k.c. Dlatego też w pierwszej kolejności Sąd rozpatrywał podniesiony zarzut przedawnienia. Zgodnie z art.
roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. W § 3 komentowanego artykułu wskazano, że w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Początek biegu trzyletniego przedawnienia z art.
wymaga spełnienia łącznie dwóch przesłanek: ujawnienia szkody, jak i dowiedzenia się o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Jeśli więc poszkodowany wiedział o szkodzie od kilku lat, ale nie znał jej sprawcy, wówczas dopiero od czasu poznania osoby sprawcy (np. na skutek postępu nauki możliwe się stanie jego wykrycie) rozpoczyna się bieg przedawnienia. Piśmiennictwo podkreśla, że stwarzać to może niebezpieczeństwo utrzymującego się stanu niepewności prawnej dla sprawcy szkody, które może trwać przez długi czas (por. G. Bieniek (w:) Komentarz..., s. 406). W orzecznictwie wskazuje się, że odpowiedzialność jednostki penitencjarnej za naruszenie dóbr osobistych jest odpowiedzialnością deliktową (art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c.) związaną z wykonywaniem władzy publicznej (art. 417 k.c.), stąd też zastosowanie znajduje art.
k.c. regulujący 3 letni termin przedawnienia roszczeń z tytułu czynów niedozwolonych liczony od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, w każdym razie - nie dłużej niż lat dziesięć od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r., I ACa 1369/15, LEX nr 2094634). Przypisując pozwanemu naruszanie jego praw i godności, powód zarzucił pozwanemu dopuszczenie się czynów niedozwolonych, dla których to roszczeń zgodnie z art.
termin przedawnienia wynosi trzy lata. Wprawdzie powód w sprawie niniejszej dochodził roszczenia o ochronę dóbr osobistych, dla których termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, to jednak w sprawie niniejszej nie ma on zastosowania albowiem do wskazanych przez powoda naruszeń dóbr osobistych miało dojść na skutek dopuszczenia się przez pozwanego czynów niedozwolonych opisanych w tytule VI księgi III kodeksu cywilnego. W myśl art. 24 k.c. przy naruszeniu dobra osobistego pokrzywdzonemu przysługuje między innymi żądanie zadośćuczynienia na zasadach przewidzianych w kodeksie, a więc na podstawie art. 448 k.c. Z uwagi na zamieszczenie tego artykułu wśród przepisów dotyczących czynów niedozwolonych dla określenia terminu przedawnienia zastosowanie znajdzie regulujący tę kwestię, stanowiący przepis szczególny w stosunku do art. 118 k.c., art.
k.c., zgodnie z którym, jak już wcześniej wspomniano, termin przedawnienia dla roszczeń wynikających z czynów niedozwolonych wynosi trzy lata. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że doszło do przedawnienia roszczeń powoda dochodzonych niniejszym pozwem. Powód naruszenia dóbr osobistych upatruje w zdarzeniu z dnia 27 stycznia 2006 r. i mającego w związku z tym (jego zdaniem) miejsce kolejnych wypadków i szkód na zdrowiu w okresie do kwietnia 2006 r. Powód w pozwie podniósł, że w kwietniu 2006 r. powziął informację o tym, że nie był ubezpieczony od następstw nieszczęśliwych wypadków i nie przysługiwało mu żadne odszkodowanie. W ocenie Sądu o naruszeniu dóbr osobistych i krzywdzie z tym związanej oraz osobach za to odpowiedzialnych dowiedział się powód w dacie zarzucanego naruszenia dóbr, co powoduje, że jego roszczenie uległo z mocy tego przepisu przedawnieniu. Wskazać trzeba, iż kwestia daty uświadomienia pokrzywdzenia ma z uwagi na normę art.
znaczenie dla ustalenia biegu terminu przedawnienia. O „dowiedzeniu się o szkodzie" w rozumieniu tego przepisu można mówić wtedy, gdy poszkodowany „zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia wskazujących na fakt powstania szkody", inaczej rzecz ujmując, gdy ma „świadomość doznanej szkody" (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2011, IV CSK 46/11, Lex nr 1084557). Powód w niniejszej sprawie miał świadomość doznanej szkody, już w dniu 27 stycznia 2006 r. Znał również osoby zobowiązane do ich naprawienia, albowiem przebywał w Zakładzie Karnym we W. i wiedział, kto powinien za to zdarzenie ponosić odpowiedzialność. Odnosząc się zaś do pozostałych wypadków/upadków, to powód tak samo zdawał sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia wskazujących na fakt powstania szkody. Tym samym roszczenia powoda uległy przedawnieniu najpóźniej w kwietniu 2009 r. Wobec powyższego, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W tym miejscu należy podkreślić, iż wobec skutecznie podniesionego zarzutu przedawnienia, Sąd nie badał przesłanek wynikających z art. 23 w zw. z art. 24 w zw. z art. 448 k.c., albowiem bezprzedmiotowym byłoby merytoryczne badanie powództwa i ewentualnej zasadności roszczeń powoda, skoro uległy one przedawnieniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku i oddalił powództwo w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. obciążając nimi w powoda, z uwagi na fakt, że przegrał proces w całości. Strona pozwana poniosła następujące niezbędne koszty procesu: koszty zastępstwa procesowego w wysokości 120 zł, którego kwota została ustalona stosownie do § 8 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). W punkcie 3 wyroku Sąd przyznał na podstawie § 14 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) adwokatowi M. T. – pełnomocnikowi powoda ustanowionemu przez Sąd, koszty nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 147,60 zł, którą to kwotę nakazał wypłacić ze środków Skarbu Państwa. Kwota powyższa została powiększona o podatek VAT (120 zł plus VAT). SSO Iwona Godlewska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.