w zw. z art. 99 k.p.c. W skład kosztów poniesionych przez stronę powodową wchodzi opłata sądowa od pozwu w kwocie 2303 zł, kwota 2400 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika powoda – radcy prawnego, ustalona zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1349) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. * Apelację od tego wyroku wniosła pozwana, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości. Pozwana zarzuciła temu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 527 §
przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie poprzez przyjęcie, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a pozwana jako osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania za obie instancje według norm prawem przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej nie jest zasadna. Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenił dowody zgodnie z dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia za własne. Podkreślić przy tym należy, że pozwana w apelacji nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji i zarzuca jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego. Zarzut apelacji pozwanej jest jednak całkowicie chybiony. Sąd Rejonowy dokonał trafnej wykładni i zastosowania przepisów art. 527 k.c. i art. 528 k.c., które Sąd Okręgowy w pełni podziela. Powtórzyć należy za Sądem pierwszej instancji, iż w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki skargi pauliańskiej. Po pierwsze miała miejsce czynność prawna dłużników, w wyniku której pozwana (ich córka) uzyskała korzyść majątkową i to nieodpłatnie (co wynika z istoty darowizny) – art. 527 § 1 k.c. Po drugie w czasie dokonywania tej czynności istniały już wierzytelności powoda (wierzyciela) w stosunku do dłużników (rodziców pozwanej) – art. 527 § 1 k.c. Po trzecie dłużnicy działali ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, gdyż wskutek tej czynności stali się co najmniej niewypłacalni w stopniu wyższym, niż byli przed dokonaniem tej czynności (art. 527 §
Pamiętać też należy, że jeżeli w chwili darowizny dłużnik był niewypłacalny, domniemywa się, iż działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. To samo dotyczy wypadku, gdy dłużnik stał się niewypłacalny wskutek dokonania darowizny (art. 529 k.c.). Pozwana nie udowodniła, że istnieje majątek dłużników, z którego powód może zaspokoić w całości swoje wierzytelności. Egzekucja prowadzona z wniosku powoda przeciwko dłużnikom pozostaje bezskuteczna. Trafnie Sąd Rejonowy podniósł, że suma oszacowania nieruchomości będącej własnością dłużniczki J. Z.
w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów postępowania odwoławczego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w stawce minimalnej wynikającej z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27 października 2016 roku (por. § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2016 roku, poz. 1667). Z tych względów na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. 1 Oczywista omyłka, chodzi o sprawę I Nc 248/10. 2 Oczywista omyłka, chodzi o sprawę I Nc 248/10.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.