D. uznany został za winnego, popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej tj. za winnego popełnienia występku z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i za to, na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. P. D. uznany został także za winnego w dokonaniu czynów opisanych w pkt II, III i IV części wstępnej omawianego wyroku, tj. za winnego dokonania występków z art. 279 § 1 kk i za to, w oparciu o wskazany wyżej przepis przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności. Poza tym P. D. uznany został za winnego dokonania czynu opisanego w pkt V części wstępnej zaskarżonego orzeczenia, tj za winnego popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 kk i za to, na mocy tego przepisu wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. P. D. uznany został również za winnego dokonania czynu opisanego wyżej w pkt VI, tj za winnego dokonania występku z art.
kk i za to, w oparciu o ten przepis wymierzono sprawcy karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z treścią art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu tych przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 r. wymierzono P. D. kare łączną 2 lat pozbawienia wolności, a jej wykonanie, na mocy art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk w brzmieniu tych przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 r., warunkowo zawieszono na okres lat
D. za popełniony przez niego czyn objęty ta kwalifikacja karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy ustawowe zagrożenie kara tego czynu, to kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, IV. obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie przepisu art. 279 § 1 kk, na podstawie którego wymierzono oskarżonemu S. K. za popełnione przez niego czyny objęte tą kwalifikacją przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy ustawowe zagrożenie karą tego czynu to kara pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat, V. obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie przepisu art. 91 § 2 kk poprzez jego pominięcie przy zastosowaniu kar łącznych w pkt V i IX w części dyspozytywnej wyroku, VI. obrazę przepisów prawa materialnego – przepisu art. 4 § 1 kk poprzez nie powołanie go przy wskazaniu podstawy wymierzeniu kary i środków karnych wobec oskarżonego zastosowanych przez przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015 roku – jako względniejszych w pkt XIII i XIV wyroku. Tym samym apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu I instancji, celem ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył : Niemal wszystkie zarzuty apelacji są oczywiście trafne, choć nie wskazują na wszystkie uchybienia jakich dopuścił się Sąd I instancji. I tak rację ma apelująca, że Sąd Rejonowy nie wydał orzeczenia odnośnie jednego z zarzuconych S. K. czynów. Tyczy to występku z art. 278 § 1 kk, opisanego w pkt V części wstępnej. Tym samym niezrozumiałym wydaje się przywołanie przez skarżącego pkt VIII części dyspozytywnej, skoro zawarte tam rozstrzygnięcie związane są wyłącznie z czynami z art. 279 § 1 kk. Nadto, a raczej przede wszystkim, należy jednak zauważyć, że w istocie bezprzedmiotowa jest apelacja tycząca braku wskazanego rozstrzygnięcia, bowiem w takiej sytuacji Sąd I instancji zobowiązany jest po prostu do wydania kolejnego wyroku w brakującej części ( art.425§2 kpk w obecnym brzmieniu obowiązuje od 15 kwietnia 2016 r., a zatem nie obowiązywał w dacie wniesienia apelacji). Tym samym omawiany zarzut nie był w istocie powodem uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Rację ma natomiast oskarżyciel wskazując na obrazę art. 86 § 1 kk, która przejawiła się w wymierzeniu P. D. kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, choć maksymalna jaką można było orzec to 1 rok i 11 miesięcy. Trafnie prokurator zarzucił także obrazę art.
D. karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, skoro dolna granica ustawowego zagrożenia w tym przypadku wynosi 3 miesiące pozbawienia wolności. Oczywistą jest także obraza art. 279 § 1 kk na podstawie którego (przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk) wymierzono S. K. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, skoro dolna granica ustawowego zagrożenia co do kradzieży z włamaniem to 1 rok pozbawienia wolności. Nie sposób nie zgodzić się z apelującą także w części zarzucającej obrazę art. 91 § 2 kk poprzez jego niezastosowanie przy orzekaniu kar łącznych co do P. D. oraz S. K. (pkt V i IX części dyspozytywnej) skoro taka powinność wynika wprost ze wskazanego wyżej przepisu. Nie sposób natomiast zgodzić się z apelującym, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 4 § 1 kk na skutek jego nie powołania przy wymierzaniu kar i środków karnych wobec oskarżonych. Przepisu tego nie należy bowiem nigdy powoływać w wyroku (lecz należy o nim pamiętać), zaś trzeba wskazać jedynie, że stosuje się w danym przypadku przepis w poprzednim brzmieniu, bowiem jeśli się tego nie uczyni, należy domniemywać (właśnie zgodnie z art. 4 § 1 kk), że stosuje się ustawę nową. Apelująca nie zauważyła przy tym, że Sąd I instancji właśnie w związku z treścią art. 4 § 1 kk dopuścił się innych, nader ważkich uchybień, bowiem przy niektórych rozstrzygnięciach wskazał na stosowanie przepisu w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r., zaś w części tego nie uczynił, a zatem stosował przepisy obowiązujące od 1 lipca 2015 r. Poza tym trzeba przypomnieć Sądowi I instancji, że art. 42§2 i 3 kk oraz art. 49 kk zostały zmienione ustawą z dnia 20 marca 2015 r., obowiązującą od dnia 18 maja 2015 r., a zatem i ta kwestia winna znaleźć stosowne odzwierciedlenie w punktach XIII i XIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Było to niedopuszczalne, bowiem do jednej osoby należy stosować w całości albo ustawę „starą” albo ustawę „nową”, a nie częściowo jedną i częściowo drugą. Nadto, niezależnie od granic apelacji należy zauważyć, że P. D. przypisano dokonanie czynu z art.
kk dnia 25 lutego 2015 r., zaś z ustaleń wynika, iż miało to miejsce przed godziną 23:52 – 24 lutego 2015 r. Poza tym z niezrozumiałych względów do skazania P. D. odnośnie czynów opisanych w pkt I i V części wstępnej nie zastosowano art. 91 § 1 kk, choć nie stało temu na przeszkodzie przyjęcie w pierwszym przypadku usiłowania zaś w drugim dokonania. Niezrozumiałym było także zaakceptowanie co do czynu opisanego w pkt I części wstępnej kwalifikacji z art. 13 § 1 kk, choć sprawcy wynieśli silnik elektryczny „na pola”, a zatem nie może tu być mowy o usiłowaniu lecz należało przyjąć dokonanie. Inną kwestią jest problem czy możliwa będzie obecnie zmiana w tej części, a to z uwagi na zakres apelacji. Sąd I instancji nie ustrzegł się także kolejnego błędu przy wymierzeniu kary łącznej pozbawienia wolności wobec S. K., określając ją na 2 lata pozbawienia wolności (pkt IX dyspozycji) choć suma kar jednostkowych ( w tym błędnej co do czynów z art. 279§1 kk) to 9 miesięcy pozbawienia wolności. Zważywszy już tylko na powyższe w istocie niemożliwe było naprawienie wszystkich wskazanych wyżej uchybień przez Sąd Ii instancji i dlatego konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że sąd rejonowy nie ustrzegł się także błędu co do skazania M. K. (czyli w niezaskarżonej części) skoro do podstawy skazania tego oskarżonego nie powołano art. 14 § 1 kk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.