Sygnatura akt II AKa 301/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Bogusław Tocicki (spr) Sędz

§ 1k.k.

i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art.

§ 1i art.

13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1k.k. ,art.

§ 1k.k.

i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 286 § 1 k.k. K. Z. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. G. H.

(1)oskarżonego z art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk, art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk, art. 18 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk, A. H. oskarżonej z art. 18 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk, art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk, P. W. oskarżonego z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk, art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionych oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt III K 349/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. S.

(1)w ten sposób, że: a) z opisu przestępstwa przypisanego oskarżonemu M. S.

(1)w punkcie II części rozstrzygającej eliminuje opis działania ujęty w tiret 8 o treści: „w dniu 10 maja 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i M. R.

(1)usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.514,10 zł, w ten sposób, że przyjął od M. R.

(1)doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 155.339,23 zł oraz usiłował doprowadzić wskazany bank do rozporządzenia mieniem znacznej wartości nie mniejszej niż 439.626,65 zł; b) z podstawy skazania za przestępstwa przypisane mu w punktach: I i II części rozstrzygającej eliminuje kwalifikację prawną z art.

§ 1k.k.; c) uchyla orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego M. S.

(1)na rzecz (...) S.A. zawarte w punkcie XVIII tiret 3 i 4 części rozstrzygającej dotyczące: 1) obowiązku naprawienia szkody w wysokości 14.215,20 złotych solidarnie z S. Z.; 2) obowiązku naprawienia szkody w wysokości 18.868,32 złotych solidarnie z P. W. i M. T.; II. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego P. W. w ten sposób, że uchyla orzeczenie o obowiązku naprawienia przez niego szkody w wysokości 18.868,32 złotych solidarnie z M. S.

(1)i M. T. na rzecz (...) S.A. zawarte w punkcie XX części rozstrzygającej; III. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: M. S.

(1)i P. W. utrzymuje w mocy; IV. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: K. Z., G. H.

(1)i A. H.; V. zasądza od oskarżonych: M. S.

(1), K. Z., G. H.

(1)i A. H. na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty postępowania odwoławczego odpowiednio: a) od oskarżonego M. S.

(1)– w wysokości 1.604,- (jednego tysiąca sześciuset czterech) złotych, na co składa się: 4,- złote tytułem 1/5 zryczałtowanych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa z tytułu doręczenia wezwań i pism procesowych oraz 1.600,- złotych opłaty za drugą instancję;

b)od oskarżonego K. Z. – w wysokości 184,- (stu osiemdziesięciu czterech) złotych, na co składa się: 4,- złote tytułem 1/5 zryczałtowanych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa z tytułu doręczenia wezwań i pism procesowych oraz 180,- złotych opłaty za drugą instancję;
c)od oskarżonego G. H.

(1)– w wysokości 904,- (dziewięciuset czterech) złotych, na co składa się: 4,- złotych tytułem 1/5 zryczałtowanych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa z tytułu doręczenia wezwań i pism procesowych oraz 900,- złotych opłaty za drugą instancję; d) od oskarżonej A. H. – w wysokości 504,- (pięciuset czterech) złotych, na co składa się: 4,- złote tytułem 1/5 zryczałtowanych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa z tytułu doręczenia wezwań i pism procesowych oraz 500,- złotych opłaty za drugą instancję; VI. stwierdza, że koszty postępowania odwoławczego w części dotyczącej oskarżonego P. W. ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Na podstawie art. 423 § 1a k.p.k., stosowanego w postępowaniu odwoławczym odpowiednio na podstawie art. 457 § 2 k.p.k., zakres uzasadnienia wyroku ograniczono jedynie do rozstrzygnięć odnoszących się do oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H., gdyż wyłącznie obrońcy z wyboru tych oskarżonych złożyli wnioski o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w stosunku do wymienionych oskarżonych. Prokurator Rejonowy dla Wrocławia – Stare Miasto skierował do Sądu Okręgowego we Wrocławiu akt oskarżenia przeciwko szeregu osobom, m.in. przeciwko : 1) Mac iejowi K. S. o to, że: I. w okresie od 10 lutego 2010r. do 20 sierpnia 2013r. we W. oraz w D. udzielił pomocy R. J., K. H.

(1), K. G.

(1), P. R., P. G., K. W., K. H.

(2), D. D., K. K., G. S.

(1), M. B.

(1)i innej osobie, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania w doprowadzeniu oraz usiłowaniu doprowadzenia Banku (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 336.316,76 zł w ten sposób, że w związku z zajmowanym stanowiskiem doradcy klienta, mając istotny wpływ na wynik decyzji o udzieleniu kredytów i pożyczek, tj. będąc osobą upoważnioną do przyjmowania i weryfikowania przedkładanych przez klientów banku dokumentów dotyczących ich zdolności kredytowej oraz do podpisywania w imieniu banku umów kredytów i pożyczek w zamian za korzyść osobistą w postaci możliwości nieodpłatnego korzystania z należącej do R. J. siłowni, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w tym zakresie w ten sposób, że przyjął i wprowadził do bankowego systemu komputerowego wnioski kredytowe, wiedząc, że dołączone do nich dokumenty w postaci zaświadczeń o zatrudnieniu poświadczają nieprawdę i doprowadził do podpisania umów kredytu na łączną kwotę 127.412,76 zł, w ten sposób, że: ⚫ w dniu 10 lutego 2010r. przyjął od K. H.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 24.575 zł, ⚫ w dniu 12 lutego 2010r. przyjął od K. G.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w okresie od 26 lutego do 13 kwietnia 2010r. przyjął od P. R. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 20.550 zł, ⚫ w okresie od 12 kwietnia 2010r. do 8 lutego 2011r. przyjął od P. G. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy o kartę kredytową z limitem w wysokości 1.000 zł, ⚫ w dniu 25 sierpnia 2010r. przyjął od K. W. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy o kartę kredytową z limitem w wysokości 5.000 zł, ⚫ w okresie od 23 września do 5 listopada 2010r. przyjął od K. H.

(2)wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...), wniosek o limit w rachunku bieżącym oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 25.711,50 zł, ⚫ w okresie od 25 października do 23 listopada 2010r. przyjął od D. D. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 14.783,63 zł, ⚫ w okresie od 3 do 13 sierpnia 2012r. przyjął od K. K. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) o i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 10 czerwca 2013r. przyjął od G. S.

(1)wniosek o kredyt w wysokości o numerze (...) , wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) oraz potwierdził zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 35.792,63 zł, ⚫ w okresie od 2 lipca do 20 sierpnia 2013r. we W. przyjął od innej osoby, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania wniosek o kredyt o numerze (...) oraz (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, - tj. o przestępstwo z art.

§ 1k.k.

i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (zarzut I aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku) ; I. w okresie od 3 grudnia 2012r. do 24 lipca 2013r. we W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w łącznej kwocie nie mniejszej niż 277.072,26 zł, w ten sposób, że będąc doradcą klienta, mając istotny wpływ na podejmowane decyzje o udzieleniu kredytów i pożyczek, tj. będąc osobą upoważnioną do przyjmowania i weryfikowania przedkładanych przez klientów banku dokumentów dotyczących ich zdolności kredytowej oraz do podpisywania w imieniu banku umów kredytów i pożyczek przyjął i wprowadził do bankowego systemu komputerowego wnioski kredytowe, wiedząc, że dołączone do nich dokumenty w postaci zaświadczeń o zatrudnieniu poświadczają nieprawdę lub są sfałszowane oraz usiłował w ten sposób doprowadzić wskazany bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w łącznej kwocie nie mniejszej niż 392.264,45 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na negatywne decyzje kredytowe, a w tym: ⚫ w dniu 3 grudnia 2012r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24.000 zł w ten sposób, że przyjął od S. N. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 4 grudnia 2012r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 28.068 zł., w ten sposób, że przyjął od M. N. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 18 grudnia 2012r. po uprzednim sfałszowaniu zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, sporządził i wprowadził do systemu komputerowego wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko R. T. usiłując doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.500 zł, ⚫ w dniu 1 lutego 2013r. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.940,75 zł, w ten sposób, że sporządził i wprowadził do systemu komputerowego wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko S. W. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, ⚫ w dniu 4 lutego 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu M. R.

(2)i inną osobą, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł w ten sposób, że przyjął od nich wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko T. P. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w okresie od 8 do 14 lutego 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1)i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 65.000 zł w ten sposób, że przyjął od A. Ł.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...) wiedząc, że przedłożone dokumenty w postaci deklaracji podatkowych PIT-36 i PIT/B za rok 2011 i 2012 oraz zaświadczenia ZUS o niezaleganiu w opłacaniu składek ubezpieczenia społecznego i US o niezaleganiu w podatkach, są sfałszowane, ⚫ w dniu 8 lutego 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1)i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł w ten sposób, że przyjął od J. Ł. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 22 lutego 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1), A. H. i Z. P. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł, w ten sposób, że przyjął od Z. P. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 1 marca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z M. R.

(2)i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł, w ten sposób, że przyjął od A. S.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę zaciągnięcia zobowiązania kredytowego przez A. S.

(1), ⚫ w dniu 4 marca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1), A. H. i Z. W. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł, w ten sposób, że przyjął od Z. W. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w okresie od 13 marca do 5 kwietnia 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1), A. H. i M. D. doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 23.712 zł w ten sposób, że przyjął od M. D. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o limit w rachunku bieżącym o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 22 marca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z J. A. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.000 zł, w ten sposób, że przyjął od J. A. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 10 maja 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i M. R.

(1)usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.514,10 zł, w ten sposób, że przyjął od M. R.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 28 maja 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 18.000 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko Ł. W. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 4 czerwca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł w ten sposób, że wprowadził do systemu komputerowego banku wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko M. M. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w okresie od 5 do 10 czerwca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 14.000 zł, oraz doprowadził wskazany Bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 16.373 zł, w ten sposób, że przyjął od B. B.

(2)usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.000 zł, w ten sposób, że przyjął od G. S.

(2)wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w okresie od 2 lipca do 1 sierpnia 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z P. W. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.500 zł, oraz doprowadził wskazany Bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 19.881,50 zł w ten sposób, że przyjął od P. W. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 3 do 31 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.800 zł, oraz doprowadził wskazany Bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 30.559,50 zł w ten sposób, że przyjął od J. W. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...), wniosek o limit w rachunku bieżącym o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 4 do 5 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i A. S.

(2)doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.034 zł w ten sposób przyjął od A. S.

(2)wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument, poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 4 do 5 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i S. Z. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20.478,10 zł w ten sposób, że przyjął od S. Z. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 9 do 10 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i R. P. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.373 zł w ten sposób, że przyjął od R. P. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w dniu 11 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko S. K. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w okresie do 11 lipca 2013r. we W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając wspólnie i w porozumieniu z M. T., P. W. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.881,50 zł, w ten sposób, że przyjął od M. T. wniosek o kredyt i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 15 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko A. D. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 16 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 16.000 zł, w ten sposób, że przyjął od B. B.

(2)wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził weryfikację zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 16 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i P. P. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 11.110,25 zł w ten sposób, że przyjął od P. P. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 17 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i M. P. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 14.618,75 zł w ten sposób, że przyjął od M. P. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 18 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i G. B. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.864,50 zł w ten sposób, że przyjął od G. B. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 19 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i D. K. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.800 zł, w ten sposób, że przyjął od D. K. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 23 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.700 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko Ł. C. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 28 maja 2013r., działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1)i inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 70.000 zł w ten sposób, że przyjął od J. Ł. wniosek o kredyt wiedząc, że przedłożone dokumenty w postaci deklaracji podatkowych PIT-36 i PIT/B za rok 2011 i 2012 oraz zaświadczenia ZUS o niezaleganiu w opłacaniu składek ubezpieczenia społecznego i US o niezaleganiu w podatkach, są sfałszowane, ⚫ w dniu 24 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko M. K. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, - tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (zarzut II aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku); I. w dniu 25 marca 2013r. we W. doprowadził A. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.000 zł, w ten sposób, że wprowadził w błąd Ł. K. i M. R.

(2), co do możliwości uzyskania kredytu przez A. O. na podstawie posiadanego przez nią zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) podając im nieprawdziwe informacje, iż podjął dodatkowe niezgodne z prawem zabiegi w celu pozytywnego rozpoznania wniosku o kredyt w wysokości 19.881,50 zł o numerze (...) oraz wniosku o kartę kredytową z limitem w wysokości 1.000 zł o numerze (...), - tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. (zarzut III aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku) ; 2 ) G. H.

(1)o to, że: II. w dniu 8 lutego 2013r. we W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1)i inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 70.000 zł, w ten sposób, że polecił J. Ł. złożenie wniosku o kredyt o numerze i przedłożenie sfałszowanych dokumentów w postaci deklaracji PIT-36 i PIT/B za rok 2012 oraz nieprawdziwego pisemnego oświadczenia co do wysokości dochodu osiąganego z prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowną decyzję kredytową, - tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (zarzut XXXVIII aktu oskarżenia i VIII części wstępnej wyroku); IV. w dniu 17 czerwca 2013r. we W. udzielił pomocy K. Z. w doprowadzeniu Banku (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 100.000 zł w ten sposób, że wiedząc o zamiarze uzyskania przez niego limitu kredytowego w rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowym o numerze (...), dostarczył mu sfałszowane zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków osiąganych z tytułu zatrudnienia w przedsiębiorstwie (...), - tj. o przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (zarzut XXXIX aktu oskarżenia i IX części wstępnej wyroku); V. w dniu 22 lutego 2013r. we W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), A. H., Z. P. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 19.881,50 zł, w ten sposób, że dostarczył innej osobie uprzednio sfałszowane przez A. H. zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków Z. P. w firmie (...), w celu przekazania go wymienionemu, a następnie przedłożenia podczas składania wniosku o kredyt o numerze (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowną decyzję kredytową, - tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (zarzut XL aktu oskarżenia i X części wstępnej wyroku); VI. w okresie od 13 marca 2013r. do 5 kwietnia 2013r. we W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu M. S.

(1), A. H. i M. D. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 23.712 zł, w ten sposób, że dostarczył M. D. uprzednio sfałszowane przez A. H. zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), w celu przedłożenia go podczas składania: ⚫ w dniu 13 marca 2013r. wniosku o kredyt w wysokości 18.712 zł o numerze (...), ⚫ w dniu 5 kwietnia 2013r. wniosku o kartę kredytową z limitem w wysokości 2.000 zł o numerze (...), ⚫ w dniu 5 kwietnia 2013r. wniosku o limit w rachunku bieżącym w wysokości 3.000 zł o numerze (...), - tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (zarzut XLI aktu oskarżenia i XI części wstępnej wyroku); I. w okresie do 4 marca 2013r. we W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z A. H., M. S.

(1)i Z. W. usiłował doprowadzić Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 19.881,50 zł, w ten sposób, że dostarczył Z. W. uprzednio sfałszowane przez A. H. zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), w celu przedłożenia go podczas składania wniosku o kredyt o numerze (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowną decyzję kredytową, - tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (zarzut XLII aktu oskarżenia i XII części wstępnej wyroku); 3 ) A. H.o to, że: II. w dniu 17 czerwca 2013r. we W. udzieliła pomocy K. Z. w doprowadzeniu Banku (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 100.000 zł w ten sposób, że wiedząc o zamiarze uzyskania przez niego limitu kredytowego w rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowym o numerze (...), przedstawiając się jako sekretarka zatrudniona w przedsiębiorstwie (...) potwierdziła w rozmowie telefonicznej z dyrektorem (...) Oddziału (...) SA R. M. fakt zatrudnienia K. Z. we wskazanym przedsiębiorstwie oraz wystawienia zaświadczenia o jego zatrudnieniu i wysokości zarobków, podczas gdy w rzeczywistości K. Z. nie był zatrudniony w przedsiębiorstwie (...), zaś przedłożone zaświadczenie było sfałszowane, - tj. o przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (zarzut XLIII aktu oskarżenia i XIII części wstępnej wyroku); III. w okresie od 21 do 22 lutego 2013r. w nieustalonym miejscu działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), G. H.

(1), Z. P. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłowała doprowadzić Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 19.881,50 zł, w ten sposób, że wypełniła zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków Z. P. w firmie (...) w celu przedłożenia go przez wymienionego trakcie składania wniosku o kredyt o numerze (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na odmowną decyzję kredytową, - tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (zarzut XLIV aktu oskarżenia i XIV części wstępnej wyroku); IV. w okresie od 1 do 4 marca 2013r. w nieustalonym miejscu działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), Z. H. i Z. W. usiłowała doprowadzić Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 19.881,50 zł, w ten sposób, że wypełniła zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków Z. W. w firmie (...) w celu przedłożenia go przez wymienionego trakcie składania wniosku o kredyt o numerze (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na odmowną decyzję kredytową, - tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (zarzut XLV aktu oskarżenia i XV części wstępnej wyroku); V. w okresie od 1 marca do 5 kwietnia 2013r. w nieustalonym miejscu, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), G. H.

(1)i M. D. doprowadziła Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 23.712 zł, w ten sposób, że wypełniła zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków M. D. w firmie (...) w celu przedłożenia go przez wymienionego: ⚫ w trakcie składania w dniu 13 marca 2013r. wniosku o kredyt w wysokości 18.712 zł o numerze (...), ⚫ w trakcie składania w dniu 5 kwietnia 2013r. wniosku o kartę kredytową z limitem w wysokości 2.000 zł o numerze (...), ⚫ w trakcie składania w dniu 5 kwietnia 2013r. wniosku o limit w rachunku bieżącym w wysokości 3.000 zł o numerze (...), - tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (zarzut XLVI aktu oskarżenia i XVI części wstępnej wyroku); Wyrokiem z dnia 6 lipca 2016r. s ygn. akt III K – 349/14 Sąd Okręgowy we Wrocławiu orzekł m.in. następująco: I. uznał oskarżonego M. S.

(1)za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 10 lutego 2010r. do 08 lutego 2011r. w D. działając wspólnie i w porozumieniu z R. J. doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 91.620,13 zł w ten sposób, że w związku z zajmowanym stanowiskiem doradcy klienta, mając istotny wpływ na wynik decyzji o udzieleniu kredytów i pożyczek, tj. będąc osobą upoważnioną do przyjmowania i weryfikowania przedkładanych przez klientów banku dokumentów dotyczących ich zdolności kredytowej oraz do podpisywania w imieniu banku umów kredytów i pożyczek, w zamian za korzyść osobistą w postaci możliwości nieodpłatnego korzystania z należącej do R. J. siłowni, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w ten sposób, że przyjął i wprowadził do bankowego systemu komputerowego wnioski kredytowe, wiedząc, że dołączone do nich dokumenty w postaci zaświadczeń oraz oświadczeń o zatrudnieniu poświadczają nieprawdę oraz usiłował w ten sposób doprowadzić wskazany bank do rozporządzenia mieniem i nie mniejszej niż 92.700,00 zł w ten sposób, że: ⚫ w dniu 10 lutego 2010r. przyjął od K. H.

(2)wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...), wniosek o limit w rachunku bieżącym oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 25.711,50 zł, ⚫ w okresie od 25 października do 23 listopada 2010r. przyjął od D. D. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 14.783,63 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art.

§ 1k.k.

i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to, na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) zł (punkt I części rozstrzygającej wyroku); I. uznał oskarżonego M. S.

(1)za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 3 sierpnia 2012r. do 20 sierpnia 2013r. we W. oraz w D. działając wspólnie i w porozumieniu z R. J., E. S., Ł. K. oraz innymi osobami doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 155.339,23 zł w ten sposób, że w związku z zajmowanym stanowiskiem doradcy klienta, mając istotny wpływ na wynik decyzji o udzieleniu kredytów i pożyczek, tj. będąc osobą upoważnioną do przyjmowania i weryfikowania przedkładanych przez klientów banku dokumentów dotyczących ich zdolności kredytowej oraz do podpisywania w imieniu banku umów kredytów i pożyczek, w zamian za korzyść osobistą w postaci możliwości nieodpłatnego korzystania z należącej do R. J. siłowni oraz korzyści majątkowej w kwocie nie mniejszej niż 12.000 zł, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w ten sposób, że przyjął i wprowadził do bankowego systemu komputerowego wnioski kredytowe, wiedząc, że dołączone do nich dokumenty w postaci zaświadczeń oraz oświadczeń o zatrudnieniu poświadczają nieprawdę oraz usiłował w ten sposób doprowadzić wskazany bank do rozporządzenia mieniem znacznej wartości nie mniejszej niż 447.140,75 zł w ten sposób, że: ⚫ w okresie od 3 do 13 sierpnia 2012r. przyjął od K. K. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) o i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 3 grudnia 2012r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24.000 zł w ten sposób, że przyjął od S. N. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 4 grudnia 2012r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 28.068 zł, w ten sposób, że przyjął od M. N. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 18 grudnia 2012r. po uprzednim sfałszowaniu zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, sporządził i wprowadził do systemu komputerowego wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko R. T. usiłując doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.500 zł; ⚫ w dniu 1 lutego 2013r. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.940,75 zł, w ten sposób, że sporządził i wprowadził do systemu komputerowego wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko S. W. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) sp. z o.o.”, ⚫ w dniu 4 lutego 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu M. R.

(2)i inną osobą, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł w ten sposób, że przyjął od nich wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko T. P. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w firmie (...) sp. z o.o.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 1 marca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z M. R.

(1), ⚫ w dniu 10 maja 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i M. R.

(1)usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.514,10 zł, w ten sposób, że przyjął od M. R.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...) , wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) oraz potwierdził zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...) R. J.”, wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych na łączną kwotę 35.792,63 zł, ⚫ w dniu 27 czerwca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i G. S.

(2)usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.000 zł w ten sposób, że przyjął od G. S.

(2)doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.034 zł w ten sposób przyjął od A. S.

(2)wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument, poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 4 do 5 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i S. Z. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20.478,10 zł w ten sposób, że przyjął od S. Z. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 9 do 10 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i R. P. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.373 zł w ten sposób, że przyjął od R. P. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kartę kredytową o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w dniu 11 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko S. K. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 15 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko A. D. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 16 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 16.000 zł, w ten sposób, że przyjął od B. B.

(2)wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził weryfikację zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 16 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i P. P. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 11.110,25 zł w ten sposób, że przyjął od P. P. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 17 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i M. P. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 14.618,75 zł w ten sposób, że przyjął od M. P. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 18 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i G. B. doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.864,50 zł w ten sposób, że przyjął od G. B. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, ⚫ w dniu 19 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i D. K. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.800 zł w ten sposób, że przyjął od D. K. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę, ⚫ w dniu 23 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.700 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko Ł. C. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 24 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł w ten sposób, że przyjął od E. S. wniosek o kredyt o numerze (...) na nazwisko M. K. i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków tej osoby w Firmie Handlowo – Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art.

§ 1i art.

13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1k.k. i art.

§ 1k.k.

i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to, na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) zł (punkt II części rozstrzygającej wyroku); I. uznaje oskarżonego M. S.

(1)za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 8 lutego 2013r. do 1 sierpnia 2013r. we W. oraz w D. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1), A. H. oraz innymi osobami doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 177.407,50 zł w ten sposób, że przyjął i wprowadził do bankowego systemu komputerowego wnioski kredytowe, wiedząc, że dołączone do nich dokumenty w postaci zaświadczeń oraz oświadczeń o zatrudnieniu poświadczają nieprawdę oraz usiłował w ten sposób doprowadzić wskazany bank do rozporządzenia mieniem nie mniejszej niż 166.300 zł w ten sposób, że: ⚫ w okresie od 8 do 14 lutego 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1), A. H. i Z. P. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł w ten sposób, że przyjął od Z. P. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 4 marca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1), A. H. i Z. W. usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000,00 zł, w ten sposób, że przyjął od Z. W. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w okresie od 13 marca do 5 kwietnia 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1), A. H. i M. D. doprowadził Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 23.712 zł w ten sposób, że przyjął od M. D. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o limit w rachunku bieżącym o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 22 marca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z J. A. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.000 zł w ten sposób, że przyjął od J. A. wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, ⚫ w dniu 28 maja 2013r., działając wspólnie i w porozumieniu z G. H.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 2 lipca do 1 sierpnia 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z P. W. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.500 zł, oraz doprowadził wskazany Bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 19.881,50 zł w ten sposób, że przyjął od P. W. wniosek o kredyt o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie od 3 do 31 lipca 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.800 zł., oraz doprowadził wskazany Bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 30.559,50 zł w ten sposób, że przyjął od J. W. wniosek o kredyt o numerze (...), wniosek o kartę kredytową o numerze (...), wniosek o limit w rachunku bieżącym o numerze (...) oraz wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, a następnie doprowadził do podpisania umów kredytowych, ⚫ w okresie do 11 lipca 2013r. we W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając wspólnie i w porozumieniu z M. T., P. W. i innymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania doprowadził Bank (...) SA we W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.881,50 zł w ten sposób, że przyjął od M. T. wniosek o kredyt i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w firmie (...), wiedząc, że przedłożony dokument jest sfałszowany, a następnie doprowadził do podpisania umowy kredytowej, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to, na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) zł (punkt III części rozstrzygającej wyroku); I. uznał oskarżonego M. S.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności (punkt IV części rozstrzygającej wyroku); II. uznał oskarżonego G. H.

(1)za winnego popełnienia czynów opisanego w punktach: VII – XII części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że czynu opisanego w punkcie IX dopuścił się wspólnie i w porozumieniu z A. H. i K. Z., przy czym każdy z czynów w punktach: VII, VIII, X, XII wypełnił znamiona przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a każdy z czynów w punktach: IX, XI wypełnił znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k., uznając, że stanowią one ciąg przestępstw i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu za tak opisany ciąg przestępstw karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywny w liczbie 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wymiar jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) zł (punkt VIII części rozstrzygającej wyroku); III. uznał oskarżoną A. H. za winną popełnienia czynów opisanych w punktach: XIII – XVI części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że czynu opisanego w punkcie XIII dopuściła się wspólnie i w porozumieniu z K. Z. i G. H.

(1), tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a każdy z czynów z punktów: XIV i XV wypełnił znamiona przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., czyn z punktu XVI wypełnił znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., uznając, że stanowią one ciąg przestępstw i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej za tak opisany ciąg przestępstw karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) zł (punkt IX części rozstrzygającej wyroku); IV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. S.

(1)w miejsce kar jednostkowych wymierzonych w punktach: I – IV części dyspozytywnej wyroku, karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) zł (punkt XIII części rozstrzygającej wyroku); V. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. (w brzmieniu przed 1 lipca 2015r.), przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonych kar pozbawienia wolności m.in. wobec oskarżonej A. H. na okres próby lat 3 (trzech); VI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonym na poczet wymierzonych kar, okresy ich pozbawienia wolności w sprawie m.in.: ⚫ M. S.

(1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 5 marca 2014r., ⚫ G. H.

(1)na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności, okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 5 marca 2014r. godz. 8:50 do 25 lipca 2014r., ⚫ A. H. na poczet wymierzonej kary grzywny, okres zatrzymania od 5 marca 2014r. godz. 8:55 do 6 marca 2014r. godz. 12:30, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom grzywny (punkt XVII części rozstrzygającej wyroku); I. na podstawie art. 46 § 1 k.k. (w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r.), przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., orzekł od oskarżonego M. S.

(1)obowiązek naprawienia szkody w części: ⚫ w kwocie 3.361,29 złotych na rzecz (...) S.A. co do czynu opisanego w punkcie drugim części dyspozytywnej wyroku, solidarnie z A. S.

(2); ⚫ w kwocie 8.544,56 złotych na rzecz (...) S.A. co do czynu opisanego w punkcie drugim części dyspozytywnej wyroku, solidarnie z P. P., wobec którego orzeczono obowiązek bieżącego spłacania rat zaciągniętego kredytu wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015r., sygn. akt III K – 355/14; ⚫ w kwocie 14.215,20 złotych na rzecz (...) S.A. co do czynu opisanego w punkcie drugim części dyspozytywnej wyroku, solidarnie z S. Z., wobec której orzeczono obowiązek naprawienia szkody wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2015r., sygn. akt III K – 64/15; ⚫ w kwocie 18.868,32 złotych na rzecz (...) S.A. co do czynu opisanego w punkcie trzecim części dyspozytywnej wyroku, solidarnie z P. W. oraz M. T., wobec którego orzeczono obowiązek naprawienia szkody wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2015r., sygn. akt III K – 64/15; ⚫ w kwocie 26.532,63 złotych na rzecz (...) S.A. co do czynu opisanego w punkcie drugim części dyspozytywnej wyroku, solidarnie z M. N., wobec której orzeczono obowiązek naprawienia szkody wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 12 stycznia 2016r., sygn. akt V K – 887/15 (punkt XVIII części rozstrzygającej wyroku); I. na podstawie art. 46 § 1 k.k. (w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r.) przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., orzekł od oskarżonego A. S.

(2)obowiązek naprawienia szkody w części w kwocie 3.361,29 złotych na rzecz (...) S.A. co do czynu opisanego w punkcie jedenastym części dyspozytywnej wyroku, solidarnie z M. S.

(1)(punkt XIX części rozstrzygającej wyroku); II. na podstawie art. 46 § 1 k.k. (w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r.), przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., orzekł od oskarżonego P. W. obowiązek naprawienia szkody w części w kwocie 18.868,32 złotych na rzecz (...) S.A. co do czynu opisanego w punkcie dwunastym części dyspozytywnej wyroku, solidarnie z M. S.

(1)oraz M. T., wobec którego orzeczono obowiązek naprawienia szkody wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2015r., sygn. akt III K – 64/15 (punkt XX części rozstrzygającej wyroku); III. na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 633 k.p.k. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe na nich przypadające, w tym wymierza im opłaty m.in.: ⚫ M. S.

(1)w kwocie 1.600 zł, ⚫ G. H.

(1)w kwocie 900 zł, ⚫ A. H. w kwocie 500 zł (punkt XXII części rozstrzygającej wyroku). Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonych: M. S.

(1), K. Z., G. H.

(1), A. H. – w całości w odniesieniu do swoich mandantów i obrońca oskarżonego P. W. – części dotyczącej orzeczenia o środku kompensacyjnym z art. 46 § 21 k.k. Obrońca z wyboru oskarżonego M. S.

(1), adw. J. Z., powołując się przepisy art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony M. S.

(1)dopuścił się zarzucanych mu czynów, opisanych w punktach: I, II i III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz czynu opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku (przypisanego w punkcie IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku), mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zebranego w sprawie materiału; 2) obrazę przepisów postępowania, mianowicie:

a)art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, a wynikającą: z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla niego oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a także ze sprzeczności między wyrokiem a jego uzasadnieniem;
b)art. 7 k.p.k. na skutek przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, wynikającą z uznania za w pełni wiarygodne zeznań E. S. i Ł. K., złożonych w toku postępowania karnego, mimo istotnych sprzeczności pojawiających się w zeznaniach tych świadków, w sytuacji, gdy wnikliwa analiza zeznań każdego z tych świadków przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego nie pozwala na uznanie tych zeznań za wiarygodne w stosunku do M. S.

(1)i mogące stanowić podstawę istotnych ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego – co miało istotny wpływ na treść wyroku;

c)art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego na mocy art. 46 § 1 kk obowiązku naprawienia szkody w części w kwotach wskazanych w punkcie XVIII części dyspozytywnej wyroku, pomimo, że o roszczeniach tych prawomocnie już orzeczono, co wynika wprost z powołanego punktu XVIII wyroku;
d)rażącą niewspółmierność (surowość) kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu M. S.

(1)jednostkowych kar pozbawienia wolności w punktach: I, II i III części dyspozytywnej wyroku znacznie powyżej dolnego progu zagrożenia karami za przypisane mu przestępstwa, przy czym oskarżony posiada status osoby niekaranej. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego M. S.

(1)wniósł o: 1) uniewinnienie oskarżonego M. S.

(1)od popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w punktach: I, II i III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz czynu opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku (zarzuconego w punkcie IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku); 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pierwszy z obrońców z wyboru oskarżonego G. H.

(1), adw. J. Z. , powołując się przepisy art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony G. H.

(1)dopuścił się zarzucanych mu czynów opisanych w punktach: VII – XII części wstępnej wyroku z ustaleniem wynikającym z punktu VIII części dyspozytywnej tego wyroku, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zebranego w sprawie materiału; 2) obrazę przepisów postępowania, mianowicie: art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt. 1 i § 2 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, a wynikającą z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego G. H.

(1)tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla niego oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów; 3) rażącą niewspółmierność (surowość) kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności (punkt VIII zaskarżonego wyroku) znacznie powyżej dolnego progu zagrożenia karą za przypisane mu przestępstwo, przy czym oskarżony posiada status osoby niekaranej. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego G. H.

(1), adw. J. Z. wniósł o: 1) uniewinnienie oskarżonego G. H.

(1)od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach: VII – XII części wstępnej wyroku z ustaleniem wynikającym z punktu VIII części dyspozytywnej tego wyroku; 2) ewentualnie – uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Drugi z obrońców z wyboru oskarżonego G. H.

(1), adw. W. K. , powołując się przepisy art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 § 1 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść wyroku, a mianowicie: ⚫ art. 4 k.p.k. – zasady obiektywizmu, wedle której Sąd obwiązany jest badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, ⚫ art. 5 § 2 k.p.k. – zasady domniemania niewinności, wedle której niedających się usunąć wątpliwości rozstrzygać należy na korzyść oskarżonego, ⚫ art. 7 k.p.k. – zasady swobodnej oceny dowodów nakazująca sądowi kształtowane swoich przekonań na podstawie zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, ⚫ art. 424 § 1 ust. 1 k.p.k., wedle którego Sąd obowiązany jest wskazać jakie fakty uznaje za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich się opierał dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, których to rozważań nie sposób doszukać się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; które to uchybienia i rażące naruszenie procedury doprowadziły do uznania winy i sprawstwa G. H.

(1), mimo braku jakichkolwiek ku temu dowodów, gdyż nawet zeznania świadków, na które Sąd się powołuje, nie mogą być uznane za dowody, a jedynie za przypuszczenia i pogłoski nie mogące mieć waloru procesowego; 1) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności w rozmiarze 2 lat z równoznacznym brakiem zawieszenia wykonania tej kary, mimo istnienia przesłanek do jej zawieszenia określonych w pkt. 69 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 lipca 2015r. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego G. H.

(1), adw. W. K. wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu czynów; 2) w przypadku braku podzielenia przez Sąd Apelacyjny poglądu obrony co do niewinności oskarżonego – wymierzenie mu znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Pierwszy z obrońców z wyboru (...) H., adw. J. Z. , powołując się przepisy art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżona A. H. dopuściła się zarzucanych jej czynów opisanych w punktach: XIII – XVI części wstępnej wyroku z ustaleniem wynikającym z punktu IX części dyspozytywnej tego wyroku, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zebranego w sprawie materiału; 2) obrazę przepisów postępowania, mianowicie: art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt. 1 i § 2 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, a wynikającą z oparcia orzeczenia o winie oskarżonej A. H. tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla niej oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. 1) rażącą niewspółmierność (surowość) kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności (punkt VIII zaskarżonego wyroku) znacznie powyżej dolnego progu zagrożenia karą za przypisane mu przestępstwo, przy czym oskarżony posiada status osoby niekaranej. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego G. H.

(1), adw. J. Z. wniósł o: 1) uniewinnienie oskarżonej A. H. od popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punktach: XIII – XVI części wstępnej wyroku z ustaleniem wynikającym z punktu IX części dyspozytywnej tego wyroku; 2) ewentualnie – uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Drugi z obrońców z wyboru oskarżonej A. H., adw. W. K. , powołując się przepisy art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 § 1 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 270 § 1 k.k. polegającą na uznaniu, że czynność sprawczą polegającą na wypełnieniu dokumentu zgodnie z wolą i informacjami uzyskanymi przez osobę dokument ten podpisującą, uznane być może za „fałsz materialny", o którym mowa w tym przepisie; 2) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonej kary pozbawienia wolności w rozmiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności bez uwzględnienia okoliczności odnoszących się do osoby oskarżonej, które nakazywały wymierzenie kary w znacznie łagodniejszym rozmiarze. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonej A. H., adw. W. K. wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od przypisanych jej czynów; 2) w przypadku braku podzielenia przez Sąd Apelacyjny poglądu obrony co do niewinności oskarżonego – wymierzenie jej znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje obrońców oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H., adwokatów: J. Z. i W. K. nie zasługiwały na uwzględnienie w zakresie zarzutów odnoszących się do obrazy przepisów prawa materialnego, obrazy prawa procesowego i rażącej niewspółmierności (zbytniej surowości) orzeczonych wobec tych oskarżonych kar jednostkowych i kar łącznych. Zaskarżony wyrok nie był bowiem dotknięty takimi uchybieniami, które dyskwalifikowałyby w całości zaskarżone orzeczenie, choć trzeba przyznać, że wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu zawierał pewne niedoskonałości, które mogły być wyeliminowane w instancji odwoławczej przez wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Po pierwsze, w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu M. S.

(1)w punkcie II części rozstrzygającej, zachodziła rozbieżność części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku oraz uzasadnienia Sądu I instancji, dotycząca przypisania oskarżonemu M. S.

(1)tego, że w dniu 10 maja 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i M. R.

(1)usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.514,10 zł, w ten sposób, że przyjął od M. R.

(1)wniosek o kredyt o numerze (...) i potwierdził fakt weryfikacji zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków w Firmie Handlowo–Usługowej (...), wiedząc, że przedłożony dokument poświadcza nieprawdę. Mimo przyjęcia odpowiedzialności karnej za to zachowanie w części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku wprost dał wyraz temu, że podczas tej transakcji oskarżony M. S.

(1)nie wiedział, że przedłożone zaświadczenie jest sfałszowane, a z uwagi na zaległość na rachunku bankowym M. R.

(1)nie otrzymał kredytu. Konsekwencją uznania za wiarygodne w tym zakresie zeznań świadka E. S., która w sposób logiczny oraz korespondujący z całością materiału dowodowego podała, że przyprowadzała do M. S.

(1)kredytobiorców, którzy nie mieli zdolności kredytowej, w celu wyłudzenia kredytu wystawiała fałszywe zaświadczenia o zatrudnieniu dla tych osób, zaś oskarżony M. S.

(1)przyjmował te dokumenty i działał w taki sposób, aby wspólnie wyłudzić kredyty bankowe, po czym otrzymywał po 2.000 zł za każdy udzielony kredyt bez względu na jego wartość, było także uznanie za wiarygodne dalszych jej zeznań co do kredytu na rzecz M. R.

(1). Świadek E. S. zeznała w tym zakresie, iż w trakcie procedury weryfikacji zatrudnienia M. R.

(1)oskarżony M. S.

(1)nie wiedział, że klient ten posłużył się sfałszowanym zaświadczeniem, a porozumienie w zakresie współpracy E. S. z M. S.

(1)przy wyłudzaniu kredytów nastąpiło dopiero po tym zdarzeniu. Co więcej, Sąd Okręgowy we Wrocławiu przyznał, że mimo tak dokonanej oceny, nieprawidłowo przypisał oskarżonemu M. S.

(1)popełnienie przestępstwa wspólnie z E. S. i M. R.

(1)w dniu 10 maja 2013r., zaś czyn ten, wchodzący w skład przestępstwa ciągłego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku, winien być z niego wyeliminowany. Jak stwierdził Sąd I instancji, ta pomyłka wynikła z przeoczenia, wobec wielości zarzutów i ich wzajemnego powiązania między oskarżonymi oraz nie wpływała na kwalifikację prawną czynu, natomiast nakazywała ustalić inną wartość usiłowania wyłudzenia mienia w punkcie II części dyspozytywnej wyroku na kwotę nie mniejszą niż 439.626,65 zł. Powyższe uwagi podzielił Sąd Apelacyjny i zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. S.

(1)w ten sposób, że z opisu przestępstwa przypisanego oskarżonemu M. S.

(1)w punkcie II części rozstrzygającej wyeliminowano opis działania ujęty w tiret 8 o treści: „w dniu 10 maja 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu z E. S. i M. R.

(1)usiłował doprowadzić Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.514,10 zł, w ten sposób, że przyjął od M. R.

(1)w punktach I i II części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art.

§ 1i art.

13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., polegające na wyłudzeniu kredytów bankowych wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w miejsce zarzuconego przez prokuratora działania tego oskarżonego wyłącznie jako pomocnika w wyłudzeniu tych kredytów, Sąd Okręgowy we Wrocławiu uznał, że oskarżony M. S.

(1)swoim zachowaniem wyczerpał także ustawowe znamiona przestępstwa łapownictwa w obrocie gospodarczym z art.

§ 1k.k.

Jest dość oczywiste to, że orzeczenie Sąd I instancji w tym zakresie było dotknięte wewnętrzną sprzecznością. Jeżeli bowiem sprawca łapownictwa przyjmuje korzyść majątkową za zachowanie polegające na niedopełnieniu ciążących na nim obowiązków przyjmując i wprowadzając bankowego systemu komputerowego wnioski kredytowe, z wiedzą, że dołączone do nich dokumenty w postaci zaświadczeń oraz oświadczeń o zatrudnieniu poświadczają nieprawdę, to nie traktuje takiego wyłudzenia kredytu jako działanie własne, lecz jako działanie innych sprawców, na których przestępcze czynności „przymyka oko” dla łapówki. Tymczasem Sąd Okręgowy przyjął, zresztą słusznie, że oskarżony M. S.

(1)działał w wyłudzeniu kredytów bankowych jako współsprawca, a jego zachowanie było na tyle doniosłe dla osiągniecia przestępczego skutku, że wyczerpywało znamiona „współsprawstwa”, a nie „pomocnictwa”. W tym kontekście, korzyść wyjątkowa uzyskana przez oskarżonego M. S.

(1)nie miała charakteru łapówki, lecz stanowiła cześć przypadającego na niego wyłudzonego kredytu, zgodnie z uzgodnionym podziałem ról i zysków z przestępstwa. Mając powyższe na uwadze, nie było prawidłowe przypisanie oskarżonemu M. S.

(1)przestępstwa z art.

§ 1

k.k., co prowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku w stosunku do niego poprzez wyeliminowanie kwalifikacji prawnej z art.

§ 1k.k.

z podstawy skazania za przestępstwa przypisane w mu w punktach: I i II części rozstrzygającej. Po trzecie, częściowo zasadny był zarzut obrońcy oskarżonego M. S.

(1)o tym, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego na mocy art. 46 § 1 kk obowiązku naprawienia szkody w części w kwotach wskazanych w punkcie XVIII części dyspozytywnej wyroku, pomimo, że o roszczeniach tych prawomocnie już orzeczono. Nie było bowiem prawidłowe nałożenie na oskarżonego M. S.

(1)obowiązku naprawienia szkody w stosunku do tych roszczeń, o których prawomocnie orzeczono w postępowaniu cywilnym albo w odniesieniu do których wniesiono pozwy o wydanie nakazów zapłaty. Z informacji przedstawionej przez instytucję pokrzywdzoną (...) S.A. (k. 6468-6470) wynikało bowiem jednoznacznie, że w stosunku do niektórych obowiązków nałożonych zaskarżonym wyrokiem zostały wytoczone powództwa oraz zostały wydane nakazy zapłaty, obecnie egzekwowane. Mając powyższe na uwadze zmieniono zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. S.

(1)(a także oskarżonego P. W.) w ten sposób, że uchylono orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego M. S.

(1)na rzecz (...) S.A. zawarte w punkcie XVIII tiret 3 i 4 części rozstrzygającej dotyczące: 1) obowiązku naprawienia szkody w wysokości 14.215,20 złotych solidarnie z S. Z.; 2) obowiązku naprawienia szkody w wysokości 18.868,32 złotych solidarnie z P. W. i M. T.. Nie było natomiast podstaw prawnych do uwzględnienia pozostałych zarzutów obrońcy oskarżonego M. S.

(1)co do rozstrzygnięć o nałożeniu obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k., gdyż zgodnie z klauzulą antykumulacyjną z art. 415 § 1 k.p.k. nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Orzeczenie w tym samym lub innym postępowaniu karnym, na podstawie art. 46 § 1 k.k. lub art. 72 § 2 k.k., wobec kilku sprawców o obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynieniu krzywdy, stanowi bowiem realizację dyrektywy z art. 441 § 1 k.c., który stanowi, że jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna. Złożenie wniosku o naprawienie szkody w trybie art. 49a k.p.k. w zw. z art. 46 § 1 k.k. lub w trybie art. 72 § 2 k.k. nie oznacza bowiem, że roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa stało się przedmiotem innego postępowania, a w wypadku uwzględnienia takiego wniosku, by o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Oznacza tylko i wyłącznie to, że zapadło orzeczenie w stosunku do jednego z dłużników solidarnych, co nie wyklucza dochodzenia roszczeń od innych dłużników solidarnych (art. 366 k.p.c.). W pozostałym zakresie wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu był w pełni prawidłowy, a zarzuty podniesione w apelacjach obrońców oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H., adwokatów: J. Z. i W. K. nie zasługiwały na uwzględnienie. Zarzuty obrazy przepisów procesowych i błędów w ustaleniach faktycznych I. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy, wykonując czynności dowodowe w celu ustalenia czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonym zarzuconych im przestępstw. Wbrew zarzutom obu apelacji, przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Okręgowy we Wrocławiu respektował zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k.), zasadę in dubio pro reo (art. 5 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Dokonane w wyroku ustalenia faktyczne, poza wskazanymi wyżej niedoskonałościami, wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 k.p.k.). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przeprowadził wnikliwą rekonstrukcję stanu faktycznego, ustalając sposób działania oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. polegający na wyłudzaniu kredytów bankowych przy użyciu sfałszowanych zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach. Podstawę do takich ustaleń faktycznych dawał Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu zebrany materiał dowodowy, w ramach którego na pierwszy plan wysuwały się ustalenia wynikające z wyjaśnień podejrzanych i zeznań świadków, którzy przy pomocy sfałszowanych zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach wyłudzali lub usiłowali wyłudzić kredyty bankowe w (...) S.A. Mowa o wyjaśnieniach oskarżonych i zeznaniach świadków: K. H.

(1)(k. 4919-4921, 6275-6276), K. G.

(2)(k. 5378-5380), P. R. (k. 4883-4885), P. G. (k. 4747-4749, 6273-6274), K. W. (k. 4855-4857, 6391-6392), K. H.

(2)(k. 4945-4947, 6318-6319), K. K. (k. 4709-4711), G. S.

(1)(k. 4772-4773, 6390-6391), M. B.

(1)(k. 4646-4647, 4653-4656), M. B.

(2)(k. 6588-6589), M. R.

(2)(k. 2405-2409, 2410-2411a, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)), M. N. (k. 6554-6555), R. T. (k. 6588-6589), S. W. (k. 6588-6589), A. S.

(1)(k. 2360-2363, 6490-6491), A. O. (k. 2366-2372, 2777-2780, 6393-6394), M. M. (k. 2864-2866), J. Ł. (k. 86-90, 100-103, 192-193, 6358-6359), Z. P. (k. 1409-1411), Z. W. (k. 1393-1395), M. D. (k. 698-701), J. A. (k. 714-717, 725-728, 6270-6272), P. W. (k. 231-233, 237-238), M. T. (k. 198-201, 203-205, 6316-6318), K. Z. (k. 747-748, 6241-6243), M. R.

(1)(k. 5261-5263), S. Z. (k. 5207-5210), A. S.

(2)(k. 5404-5408), R. P. (k. 5125-5127, 6392-6393), P. P. (k. 5096-5068, 6315-6316), M. P. (k. 4603-4605), G. B. (k. 5230-5232, 6313-6314), D. K. (k. 5112-5114, 6424-6425), M. K. (k. 5425-5427), S. K. (k. 5066-5067), Ł. C. (k. 5236-5237) i Ł. W. (k. 5435-5436). Drugą grupę dowodów przekonujących o popełnieniu przypisanych przestępstw przez oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. stanowiły wyjaśnienia i zeznania świadków, którzy – jako rzekomi pracodawcy – wystawiali zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach, które następnie były przedstawiane w banku, aby uzyskać na ich podstawie kredyty bankowe. Mowa o oskarżonych i świadkach: R. J. (k. 3725-3727, 6395-6397), E. S. (k. 4985-4992, 5035-5041, 6555-6557) i Ł. K. (k. 2648-2652, 2769-2770, 6356-6357). W tej grupie należy dostrzec także wyjaśnienia i zeznania: 1) J. Ł. (k. 86-90, 100-103, 192-193, 6358-6359), w imieniu którego zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach na nazwisko M. T. wypełnił oskarżony P. W., zaś inne nieustalone osoby wypełniły zaświadczenia firmy (...) na nazwiska: P. W., J. W., J. A., B. B.

(1), J. Ł. oraz K. Z. (por. k. 1151-1174); 2) A. Ł.

(1)(k. 503-506, 699-700, 6359-6360), w imieniu którego były wystawiane zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach w firmie (...) na nazwiska: Z. P., Z. W. oraz M. D. przez oskarżoną A. H. (k. 5466-5480). W oparciu o opinie biegłego z zakresu pisma ręcznego (k. 1151-1174, 2871-2884, 5316-5328, 5438-5480, 6625-6639) ustalono właśnie, kto i w jakim zakresie wypełniał sfałszowane zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach przedstawione przez osoby ubiegające się o kredyty bankowe. Relacje wymienionych wyżej oskarżonych i świadków zostały uzupełnione o dane zebrane na podstawie dokumentacji bankowej (...) S.A., związanej z udzielonymi kredytami, w tym sfałszowanych zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach (k. 30, 71-78, 162-165, 310-347, 352, 354-359, 361-367, 370, 374-379, 396-399, 499, 745a, 2341, 2343, 2345-2347, 2350-2351, 2353-2358, 2782a-k, 2873, 3521-3546, 3549-3598, 3615-3619, 3694-3647, 4387-4388, 4391-4412, 4417-4454, 4622-4638, 4876-4879, 4899-4915, 5373-5374, 5083-5093, (...)-5480, 6016-6029, 6245-6250), a także kserokopii dowodu T. P. (k. 2806), jak również o zeznania świadków – pracowników banku (...) S.A.: B. G. (k. 1861-1864, 6425-6427), O. P. (k. 1865-1867, 6428-6429), R. M. (k. 820-822, 6422-6424) i A. B. (k. 81-82, 6357-6358v). Kolejną grupę dowodów stanowiły: dokumentacja skarbowa firm (...) oraz P. A. Ł. (k. 405-472, 5516-5527, 5552), dokumentacja księgowa prowadzona przez Biuro (...) (k. 1449-1684), a także informacje Urzędu Skarbowego w O., ZUS w O., (...) Oddziału Wojewódzkiego (...) we W. i ustalenia organów procesowych (k. 478-482, 1853, 2603-2607, 3509, 4381, 6034, 6113, 6115-6116), wskazujące, że żadna z osób, co do których wystawiono zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach faktycznie nigdy nie pracowała w firmach: R. J., E. S., Ł. K. oraz J. i A. Ł.

(1). Istotnymi dowodami była także dokumentacja firmy (...), która zamontowała Internet numeru telefonu firmy (...). Wskazane w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych adres korespondencyjny oraz dane do kontaktu należały nie do A. Ł.

(1), lecz do oskarżonego G. H.

(1)(k. 119-139), a podczas przeszukania w mieszkaniu oskarżonych G. i A. H. policjanci zabezpieczyli faktury wystawione na G. H.

(1)przez firmę (...) za dostawy Internetu i zapłacone przelewem właśnie przez oskarżonego G. H.

(1)(k. 1015-1016). Na podstawie wskazanych wyżej wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, jednoznacznie wykazano, że oskarżony M. S.

(1)w celu pozyskania jak największej liczby klientów, co podnosiło jego wartość jako sprawnego pracownika banku, a także gwarantowało mu premie ze strony banku, postanowił wejść w układ z innymi osobami, zapewniającymi poświadczenie nieprawdy co do zatrudnienia i zarobkach w swoich firmach, a w konsekwencji doprowadzenie (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wyłudzenie lub usiłowanie wyłudzenia kredytów bankowych mimo tego, że kredytobiorcy nie spełniali kryteriów przyznania im kredytu. Mówiąc wprost, zasadniczym kryterium przy udzieleniu przez bank kredytu, była tzw. zdolność kredytowa, która zapewniała spłatę zobowiązań przez kredytobiorców. Jeżeli kredytobiorcy w ogóle nie pracowali albo osiągali niskie dochody, niegwarantujące spłaty kredytów, to było oczywiste, że bank nie udzieliłby im kredytów. Wiedzieli o tym zarówno kredytobiorcy (godząc się na udział w przestępczym procederze, z wykorzystaniem sfałszowanych zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach), jak i osoby, które kierowały je go oskarżonego M. S.

(1)(R. J., E. S., Ł. K., G. H.

(1)) i wreszcie oskarżony M. S.

(1)jako długoletni i doświadczony pracownik banku. Na stronach 1-38 uzasadnienia zaskarżonego wyroku (k. 6755-6773v) Sąd Okręgowy we Wrocławiu dokonał trafnie rekonstrukcji stanu faktycznego i przebiegu przestępstw popełnionych przez oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H., podając na jakich oparł się dowodach, zaś na stronach 44-52 tegoż uzasadnienia wyroku (k. 6777-6780v) przedstawił wiernie treść wyjaśnień oskarżonych, w tym oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. na poszczególnych etapach postępowania karnego. Następnie, w dalszej części uzasadnienia, na stronach 52-74 (k. 6781-6791v), Sąd I instancji przeprowadził drobiazgową, wręcz analityczną, ocenę wiarygodności wyjaśnień wymienionych wyżej oskarżonych na tle pozostałych dowodów, w tym wyjaśnień współoskarżonych, zeznań świadków, wyników przeszukań, a przede wszystkim analizy dokumentacji bankowej, w tym treści zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach osób ubiegających się o kredyty bankowe, opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego i dokumentacji skarbowej firm (...) oraz P. A. Ł. (k. 405-472, 5516-5527, 5552), dokumentacji księgowej prowadzona przez Biuro (...) (k. 1449-1684), a także informacji ZUS i ustaleń organów procesowych, że żadna z osób, co do których wystawiono zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach faktycznie nigdy nie pracowała w firmach: R. J., E. S., Ł. K. oraz J. i A. Ł.

(1), jak również dokumentacji firmy (...) (k. 119-139) i faktur wystawione przez firmę (...) za dostawy Internetu i zapłaconych przelewem przez oskarżonego G. H.

(1)(k. 1015-1016). Wspomniana analiza materiału dowodowego jest na tyle jasna, przekonująca i komplementarna, że nie ma potrzeby ponownie jej przytaczać i zasługuje w całości na akceptację. Jednocześnie Sąd I instancji odnosił się krytycznie do przedstawionego przez oskarżyciela publicznego materiału dowodowego, nie znajdując podstaw do przypisania oskarżonemu M. S.

(1)działania w warunkach pomocnictwa w wyłudzaniu kredytów i słusznie przyjmując, ze działał w wyłudzeniach kredytów bankowych jako współsprawca. II. Oceniając zakres ujawnionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego, a także wnikliwy sposób weryfikacji jego wiarygodności, trzeba zdecydowanie odrzucić zarzuty obrońców oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. o rzekomej obrazie przez Sąd Okręgowy przepisów procesowych i błędach w ustaleniach faktycznych. Mimo swoistej i pozornej szczegółowości, zarzuty formułowane przez obrońców oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. były w istocie jednostronne i oparte wyłącznie na wyjaśnieniach samych oskarżonych na poszczególnych etapach postępowania karnego, z całkowitym ignorowaniem pozostałego materiału dowodowego, istotnie ich obciążającego. Takie oceny obrońców, zakładające wiarygodność wyjaśnień oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H., były życzeniowe i bezkrytyczne, a zatem dowolne i sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k.. Jak podkreślano w doktrynie, błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. (T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003,– s. 1133-1134). Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może ograniczać się wyłącznie do polemiki z ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji, bez wskazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Wyraża to wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2005r. sygn. WA – 10/05: „ Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji (…) nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji” (OSNwSK 2005, z. 1, poz. 949 oraz poz. 947; podobnie T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, , wyd. III, Zakamycze 2003 s. 1134 oraz P. Hoffmański, E. Sadzik, K. Zgryzek – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2007, s. 666-667). W realiach niniejszej sprawy, poza polemiką z ustaleniach faktycznymi, w swojej apelacji obrońca oskarżonego nie postawił zaskarżonemu wyrokowi rzeczowych zarzutów dotyczących niewłaściwego odczytania treści dowodów, błędów logicznego rozumowania i wnioskowania, a także sprzeczności ustaleń Sądu I instancji ze wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego. Nie można w żadnym wypadku doszukiwać się także naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów w tym, że Sąd I instancji uznał za wiarygodne wyjaśnień oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. jedynie częściowo, w zakresie potwierdzającym ich świadomy udział w przestępstwach, odrzucając szereg podanych przez niego faktów jako niewiarygodne. Właśnie konsekwencją obowiązywania zasady swobodnej oceny dowodów jest to, że nie ma reguły nakazującej całkowite uznanie wiarygodności lub jej braku określonego środka dowodowego. Jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy w zachowującym pełną aktualność wyroku z dnia 28 marca 1974r. sygn. Rw 152/74: „ Kierując się przepisem art. 4 § 1 [obecnie art. 7] k.p.k., sąd może określonym zeznaniom świadka lub wyjaśnieniom oskarżonego częściowo dać lub nie dać wiary, pod tym jednak warunkiem, że stanowisko swoje w sposób przekonujący uzasadni w konfrontacji z całokształtem zebranego materiału dowodowego. Sama zaś okoliczność, że świadek lub oskarżony dotychczas nienagannie się zachowywali albo przeciwnie - że dotychczasowy ich tryb życia był naganny, bez ustalenia innych okoliczności nie może stanowić o tym, że dane zeznanie lub wyjaśnienie jest albo nie jest wiarygodne” (OSNKW 1974, z. 7-8, poz. 154). W kolejnym wyroku z dnia 14 lipca 1975r., sygn. Rw 323/75 Sąd Najwyższy odniósł się także do możliwości uznania za wiarogodne nawet pewnych fragmentów relacji świadka. Stwierdził, że „ z istoty (…) zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że sąd realizując ustawowy postulat poczynienia ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie (art. 2 § 1 pkt 2 [ob. 2 § 2] k.p.k.) ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka co do niektórych przedstawionych przezeń okoliczności i nie dać wiary zeznaniom tego samego świadka co do innych okoliczności - pod warunkiem że stanowisko sądu w kwestii oceny zeznań świadka zostanie należycie uzasadnione” (OSNKW 1975, z. 9, poz. 133). Mając powyższe na uwadze, stanowisko Sądu Okręgowego we Wrocławiu w zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonych: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. bezsprzecznie pozostawało pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. Jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998r. sygn. V KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok S.A. w Łodzi z 20.03.2002r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo 2004, nr 6, poz. 29). Wszystkim tym wymogom Sąd Okręgowy we Wrocławiu sprostał, nie naruszając także przepisu art. 5 § 2 k.p.k. nakładającego obowiązek rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Słusznie zatem Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że oskarżeni: M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. dopuścili się przypisanych w części rozstrzygającej przestępstw i swoje stanowisko uzasadnił wyczerpująco i przekonująco, wypełniając wymogi określone w przepisie art. 424 k.p.k., uwzględniając przy tym okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych (art. 4 k.p.k.). Uzasadnienie to pozwalało także na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. III. Nie były uzasadnione zarzuty obrazy przez Sąd Okręgowy przepisu art. 424 § 1 i 2 k.p.k., mającej wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, przez oparcie orzeczenia o winie oskarżonych tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla niego oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, w sytuacji gdy Sąd I instancji zdecydowanie dostrzegł dowody korzystne dla oskarżonych, jednak ostatecznie odrzucił je jako niewiarygodne. Rola uzasadnienia wyroku jest doniosła, gdyż jest ono podstawowym środkiem kontroli prawidłowości orzeczenia, pozwalającym instancji odwoławczej na sprawdzenie czy sąd i instancji oparł ustalenia faktyczne na analizie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Zgadzając się zatem z powszechnym i właściwie niekwestionowanym poglądem, że uzasadnienie jest swego rodzaju sprawozdaniem, nawiązującym do przebiegu rozprawy i narady nad wyrokiem, jednak powstającym już po jego ogłoszeniu, to trudno przyjąć, że uzasadnienie może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a nie odwrotnie, że treść rozstrzygnięcia winna kształtować treść uzasadnienia. W doktrynie i orzecznictwie zwracano jednak uwagę na to, że niespełnienie wymagań ustawowych w zakresie uzasadnienia nie może być utożsamiane z wadliwością samego rozstrzygnięcia, gdyż naruszenie przepisu art. 424 k.p.k. nie ma wpływu na treść wyroku, gdyż dochodzi do niego już po jego wydaniu (R.A. Stefański [w:] J. Bratoszewski, L. Gadrocki, Z. Gostyński, S.M. Przyjemski, R.A. Stefański, S. Zabłocki – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom II, Dom Wydawniczy ABC 1998r., s. 390 oraz P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek – Kodeks postępowania karnego. Tom II, Komentarz do art. 297-467, wyd. 3, Warszawa 2007, s. 582; a także wyrok SN z dnia 10 lutego 1984r. sygn IV KR –261/83 – OSNPG 1984, nr 7-8, poz. 85). A zatem, nie każde wadliwe uzasadnienie wyroku uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej, a w konsekwencji stanowi dostateczną przyczynę uchylenia wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Do uchylenia wyroku może prowadzić tylko i wyłącznie taka wadliwość uzasadnienia, za względu na którą sąd odwoławczy nie może w sposób merytoryczny ustosunkować się do zarzutów i wniosków środka odwoławczego (por. wyrok SN z dnia 7 października 1983r. sygn. Rw – 7976/83 – OSNKW 1984, z. 5-6, poz. 58). Właśnie taki stosunek do wadliwości uzasadnienia wyroku jest dostrzegany także w orzecznictwie sądów apelacyjnych. Jako przykład nich posłuży wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. II AKa – 413/03: „ Znaczenie uzasadnienia wyroku, które stanowi całość z dyspozytywną częścią orzeczenia, nie może poddawać w wątpliwość tezy, iż o trafności rozstrzygnięcia nie decyduje uzasadnienie, lecz materiał dowodowy stanowiący jego podstawę. Uzasadnienie w ramach kontroli odwoławczej stanowi jedynie punkt wyjścia do zbadania zasadności rozstrzygnięcia i jest oczywiste, że tak jak będąc formalnie nienaganne, nie może przesłaniać wad wyroku nie znajdującego podstaw w materiale dowodowym, tak też wadliwe uzasadnienie nie może przesądzać niezbędności korekty dyspozytywnej części orzeczenia. Nawet w razie występowania sprzeczności między wyrokiem a jego uzasadnieniem decydujące znaczenie ma stanowisko sądu wyrażone w wyroku” (Krakowskie Zeszyty Sądowe 2005, z. 1, poz. 37). Podobnie wypowiadał się Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 listopada 2004r., II AKa – 235/04, stwierdzając jeszcze bardziej stanowczo: „ Gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymaganiom ustawy, ale sąd drugiej instancji może ocenić zarzuty sformułowane w apelacji w oparciu o materiał dowodowy, jaki został zebrany, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji. Jeżeli jednak w wyroku nie zawarto żadnych ustaleń faktycznych, to ponowne rozpoznanie sprawy w I instancji jest konieczne. Inaczej czyniąc, sąd apelacyjny byłby jedynym sądem, który dokonywałby ustaleń faktycznych, zatem dwuinstancyjność postępowania byłaby fikcją” (Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004, z. 12, poz. 38). Podzielając zasadniczo stanowiska zawarte we wskazanych wyżej judykatach należy stwierdzić, że niewłaściwie sporządzone uzasadnienie, choć niewątpliwie stanowi obrazę przepisu postępowania (art. 424 k.p.k.), jednak nie musi prowadzić zawsze do dyskwalifikacji zaskarżonego orzeczenia, gdyż następuje po wydaniu wyroku. Oznacza to, że nie zawsze konsekwencją obrazy przepisu art. 424 k.p.k. będzie możliwość uznania jej względną przyczynę odwoławczą z art. 438 pkt 2 k.p.k., gdyż brakuje niezbędnego elementu w postaci możliwości wywarcia przez wskazaną obrazę prawa wpływu na treść orzeczenia (por. A. Zachuta – Wadliwość uzasadnienia wyroku jako samodzielna przyczyna jego uchylenia, Prokuratura i Prawo 2006, nr 12, s. 157). W zaskarżonym wyroku, Sąd Okręgowy we Wrocławiu nie dopuścił się jakichkolwiek uchybień przepisowi art. 424 § 1 i 2 k.p.k., ustalił bowiem stan faktyczny i jednocześnie przeprowadził na rozprawie głównej istotne dla sprawy dowody, a następnie ocenił je wnikliwie i wskazał podstawy orzeczenia wobec M. S.

(1), G. H.

(1)i A. H. kar jednostkowych, kary łącznej i pozostałych rozstrzygnięć. a) co do oskarżonego M. S.

(1)I. Jak już wyżej wskazano, na podstawie przedstawionych wyżej dowodów było jednoznaczne to, że oskarżony M. S.

(1)dopuścił się wszystkich przestępstw przypisanych mu w punktach: I-IV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku. Na podstawie wskazanych wyżej wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, jednoznacznie wykazano, że oskarżony M. S.

(1)miał pełną wiedzę, że osoby ubiegające się o kredyty bankowe i przedstawiające zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach wystawione przez R. J., E. S., Ł. K. oraz w imieniu firm (...), faktycznie nie pracowały u wymienionych pracodawców i nie miały zdolności kredytowej. Świadkowie ubiegający się o kredyty, kierowani do banków przez R. J., E. S., Ł. K. oraz M. R.

(2)dokładnie byli instruowani, że mają się zgłosić do konkretnego pracownika banku, właśnie oskarżonego M. S.

(2), który wiedział już o okolicznościach ubiegania się o kredyt, niektórych osób nawet nie pytając o żadne szczegóły związane z weryfikacją zatrudnienia i zarobków oraz dopytywaniem się o szczegółach udzielanego kredytu. Jedynie jako przykłady niech posłużą wyjaśnienia i zeznania świadków: J. A. (k. 714-715, 6271), P. G. (k. 4747-4749, 6274), K. H.

(1)(k. 4919-4921, 6275), K. K. (k. 4709-4711), P. R. (k. 4883-4885, 6277), G. B. (k. 5230-5232, 6313v), P. P. (k. 5093-5098, 6315), A. O. (k. 2366-2372, 2777-2780, 6393v), D. K. (k. 5112-5114, 6424v), K. G.

(1)(k. 6379-5380) i A. S.

(2)(k. 5404-5408). Co więcej, były wypadki ewidentnego naruszenia przez oskarżonego M. S.

(1)procedur i przepisów bankowych przy udzieleniu kredytów, polegające na następujących zachowaniach: 1) osobistym wypełnieniu przez oskarżonego M. S.

(1)zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach R. T., w tym także w tych zapisach, które dotyczyły wysokości osiąganych zarobków, a więc nie tylko w warstwie formalnej, lecz także merytorycznej, co potwierdziła opinia biegłego z zakresu pisma ręcznego (k. 5316-5328); 2) osobistym wypisaniu przez M. S.

(1)wniosku o kredyt dla G. S.

(1)poza placówką banku, w samochodzie, którym oskarżony przyjechał wraz z R. J., w oparciu o dowód osobisty G. S.

(1), któremu R. J. także napisał fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w swojej siłowni. Oskarżony M. S.

(1)dopuścił, by G. S.

(1), będący pod znacznym wpływem alkoholu podpisał wniosek kredytowy, po czym miał czekać na telefon w sprawie kredytu (k. 3531, 4772-4773, 6390-6391); 3) przekonaniu innej pracownicy banku (...), aby dokonała przelewu bankowego na rzecz M. S.

(1)mimo braku dyspozycji podpisanej przez właściciela konta, za co poniosła odpowiedzialność służbową (k. 1865-1867, 6428-6429). Nie ulegało wątpliwości, że oskarżony M. S.

(1)miał świadomość, iż osoby ubiegające się o kredyt bankowy nie były zatrudnione w firmach, w imieniu których przedstawiały zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach. Jeżeli chodzi o siłownię należącą do R. J., to oskarżony M. S.

(1)wiedział, że jego kolega nigdy nie zatrudniał żadnego pracownika, gdyż był stałym klientem jego siłowni, wiedział, że klientów obsługuje wyłącznie właściciel siłowni, a nadto znane były oskarżonemu kłopoty finansowe R. J., gdyż sam wyjaśniał, że pomagał mu bezpłatnie w remoncie pomieszczeń siłowni, po przeniesieniu jej do innego budynku (k. 6233v). Stąd było oczywiste, że oskarżony M. S.

(1)dobrze wiedział, że R. J. wystawiał tym osobom fikcyjne zaświadczenia o zatrudnieniu w swojej siłowni. Co więcej, oskarżony M. S.

(1)instruował go, jakie kwoty zarobków należy wpisać w zaświadczeniu, aby uzyskać kredyt w określonej wysokości. Dokładnie tę samą wiedzę miał oskarżony M. S.

(1)co do osób przyprowadzanych do banku przez świadków: E. S. (k. 4985-4992, 5035-5041, 6555-6557) i Ł. K. (k. 2648-2652, 6356-6357), co jednoznacznie wynika z treści złożonych przez nich wyjaśnień i zeznań. Charakterystyczne, że właśnie Ł. K. wyjaśnił, że to sam oskarżony M. S.

(1)przekonywał go o tym, by brał udział w procederze wyłudzania kredytów na podstawie fałszywych zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach mówiąc, że w taki sposób współdziała z wyłudzaniu kredytów z oskarżonym G. H.

(1)i nic się nie wydało: „ Mówił, że z G. H.

(2)robi kredyty od długiego czasu i nic jeszcze nie wyszło” (k. 2650). Nieprawidłowości w działaniach oskarżonego M. S.

(1)zostały także dostrzeżone przez jego przełożonych i innych pracowników (...) S.A., a także przez służby kontrolne banku, co przedstawili wiernie w swoich zeznaniach świadkowie: B. G. (k. 1861-1864, 6425-6427), O. P. (k. 1865-1867, 6428-6429), R. M. (k. 820-822, 6422-6424) i A. B. (k. 81-82, 6357-6358v). Także analiza połączeń telefonicznych aparatów znajdujących się w 32 Oddziale (...) we W. wykazała, że w okresie od 01.10.2012 r. do 31.12.2013 r. zostały zarejestrowane liczne połączenia wychodzące na numery telefonów firm (...), A. Ł.

(1), Ł. K. oraz R. J., a w dniu 18.06.2013 r. w 7 Oddziale (...) we W. jedno połączenie z telefonu przypisanego do R. M. (k. 816, 1844-1952). Jest oczywiste, że wskazane połączenia telefoniczne realizowane przez oskarżonego M. S.

(1)służyły tylko i wyłącznie zapewnieniu sobie alibi i pozorów prawidłowości sprawdzenia, czy potencjalni kredytobiorcy rzeczywiście pracują. Gdyby oskarżony miał rzeczywistą wolę ustalenia, czy osoby przyprowadzane do banku przez innych sprawców, są rzeczywiście zatrudnione w firmach: R. J., E. S., J. i A. Ł.

(1)oraz Ł. K., to mógłby to bez trudu ustalić w ZUS albo w NFZ, a w każdym razie zasygnalizować przełożonym potrzebę takich sprawdzeń. II. Sąd Okręgowy we Wrocławiu słusznie ustalił, że motywacją oskarżonego M. S.

(1)do takich działań był zamiar osiągnięcia korzyści majątkowej w dwojakiej postaci: z jednej strony w celu pozyskania jak największej liczby klientów, co podnosiło jego wartość jako sprawnego pracownika banku, a także gwarantowało mu premie ze strony banku, a drugiej strony w celu uzyskania korzyści majątkowych z podziału wyłudzonych kredytów albo korzyści majątkowych innego rodzaju. W tym miejscu warto się odnieść do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego M. S.

(1), jakoby Sąd Okręgowy we Wrocławiu dopuścił się rażącej obrazy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. przez brak stwierdzenia znamion ustawowych przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu M. S.

(2)w punkcie I części rozstrzygającej (przez brak znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, natomiast wskazanie, że oskarżony działał z zamiarem osiągnięcia korzyści osobistej, polegającej na bezpłatnym korzystaniu z siłowni R. J.) oraz brak znamion ustawowych przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu M. S.

(2)w punkcie III części rozstrzygającej (przez brak znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W ocenie obrońcy oskarżonego, nakazywało to uniewinnienie M. S.

(1)od przypisanych mu przestępstw, gdyż Sąd Okręgowy nie wykazał, by działał on z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu ( dolus coloratus). Chociaż już na pierwszy rzut oka widać bezpodstawność wniosku o uniewinnienie, skoro oskarżonemu M. S.

(1)przypisano także przestępstwo z art. 297 § 1 k.k., to jednak nie są także zasadne pozostałe zarzuty stawiane przez obrońcę. Po pierwsze, chociaż w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu M. S.

(2)w punkcie I części rozstrzygającej Sąd Okręgowy we Wrocławiu rzeczywiście ustalił trafnie, że celem działania oskarżonego było osiągnięcie korzyści, polegającej na bezpłatnym korzystaniu z siłowni R. J., to jednak nie była to korzyść osobista, tylko korzyść majątkowa. Nie wymaga wielkiego trudu wykazanie, że korzyść majątkowa oznacza z jednej strony zwiększenie aktywów (przysporzenie dodatkowych środków finansowych lub innych wartości materialnych) albo uniknięcie lub ograniczenie pasywów (zmniejszenie spodziewanych wydatków, pomniejszenie zobowiązań itp.). Z tego punktu widzenia działanie w celu osiągnięcia korzyści związanej z uniknięciem wydatków na opłacenie korzystania z siłowni oznaczało jednoznacznie działanie z zamiarem kierunkowym osiągnięcia korzyści majątkowych. Po wtóre, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych wielokrotnie zwracano uwagę, że podczas wyrokowania powszechne jest zastępowanie w przypisanym czynie słów ustawy określających znamiona przestępstw stosownym opisem zachowania sprawcy. Obowiązująca procedura karna nie ma charakteru formułkowego, co oznacza, że przepis art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. nie zawiera wymogu, aby w opisie czynu przytoczono dosłownie wszystkie ustawowo określone znamiona czynu zabronionego. Pominięcie ustawowego określenia znamienia przestępstwa w opisie czynu przypisanego nie stanowi przeszkody w uznaniu, że wypełnia on znamiona konkretnego przestępstwa, jeżeli opis ten mieści się w granicach pojęć, którymi przepis prawa materialnego określa te znamiona (por. wyrok SN z dnia 4.11.2016r. sygn. II K.K. – 246/16 – LEX nr 2152390). Jako przykład takich orzeczeń niech posłuży wyrok Sądu Najwyższego: z dnia 19 maja 2015r. sygn. V KK – 53/15 (OSNKW 2015, z. 10, poz. 84), w którym stwierdzono: „ Pominięcie ustawowego określenia znamion czynu zabronionego w opisie czynu przypisanego nie daje podstaw do podniesienia w apelacji zarzutu obrazy pra

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.