kc poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że postanowienia umowy pożyczki w zakresie naliczania opłat i prowizji za wypłatę środków, stanowią niedozwolone postanowienia umowne i nie wiążą pozwanej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie również kwoty 545,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie wraz z kosztami procesu za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Płocku. Pozwana nie zajęła stanowiska w przedmiocie apelacji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja w przeważającej części zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podziela opinii Sądu Rejonowego, że postanowienia dotyczące obowiązku zwrotu kosztów zawartych w Tabeli Opłat i Prowizji, w tym za wypłatę środków, za utrzymanie konta i pisemne upomnienia, mają charakter niedozwolonych. Zgodnie z art.
kc, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Przesłanki „sprzeczności z dobrymi obyczajami” i „rażącego naruszenia interesów konsumenta” muszą być spełnione łącznie. Za sprzeczne z dobrymi obyczajami należy uznać wprowadzenie do umowy klauzul godzących w równowagę kontraktową. Rażące naruszenie interesów konsumenta polega natomiast na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na jego niekorzyść. W wyroku z 13 października 2010 r. (I CSK 694/09, Legalis) Sąd Najwyższy zauważył, że z reguły rażące naruszenie interesu konsumenta jest naruszeniem dobrych obyczajów, ale nie zawsze zachowanie sprzeczne z dobrymi obyczajami, rażąco narusza ten interes. Istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek dla drugiego człowieka. Sprzeczne z dobrymi obyczajami są zatem takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u klienta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności, ukształtowania stosunku zobowiązaniowego niezgodnie z zasadą równorzędności stron. Za naruszenie równowagi kontraktowej, jako na przejaw naruszenia dobrych obyczajów, należy przyjąć takie działania, które potocznie określane są, jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania. Ocena rzetelności określonego postanowienia wymaga zatem rozważenia indywidulanego rozkładu obciążeń, kosztów i ryzyka, jakie wiążą się z przyjętymi rozwiązaniami oraz zbadania, jak wyglądałyby prawa lub obowiązki konsumenta w sytuacji, w której postanowienie to nie zostałoby zastrzeżone. W mechanizmie kontroli klauzul, istotny jest charakter stosunku prawnego regulowanego umową, który usprawiedliwiać może zastosowaną konstrukcję i odejście od typowych reguł wyznaczonych przepisami dyspozytywnymi. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy uznał, że fakt, iż wysokość opłat i prowizji wskazanych w załączniku do umowy, stanowi dość istotne obciążenie dla pożyczkobiorcy, nie oznacza, iż postanowienia te są niedozwolone. Biorąc pod uwagę wysokość udzielonej pożyczki, opłaty i prowizje, zwłaszcza za wypłatę środków czy prowadzenie konta, być może są zawyżone, ale nie na tyle, by można był stwierdzić, iż ich pobieranie stanowi „rażące naruszenie interesów konsumenta”. (...) spółka z o.o. udzieliła A. Z.
kc, w istocie nie skonkretyzował, na czym polega ich sprzeczność z dobrymi obyczajami i w jaki sposób rażąco naruszają one interesy pozwanej. Z tych względów, Sąd Okręgowy co do zasady uznał, że zarzut naruszenia art.
W związku z tym, należało uwzględnić apelację, podwyższając zasądzoną w I instancji kwotę do 2.285,69 zł. Wyliczenie należności z tytułu zwrotu opłat i prowizji przedstawia się następująco: 240 zł (opłata za wypłatę środków) + 50 zł x 2 (opłaty za utrzymanie konta) + 45 zł x 3 + 10 zł (opłaty za upomnienia, w tym jedno z wypowiedzeniem) = 485 zł. Sąd nie uwzględnił dwóch opłat po 8 zł za przesłanie rachunku listem zwykłym, ponieważ powódka dopiero na etapie postępowania odwoławczego wskazała na fakt ich poniesienia. Zgodnie z art. 381 kpc Sąd II instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem I instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Niewykluczone, że pominięcie tych opłat w uzasadnieniu pozwu jest następstwem zwykłego przeoczenia, niemniej okoliczność ta obciąża stronę powodową. Dlatego Sąd II instancji pominął twierdzenia, jako spóźnione. Z kolei odsetki maksymalne od tej sumy za okres od 6 września 2014r. do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa, tj. do 23 lipca 2015r. wynoszą 68,03 zł. Jednak, z uwagi na to, że powódka domagała się z tego tytułu jedynie 44,50 zł, Sąd uwzględnił tę należność zgodnie z żądaniem pozwu. Suma opłat, o których mowa wyżej i skapitalizowanych odsetek wynosi 529,50 zł (485 zł + 44,50 zł). Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i podwyższył kwotę zasądzoną przez Sąd I instancji do 2.285,69 zł (1.756,19 zł + 529,50 zł). Konsekwencją uwzględnienia powództwa niemal w całości, było zasądzenie od pozwanej kosztów procesu zgodnie z art. 98 kpc. (...) spółka z o.o. w W. poniosła w I instancji opłatę od pozwu w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 600 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł i opłatę manipulacyjną dla dostawcy usług płatności za pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym w wysokości 30 gr, łącznie: 717,30 zł. Wysokość wynagrodzenia radcy prawnego została ustalona zgodnie z § 6 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Z tych wszystkich względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku, stosując art. 386 § 1 kpc. O kosztach procesu za II instancję Sąd orzekł także w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 kpc). W postepowaniu odwoławczym strona powodowa poniosła opłatę od apelacji w wysokości 30 zł i wynagrodzenie pełnomocnika – 180 zł (§ 10 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym do 27 października 2016r.). Renata Wanecka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.