oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego. Stwierdził, że kaucja została wpłacona przez powódkę w sierpniu 1994r., zatem nastąpił znaczny spadek wartości siły nabywczej pieniądza, wzrost cen towarów i usług, a także dewaluacja złotego, co uzasadnia zastosowanie waloryzacji sądowej. Następnie opierając się na kryterium przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w okresie kiedy powódka wpłacała kaucję, uznał zasadność roszczenia do wysokości 2 040,43zł, przy uwzględnieniu wpłaconej kwoty przez pozwaną - 301,20zł. O kosztach procesu orzeczono na podstawie regulacji art. 100 k.p.c. Wyrok zaskarżyli powodowie M. K. i T. K. w części oddalającej powództwo, którzy wnosili o jego zmianę poprzez zasądzenie na rzecz powodów kwoty 3 872,60zł zł, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz od pozwanej kosztów postępowania za obie instancje. Skarżący zarzucili orzeczeniu naruszenie regulacji: - art.
w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego poprzez dokonanie ich błędnej wykładni do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego; - art. 230 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie przez Sąd, iż strona powodowa nie wykazała żadnym dokumentem aktualnej stawki czynszowej. W uzasadnieniu podnosili między innymi, iż pozwana od początku wiedziała, iż kaucja w zwaloryzowanej wysokości należy się powodom jednakże nie zapłaciła dobrowolnie żadnej kwoty i nie chciała zawrzeć ugody. Sąd Odwoławczy ustalił i zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powodów a na-stępnie prawidłowo rozpoznał sprawę oraz skonstruował prawidłową podstawę faktyczną orzeczenia. Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który jest logiczny, wewnętrznie spójny i brak w nim zasadniczych sprzeczności, zaś informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają i potwierdzają i jako takie są w pełni wiarygodne. Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego jest prawidłowa i Sąd odwoławczy ją podziela oraz przyjmuje za własną (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r. nr 12, poz. 496), Skarżący w apelacji w istocie kwestionuje przyjętą przez Sąd pierwszej instancji metodę waloryzacji należnej mu od pozwanej kaucji. Prawodawca regulując w art.
instytucję waloryzacji świadczeń nie sprecyzował bliżej w jaki sposób ma ona być przeprowadzana (ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania, iż sąd dokonując waloryzacji powinien uwzględnić interesy stron i zasady współżycia społecznego), pozostawiając to zagad-nienie judykaturze i doktrynie prawa. W akceptowanej przez doktrynę prawa dorobku orzeczniczym prze-rachowania kaucji mieszkaniowej dokonuje się przy zastosowaniu miernika waloryzacji w postaci średniego miesięcznego wynagrodzenia w wymiarze brutto z daty wymagalności waloryzowanego świadczenia oraz z daty orzekania. Ewentualne odstępstwa od tej metody mogą mieć zatem miejsce tylko w wyjątkowych, specyficznych wypadkach. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, więcej skarżący nawet na się to nie powołują. Wyklucza to zatem zastosowanie w sprawie proponowanej przez skarżących w pozwie i w apelacji metody przerachowania kaucji - przy zastosowaniu miernika w postaci stawki czynszu za 1m 2 powierzchni wynajmowanego przez niego lokalu - która zmiana - co należy podkreślić - na dodatek nie była w żaden sposób związana ze spadkiem siły nabywczej pieniądza w okresie objętym pozwem. Sąd Rejonowy ferując zaskarżone orzeczenie i dokonując przerachowania wysokości dochodzonej przez skarżącego kaucji w sposób prawidłowy zastosował podany miernik (w postaci średniego miesięcznego wynagrodzenia w wymiarze brutto), przeprowadził prawidłowe wyliczenia a następnie ustalając jej ostateczną wysokości trafnie uwzględnił interesy obu stron oraz zasady współżycia społecznego. Czyni to apelację bezzasadna w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c., a to jej mocy tej regulacji prowadziło do jej oddalenia. Resumując zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację powoda jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.