XVII Ka 919/16

­­­WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym Odwoławczym, w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Olejnik Protokolant : protokolant sądowy Patrycja Makuch rozpoznawał sprawę W. B. obwinionego o wykroczenie z art. 51 § 1 kw. na skutek apelacji wniesionej rzez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim z dnia 14 kwietnia 2016r. w sprawie o sygnaturze II W 411/15 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zwalnia obwinionego od zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w tym od opłaty za drugą instancję. Sławomir Olejnik UZASADNIENIE W. B. został obwiniony o to, że w dniach 4 i 5 lipca 2015 roku w godz. 04.02-05.40 w miejscowości W. ul. (...) gmina S. powiat (...), województwo (...) poprzez cięcie piłą kamieni i piaskowców zakłócił ciszę nocną Panu J. B., tj. o czyn z art. 51 § 1 kw. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II W 411/15, uznano obwinionego W. B. za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów wyczerpujących znamiona wykroczeń art. 51 § 1 kw i za to na podstawie art. 51 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw i art. 24 § 1 i 3 kw wymierzono mu grzywnę w wysokości 400 złotych. Z kolei na podstawie art. 118 § 1 kpw tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00zł, a na podstawie art. 3 ust. 1 oraz art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych wymierzono mu opłatę w wysokości 40,00zł. Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez obwinionego W. B. we wniesionej przez niego apelacji własnej (k. 188-190). Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obwinionego W. B. nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, iż Sąd I Instancji na podstawie zebranego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego poczynił trafne ustalenia faktyczne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyrazem sędziowskiego przekonania w wymienionej kwestii pozostaje uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy szczegółowo ustosunkował się do każdego z dowodów wskazując, które z faktów uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny prawidłowo wywiódł o winie obwinionego odnośnie zarzucanego mu czynu. Także uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało wymagania określone w art. 424 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw, co umożliwiało jego kontrolę instancyjną. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również w rozpoznawanej sprawie bezwzględnych podstaw odwoławczych. Wbrew stanowisku apelującego, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że obwiniony swoim działaniem wypełnił znamiona wykroczenia z art. 51 § 1 kw, gdyż że w dniach 4 i 5 lipca 2015 roku w godz. 04.02-05.40 w miejscowości W. ul. (...) gmina S. powiat (...), województwo (...) poprzez cięcie piłą kamieni i piaskowców zakłócił ciszę nocną Panu J. B.. Sąd Okręgowy podziela w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji i w pełni akceptuje dokonaną przez ten Sąd ocenę materiału dowodowego przedstawioną szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Analiza motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd I Instancji w sposób staranny i wnikliwy ocenił wszystkie zgromadzone dowody i na ich podstawie wyprowadził prawidłowe wnioski. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż nie zasługuje na uznanie zarzut apelacji obrońcy oskarżonej kwestionującego dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę zeznań występujących w sprawie świadków. Z rozważaniami Sądu I instancji w tym zakresie należy się zgodzić w pełni i nie ma potrzeby ponownego czynienia takowej szczegółowej oceny, sprowadzałaby się ona bowiem do powielenia argumentacji przedstawionej przez tenże Sąd. Obwiniony W. B. nie przedstawił natomiast okoliczności, które skutecznie mogłyby podważyć owo rozumowanie Sądu I instancji. Przede wszystkim zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy dokonał wnikliwej analizy wyjaśnień obwinionego oraz przesłuchanych w sprawie świadków, zarówno zeznających na korzyść jak i niekorzyść W. B.. W szczególności trudno jest zaakceptować pogląd lansowany przez apelującego wedle którego Sąd Rejonowy miał w uzasadnieniu wyroku miał w sposób stronniczy Otóż w ocenie Sądu Okręgowego lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku w żaden sposób nie prowadzi do podobnych wniosków, albowiem Sąd I instancji w sposób obszerny wskazał jaki materiał dowodowy zasługiwał na uznanie za wiarygodny, a także jakim dowodom nie można była przyznać tego przymiotu, co dokonywał między innymi przez pryzmat wyjaśnień obwinionego, chociażby w kontekście oceny zeznań jego partnerki, sąsiadów oraz pozostałych świadków występujących w sprawie, w tym pokrzywdzonych. Przede wszystkim zaś, jak wskazuje się w orzecznictwie, nie można czynić skutecznie zarzutu co do wartości dowodów na tej podstawie, że sąd nie opierał się na całych wyjaśnieniach poszczególnych oskarżonych złożonych w śledztwie, lecz na pewnych fragmentach wyjaśnień. Sąd bowiem przyjmował jedynie te fragmenty wyjaśnień lub zeznań, które miały potwierdzenie w innych dowodach lub były zbieżne z tym, co na ten temat mówili inni przesłuchiwani w tej sprawie. Taka konfrontacja dowodów osobowych jest uzasadniona w warunkach, gdy osoby obserwujące zajście lub biorące w nim udział, niejednolicie przedstawiają przebieg wypadków, a więc pewne fragmenty zdarzenia mogą być przez to kontrowersyjne. Ten system oceny dowodów nie jest wybiórczym ich traktowaniem, lecz dochodzeniem do wyjaśnienia przebiegu wypadków w sposób jak najbardziej obiektywny, ponieważ każdy dowód podlega kontroli we wzajemnym powiązaniu z innymi dowodami, dotyczącymi zdarzenia lub jego fragmentu, i dopiero gdy ma on potwierdzenie w innych dowodach lub wynika logicznie z przebiegu wypadków, jest uznawany za mogący stanowić podstawę do ustaleń w sprawie (wyr. SN z 9.10.1986 r., II KR 268/86, OSNPG 1987, nr 6, poz. 65). W dalszej kolejności należy także wskazać, iż wyjaśnienia W. B., zeznania A. M. oraz J. J. i H. J. nie prowadzą automatycznie do dyskwalifikacji stanowiska Sądu Rejonowego. Znaczenie przytoczonych relacji zostało wnikliwie rozważone przez Sąd I instancji i należy zgodzić się z zaprezentowanym poglądem. Należało też przyznać rację Sądowi Rejonowemu zwłaszcza w zakresie oceny zeznań partnerki obwinionego, albowiem w istocie omawiany dowód nie był kluczowy przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Oczywistym jest przy tym, że nawet jeżeli ktoś i to pozostający w dobrych relacjach ze sprawcą, nie posiada wiedzy o popełnieniu przez tegoż sprawcę wykroczenia, nie oznacza, że do popełnienia tego czynu nie doszło. Z kolei odnosząc się do oceny zeznań sąsiadów oskarżonego tylko tytułem podkreślenia należy wskazać, iż J. J. i H. J. stanowczo zaprzeczali temu, by w dniach 4 i 5 lipca 2015 roku obwiniony hałasował w godzinach rannych, ale równocześnie analizując ich relacje można wysnuć wniosek, że o tej porze przebywali w swoim domu, który jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji położony jest w dalszej odległości od działki obwinionego niż dom pokrzywdzonego i mieli spać. Nadto świadkowie wskazywali, iż w tym okresie wstawali ok. godz. 5.30-6.00 i dopiero wtedy opuszczali swój dom. Jednocześnie nie należy tracić z pola widzenia okoliczności, co zasadnie podkreśla Sąd Rejonowy, że świadek H. J. zaprzeczał przy tym, by kiedykolwiek słyszał takie odgłosy jak na odtworzonym w jego obecności nagraniu zarejestrowanym na telefonie pokrzywdzonego, podczas gdy sam obwiniony przyznał, że co do zasady ciął kamienie, jednak zawsze o późniejszej porze. Tym samym zasadnie Sąd I instancji uznał, iż powyższe przemawia za tym, by odmówić wiary zeznaniom J. J. i H. J., w zakresie w jakim kategorycznie zaprzeczali, by obwiniony dopuścił się zarzucanych mu wykroczeń. W dalszej kolejności należy wskazać, iż zdaniem Sądu II instancji, nie ma również racji apelujący kwestionując ocenę zeznań pokrzywdzonego poczynioną przez Sąd Rejonowy. Owa ocena zasługuje na pełne poparcie nie ma zatem potrzeby czynienia w tym zakresie ponownych szczegółowych rozważań, sprowadzałoby się to bowiem do powielenia wywodów Sądu Rejonowego. Apelujący zaś nie zaprezentował argumentacji, która sprawiłaby, iż należałoby zweryfikować rozumowanie Sądu I instancji. Należy zatem w tej materii odesłać do stosownej argumentacji wskazanej w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Jednocześnie należy jednak zaznaczyć, iż przekaz pokrzywdzonego jest spójny również z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. W szczególności relacja J. B. koresponduje chociażby w dużej mierze z zeznaniami świadków, przykładowo B. B., M. B. oraz P. B., a także z wypowiedziami tych będących osobami obcymi dla pokrzywdzonego – tj. z zeznaniami K. M. i J. U. w zakresie tych zdarzeń i okoliczności, o których wspomniani wyżej świadkowie posiadali wiedzę. Oczywistym jest przy tym, iż ocena zeznań osób powiązanych w jakikolwiek sposób z podsądną czy osobą pokrzywdzoną przestępstwem (czy to w aspekcie pozytywnych relacji czy też negatywnych) winna być dokonana ze szczególną wnikliwością, jednakże nie sposób przyjąć, by bliskie więzi łączące J. B. ze świadkami same przez się dyskwalifikowały ich wypowiedzi z punktu widzenia ich wiarygodności. Abstrahując od tego, należy podkreślić, że zeznania pokrzywdzonego znajdują odzwierciedlenie w relacji wspomnianych wyżej funkcjonariuszy P. M.