kpc, nie różni się od postanowień już wpisanych do rejestru w zakresie celu i skutków jakie wywołuje. Pozwana podniosła, że zgodnie z art. 479 43 kpc prawomocny wyrok ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania niedozwolonej klauzuli umownej do rejestru. Rozszerzona prawomocność materialna takich wyroków stanowi, w ocenie pozwanej, przeszkodę procesową do ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej uznania za niedozwolone postanowień wzorców umowy, które już zostały uznane za niedozwolone prawomocnymi wyrokami i wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych. Zdaniem pozwanej wpisanie do w/w rejestru wzorca umowy uznanego prawomocnym wyrokiem Sądu za niedozwolone wyłącza ponowne wytoczenie powództwa w tym przedmiocie, także przeciwko osobie nie biorącej udziału w sprawie, w której wydano wyrok, zaś pozew obejmujący takie powództwo podlega odrzuceniu. Na poparcie swojego stanowiska pozwana wskazała wyroki Sądu Apelacyjnego z 29 września 2005r. (sygn. akt VI ACa 381/05), z 23 maja 2007r. (VI AcA 107/07) a także uchwałę SN z 19 grudnia 2003r. (III CZP 95/03, OSNC 2005/2/25). Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie: Pozwana J. K. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie działalności turystycznej. W działalności tej, w obrocie z konsumentami pozwana stosuje wzorzec umowny o nazwie „Warunki uczestnictwa w imprezach organizowanych przez Biuro Usługowo-Handlowe (...)” (okoliczności niesporne w sprawie, uznana za przyznane na podstawie art. 230 kpc). We wzorcu tym, w pkt VI.2, zawarte jest zakwestionowane w pozwie postanowienie o treści: „Przedmiotem reklamacji Klientów nie mogą być zdarzenia i okoliczności, za które Organizator nie ponosi odpowiedzialności i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł ich przewidzieć (postoje na granicach, czynności celne, warunki atmosferyczne w czasie trwania imprezy).” Zakwestionowane postanowienie umowne nie dotyczy głównych świadczeń stron w umowie, którymi są w sprawie: ze strony pozwanej – realizacja imprezy turystycznej, ze strony konsumenta – zapłata ceny za imprezę. Sąd ustalił, że pod pozycją (...), na mocy wyroku SOKiK z 29 stycznia 2007r. sygn. akt XVII AmC 160/05 wpisane jest postanowienie o treści „Reklamacja Uczestnika w formie pisemnej zawierać powinna pisemne oświadczenie pilota lub innego miejscowego przedstawiciela Biura o wystąpieniu wad, uzasadnienie oraz propozycję naprawienia szkody, Podstawą reklamacji uczestnika nie mogą być jednak zdarzenia i okoliczności, za które Biuro nie ponosi odpowiedzialności (m. in. postoje na granicach, czynności celne, warunki atmosferyczne w czasie realizacji imprezy zamieszki, wojny, strajki, blokady dróg, powodzie itp.) oraz wszelkie inne wymienione w punkcie 13 niniejszych warunków” Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 479 43 kpc wyrok prawomocny ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru, o którym mowa w art.
Art.
K prowadzi na podstawie wyroków, o których mowa w art.
Rozszerzona prawomocność wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone wprowadzona w art. 479 43 kpc nie wyłącza możliwości wytoczenia powództwa przez tego samego lub innego powoda przeciwko innemu przedsiębiorcy, niebiorącego udziału w postępowaniu, w którym zapadł wyrok, stosującemu takie same lub podobne postanowienia wzorca, jak wpisane do rejestru, o którym mowa w art.
Taki pogląd wyraził SN w uchwale z 7 października 2008r. sygn. akt III CZP 80/08, który to pogląd Sąd Okręgowy podziela. Z tego powodu Sąd uznał, że wyrok SOKiK z 29 stycznia 2007r. sygn. akt XVII AmC 160/05 i wpisanie postanowienia umownego o treści: „Reklamacja Uczestnika w formie pisemnej zawierać powinna pisemne oświadczenie pilota lub innego miejscowego przedstawiciela Biura o wystąpieniu wad, uzasadnienie oraz propozycję naprawienia szkody, Podstawą reklamacji uczestnika nie mogą być jednak zdarzenia i okoliczności, za które Biuro nie ponosi odpowiedzialności (m. in. postoje na granicach, czynności celne, warunki atmosferyczne w czasie realizacji imprezy zamieszki, wojny, strajki, blokady dróg, powodzie itp.) oraz wszelkie inne wymienione w punkcie 13 niniejszych warunków” do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonego przez Prezesa UOKiK nie uniemożliwia merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zakwestionowane postanowienie umowne podlegało w całości ocenie czy jest postanowieniem niedozwolonym w rozumieniu art. 385 1 kc. Zgodnie z art. 385 1 § 1 kc uznanie postanowienia umownego za niedozwolone i wyeliminowanie go z praktyki stosowania z konsumentami wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek:: - nie zostało uzgodnione indywidualnie z konsumentem, czyli zostało narzucone konsumentowi, - ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami, - ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta, - nie dotyczy sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron. W sprawie niekwestionowana jest przez pozwaną okoliczność, że stosowała w obrocie z konsumentami wzorzec o nazwie „Warunki uczestnictwa w imprezach organizowanych przez Biuro Usługowo-Handlowe (...)” a wobec tego, że zakwestionowane postanowienie z tego wzorca umownego nie było uzgadniane indywidualnie z konsumentami. Przyjmuje się, że istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka (tak np. wyrok SN z 8 czerwca 2004r., ICk-635/03). Nie można zatem uznać za dobry obyczaj takiego postępowania, którego celem jest zdezorientowanie konsumenta, wykorzystanie jego niewiedzy. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu sytuacja taka miała miejsce. Stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy o usługach turystycznych organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest spowodowane wyłącznie: - działaniem lub zaniechaniem klienta; -działaniem lub zaniechaniem osób trzecich, nieuczestniczących w wykonywaniu usług przewidzianych w umowie, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć, - siłą wyższą. W świetle zasad ogólnych obowiązujących w tym zakresie w kc jak również w ustawie o usługach turystycznych, niewątpliwe jest, że konsumentowi przysługuje uprawnienie do zgłaszania organizatorowi, zarówno w trakcie trwania i imprezy jak i po jej zakończeniu, zaistniałych w trakcie realizacji imprezy zdarzeń, które w jego ocenie spowodowały, że usługa została nienależycie wykonana a także uprawnienie do żądania w związku z tym zdarzeniem naprawienia przez organizatora szkody. Wskazać należy, że art. 14 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy o usługach turystycznych nakłada na organizatora obowiązek określenia w umowie o świadczenie usług turystycznych sposób zgłaszania reklamacji związanych z wykonywaniem usług przez organizatora turystyki lub osobę z nim współpracującą wraz z podaniem terminu zgłaszania takich reklamacji. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 3 w/w ustawy, do zadań przewodnika turystycznego należy m. innymi przyjmowanie od konsumentów reklamacji dotyczących świadczonych im usług. W ocenie Sądu zatem, konsument w określonym w umowie terminie, ma prawo wniesienia do organizatora reklamacji, której przedmiotem każda okoliczność i organizator ma obowiązek jej rozpatrzenia. Dopiero po merytorycznym rozpoznaniu reklamacji, organizator uwzględnia ją, bądź odmawia jej uwzględnienia. Przy czym, w ocenie Sadu organizator zobowiązany jest wykazać i wyczerpująco wyjaśnić konsumentowi przyczyny nieuwzględnienia reklamacji, np. wskazując, iż nie ponosi odpowiedzialności za wskazane przez konsumenta zdarzenie, albowiem przedmiotem nie ponosi za nie odpowiedzialności i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł go przewidzieć. Podsumowując tę część wywodu, w ocenie Sadu, uprawnieniem konsumenta, którego nie można wyłączyć jest złożenie organizatorowi reklamacji i w korelacji z tym uprawnieniem konsumenta są obowiązki organizatora, tj. przyjęcia reklamacji, merytorycznej jej rozpoznania i wyczerpującego uzasadnienia ewentualnej odmowy jej uwzględnienia. W ocenie Sądu zatem zakwestionowane postanowienie jest niejasne i nieprecyzyjne może wprowadzać konsumenta w błąd co do przysługujących mu względem organizatora uprawnień. Poza tym zakwestionowane postanowienie przyznaje organizatorowi uprawnienie do dokonywania wiążącej interpretacji umowy. Sąd ocenił zatem, że zakwestionowane w pozwie postanowienie umowne spełnia przesłanki dla uznania go za niedozwolone w rozumieniu art. 385 1 § 1 kc i dlatego powództwo zostało uwzględnione. Publikację prawomocnego wyroku zarządzono na podstawie art. 479 44 kpc. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 98 kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.