Sygnatura akt VI Ka 1111/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk

§ 1apkt 1 kk i art.

35 § 1 kk – wymierzył mu karę ograniczenia wolności w rozmiarze 2 miesięcy, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym; 2. uznał oskarżonego S. G. za winnego popełnienia opisanego wyżej czynu w pkt II, który wyczerpuje znamiona występku z art. 165 § 1 pkt 2 kk i art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i przy zast. art. 12 kk i za to na mocy art. 165 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk przy zast. art. 37a kk w zw. z art. 34 §

§ 1apkt 1 kk i art.

35 § 1 kk – wymierzył mu karę ograniczenia wolności w rozmiarze 5 miesięcy, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym; 3. na mocy art. 85 § 1 kk i art. 86 §

3 kk połączył kary ograniczenia wolności orzeczone wyżej w pkt od 1 do 2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu S. G. jedną karę łączną w wysokości 7 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

1. na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zaliczył oskarżonemu S. G. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 29.12.2015r. godz. 12:35 do godz. 15:18 uznając karę za wykonaną w zakresie 2 dni;
2. na mocy art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa środka odurzającego w postaci marihuany wymienionych w pkt 1 wykazu dowodów rzeczowych na k. 246 akt i zarządził jego zniszczenie;
3. oskarżoną M. C. uznał za winną popełnienia opisanego wyżej czynu w pkt III, który wyczerpuje znamiona występku z art. 165 § 1 pkt 2 kk i art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i przy zast. art. 12 kk i za to na mocy art. 165 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk przy zast. art. 37a kk w zw. z art. 34 §

§ 1apkt 1 kk i art.

35 § 1 kk – wymierzył jej karę ograniczenia wolności w rozmiarze 6 miesięcy, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40) godzin w stosunku miesięcznym;

1. na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zaliczył oskarżonej M. C. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 25.02.2016r. godz. 06:20 do godz. 13:28 uznając karę za wykonaną w zakresie 2 (dwóch) dni;
2. oskarżoną D. K. uznał za winną popełnienia opisanego wyżej czynu w pkt IV, który wyczerpuje znamiona występku z art. 165 § 1 pkt 2 kk i art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i przy zast. art. 12 kk i za to na mocy art. 165 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk przy zast. art. 37a kk w zw. z art. 34 §

§ 1apkt 1 kk i art.

35 § 1 kk – wymierzył jej karę ograniczenia wolności w rozmiarze 6 miesięcy, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym;

1. na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zaliczył oskarżonej D. K. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 10.03.2016r. godz. 06:45 do godz. 10:00 uznając karę za wykonaną w zakresie 2 dni;
2. na mocy art. 624 kpk w zw. z art. 17 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżone M. C. i D. K. od obowiązku uiszczenia kosztów i opłat sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, a na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego S. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty, a na mocy art. 627 kpk obciążając go wydatkami postępowania w sprawie w wysokości 80 złotych. Orzeczenie powyższe zaskarżone zostało w całości apelacją wywiedziona przez prokuratora. Oskarżyciel publiczny na podstawie art. 427 §

2 k.p.k. oraz powołując się na art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. zarzucił orzeczenie przez sąd niższego rzędu w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, tj. orzeczenie przez sąd rejonowy w sprawie należącej do właściwości sądu okręgowego. Stawiając powyższy zarzut w oparciu o przepis art. 439 § 1 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sądowi okręgowemu jako sądowi I instancji. Apelacja prokuratora okazała się skuteczna, a podniesiony w niej zarzut oraz końcowy wniosek - w pełni zasługiwał na uwzględnienie. Wyrok niniejszy zapadł z naruszeniem przepisów postępowania stanowiącym bezwzględną przesłankę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że oskarżyciel publiczny postawił oskarżonym S. G., M. C. i D. K. zarzut popełnienia czynu z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. pozostającego w zbiegu z art. 160 § 1 k.k.. Pomimo takiego zakwalifikowania czynu, w sytuacji gdy sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy był sąd okręgowy, prokurator na etapie postępowania przygotowawczego błędnie zastosował instytucję dobrowolnego poddania się karze, a następnie mylnie skierował akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach wraz z wnioskiem o skazanie w trybie art. 335 k.p.k.. Podkreślić należy, iż niezależnie od wadliwego skierowania aktu oskarżenia przez prokuratora, to sąd jest zobligowany do badania z urzędu swej właściwości i to na każdym etapie postępowania (art. 35 § 1 k.p.k.). Oczywiste jest, że rozpoznając sprawę o zarzucone oskarżonym przestępstwo zakwalifikowane z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. pozostającego w zbiegu z art. 160 § 1 k.k., sąd pierwszej instancji naruszył przepisy o właściwości rzeczowej. Orzeczenie wydane przez sąd niższego rzędu w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu dotknięte jest uchybieniem stanowiącym bezwzględną przesłankę odwoławczą skutkującą uchyleniem zaskarżonego wyroku na podstawie art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. Z tych też względów Sąd Okręgowy, uznając apelację za zasadną w stopniu oczywistym, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach jako sądowi pierwszej instancji - zgodnie z właściwością rzeczową.