OWU niezależnie od wybranego przez ubezpieczającego wariantu ubezpieczenia, do kwalifikacji szkody jako szkoda całkowita – to jest szkody, w wyniku której pojazd będący przedmiotem ubezpieczenia uległ uszkodzeniu w takim stopniu, że koszty jego naprawy ustalone zgodnie z zapisami § 24 przekroczyłyby 70 % jego wartości w stanie nieuszkodzonym w dniu szkody – wycena kosztów naprawy ustalana jest z wykorzystaniem systemu A. lub E. w oparciu o naprawcze normy czasowe określone przez producenta ujęte w systemie A. lub E., średnią stawkę roboczogodziny stosowaną przez autoryzowane stacje obsługi pojazdu (warsztaty posiadające autoryzację producenta/importera pojazdu), najbliższe miejscu zamieszkania ubezpieczonego oraz ceny oryginalnych części i materiałów zawarte w systemie A. lub E. bez uwzględnienia amortyzacji. Wobec sporu pomiędzy stronami co do wysokości szkody Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. W przedłożonej Sądowi opinii biegły M. Z. wskazał, że koszt naprawy pojazdu ustalony zgodnie z powyżej przywołanymi postanowieniami OWU wynosi 46.288,42 zł, natomiast wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym stanowi – wedle biegłego – kwotę 25.500 zł. Z powyższego jednoznacznie zatem wynika, że poniesiona przez powoda szkoda ma charakter szkody całkowitej w rozumieniu § 24 OWU. Pozwany ubezpieczyciel podniósł, że zgodnie z § 4 OWU wyposażenie dodatkowe pojazdu nie było objęte ubezpieczeniem, toteż przy ustalaniu wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym należy pominąć korekty za wyposażenie dodatkowego. Analogicznie, zdaniem pozwanego, należy ustalić wartość pozostałości pojazdu bez uwzględnienia wyposażenia dodatkowego.
.1 OWU wyposażeniem dodatkowym są urządzenia lub osprzęt ubezpieczonego pojazdu, które nie jest montowane przez producenta w warunkach montażu fabrycznego lub generalnego importera do RP, zamontowane w nim na stałe i możliwe do demontażu wyłącznie przy użyciu narzędzi. Jak wynika z uzupełniającej opinii biegłego żaden z elementów wyposażenia pojazdu powoda uwzględnionych przez biegłego w opinii zasadniczej jako wyposażenie dodatkowe nie spełnia kryteriów określonych w § 4.1 OWU. Każdy z przedmiotowych elementów został bowiem zamontowany przez producenta lub importera pojazdu na stałe. W związku z powyższym należało przyjąć, iż podana przez biegłego w opinii zasadniczej wartość odpowiada wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym określonej zgodnie z wymaganiami OWU. Biegły wskazał także wartość pozostałości pojazdu. W ocenie M. Z. wartość rynkowa wraku wynosi 9.200 zł. Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować opinię biegłego w powyższym zakresie, tym bardziej, że strony nie wniosły żadnych zarzutów do opinii uzupełniającej. W tych okolicznościach poniesiona przez powoda szkoda stanowiła różnicę pomiędzy wartością pojazdu w stanie nieuszkodzonym (25.500 zł) a jego wartością w stanie uszkodzonym (9.200 zł) i wynosiła 16.300 zł. Zważyć jednak należało, że powód w niniejszej sprawie domagał się zasądzenia kwoty niższej tj. kwoty 16.100 zł, a będąc związany żądaniem pozwu Sąd nie mógł orzekać ponad zgłoszone żądanie i jako wysokość szkody przyjął kwotę podaną przez powoda. Należało jednak mieć na względzie, że zgodnie z § 26 OWU w przypadku szkody całkowitej ustalona kwota odszkodowania powinna zostać każdorazowo pomniejszona o franszyzę redukcyjną. Z załączonej do akt szkody polisy AC wynika natomiast, że franszyza redukcyjna w przypadku AC wypadkowego wynosiła 500 zł. W związku z powyższym kwotę odszkodowania należało pomniejszyć o tę kwotę, uwzględniając zarzut pozwanego ubezpieczyciela w tym przedmiocie. Ostatecznie zatem należne powodowi odszkodowanie z tytułu umowy ubezpieczenia AC wynosiło 15.600 zł. Niezależnie od odszkodowania, w niniejszej sprawie powód domagał się także zasądzenia skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 16.100 zł za okres od dnia 3 lutego 2012r. do dnia 19 stycznia 2015r. w łącznej wysokości 6.140,50 zł. Sąd zważył jednak, iż skoro roszczenie powoda podlegało jedynie częściowemu uwzględnieniu, to odsetki winny być liczone od kwoty 15.600 zł, którą ostatecznie zasądzono na rzecz powoda. Za powyższy okres powodowi należą się zatem skapitalizowane odsetki w wysokości 5.949,80 zł. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 805 k.c., art. 824 1 k.c. i art. 817 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 21.549,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 stycznia 2015r. do dnia zapłaty. Natomiast na podstawie powyższych przepisów stosowanych a contrario Sąd oddalił powództwo co do żądania zapłaty kwoty 500 zł z tytułu odszkodowania z umowy ubezpieczenia AC oraz kwoty 190,70 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek. Wreszcie, strona powodowa domagała się zwrotu kosztów sporządzenia kosztorysu w wysokości 307,50 zł. W ocenie Sądu roszczenie powoda w tym zakresie zasługiwało na uwzględnienie. Jak bowiem podkreśla się w judykaturze dokonana przed wszczęciem postępowania sądowego i poza zabezpieczeniem dowodów ekspertyza może być istotną przesłanką zasądzenia odszkodowania. W takim wypadku koszt ekspertyzy stanowi szkodę ulegającą naprawieniu (art. 361 k.c.) (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1975r., I CR 505/75, LEX nr 7747). W innym orzeczeniu SN stwierdził, że odszkodowanie, przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, może - stosownie do okoliczności sprawy - obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2004r., III CZP 24/04, Legalis nr 62911). Sąd miał na względzie, iż powód nie jest profesjonalistą i zarówno w celu weryfikacji prawidłowości decyzji podjętych przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego jak i w celu dochodzenia roszczeń zmuszony był zasięgnąć wiadomości specjalnych. Bez tego powód nie mógłby stwierdzić, że istnieją podstawy do wytoczenia powództwa. Na podstawie art. 455 k.c. Sąd zasądził od powyższej kwoty 307,50 zł od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu tj. dnia 1 lutego 2015r. Zważyć bowiem należało, iż pismo zawierające rozszerzenie powództwa zostało nadane do pełnomocnika pozwanego w dniu 19 stycznia 2015r., a zatem w powyższej dacie roszczenie stało się już wymagalne. Zważywszy na fakt, że powód uległ tylko w nieznacznym zakresie o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z § 6 pkt. 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku o opłatach za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz.U.2013.490) i w punkcie trzecim sentencji wyroku, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 407 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na zasądzoną kwotę składa się opłata sądowa od pozwu (30 zł), opłata za czynności zawodowego pełnomocnika powoda – radcy prawnego w stawce minimalnej (60 zł), zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego (300 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w razie zmiany w toku postępowania wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną, poczynając od następnej instancji. Dlatego też Sąd przyjął wysokość kosztów zastępstwa procesowego w oparciu o pierwotną wartość przedmiotu sporu. Z kolei w punkcie czwartym sentencji wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 5 pkt. 3, art. 83 i art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity Dz. U. 2010.90.594 ze zm.) Sąd nakazał ściągnąć od przegrywającego niniejszy proces pozwanego na rzecz Skarbu Państwa brakujące koszty opinii biegłego w wysokości 1.168,79 zł, które zostały w całości wypłacone ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.