poprzez przyjęcie za podstawę wysokości szkody kwotę wyliczoną przez biegłego sądowego, a nie kwotę wynikającą z faktury VAT i poniesioną przez poszkodowaną, a w konsekwencji ustalenie, że odszkodowanie przewyższa wartość szkody; - naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. poprzez zasądzenie ponad żądanie pozwu. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa ponad kwotę 3.053,78 złotych; - zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu w pkt III i IV stosowanie do wyniku sporu; - zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za instancję odwoławczą, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego co do wadliwego ustalenia przez Sąd Rejonowy kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, co w konsekwencji skutkowało nieprawidłowym określeniem wysokości odszkodowania należnego powodowi, wbrew ogólnym zasadom przewidzianym w przepisach art. 361 § 2 kc, art. 363 §1 kc i art.
Należy wskazać, że z regulacji zawartej w przepisie art. 361 § 2 kc wynika, że naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono, chyba że w odmienny sposób tę kwestię określa ustawa bądź postanowienia umowne. Z kolei naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej (art. 363 § 1 kc). W sytuacji, gdy sposób naprawienia szkody obejmuje wypłatę sumy pieniężnej, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, gdzie zarówno okoliczności zdarzenia, podstawa odpowiedzialności pozwanego, jaki i sposób naprawienia szkody pozostawały bezsporne, kwota należnego odszkodowania, co do zasady, powinna stanowić kompensatę poniesionej szkody. Celem odpowiedzialności odszkodowawczej nie jest bowiem wzbogacenie poszkodowanego, lecz wyłącznie usunięcie uszczerbku wywołanego określonym zdarzeniem. Na gruncie przepisów dotyczących umów ubezpieczeniowych, które znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na niekwestionowaną podstawę odpowiedzialności pozwanego, regulację szczególną stanowi przepis art.
kc, zgodnie z którym, w przypadku braku odmiennych postanowień umownych, suma pieniężna wypłaca przez zakład ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Należy podkreślić, że ogólne warunki ubezpieczenia autocasco wiążące strony w niniejszej sprawie nie przewidują odstępstwa od określonej powołanym przepisem zasady ustalania wysokości odszkodowania ponad wysokość poniesionej szkody. Powyższe oznacza, że wypłacone z tytułu ubezpieczenia odszkodowanie nie może przynosić ubezpieczonemu żadnych korzyści i nie może on żądać odszkodowania przenoszącego wysokość szkody. W przedmiotowej sprawie oznaczenie wysokości szkody sprowadzało się do ustalenia kosztów naprawy samochodu marki R. (...) o nr rej. (...), a w związku z tym, że pozwany kwestionował poniesione koszt naprawy udokumentowane przedłożoną przez powoda fakturą VAT, dopuszczono dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. W sporządzonej przez biegłego J. W. opinii koszty naprawy przedmiotowego pojazdu zostały oszacowane na kwotę 6.832,92 zł brutto, biegły stwierdził ponadto że zakład powoda dysponuje wyposażeniem o standardzie odpowiednim do wykonania naprawy pojazdu. W świetle powyższej opinii jako rzeczowej i wiarygodnej Sąd Rejonowy uznał, że brak jest podstaw do podważania kosztów naprawy pojazdu wykazanych przez powoda na fakturze VAT opiewającej na kwotę 6.658,56 zł i ostatecznie przyjął, że koszt naprawy pojazdu wynosi 6.832,92 zł, tak jak wyliczył biegły. Opisane błędne ustalenie wysokości kosztów naprawy jako wyższych od poniesionych doprowadziło do nieprawidłowego orzeczenia w przedmiocie odszkodowania należnego powodowi, gdyż po odjęciu kwot wypłaconych wcześniej dobrowolnie przez pozwanego, zasądzono na rzecz I. J. kwotę o 174,36 zł wyższą niż faktycznie poniesiona szkoda. Takie rozstrzygnięcie prowadziło do bezpodstawnego wzbogacenia powoda i wobec naruszenia wyżej cytowanych przepisów prawa materialnego wymagało zmiany przez Sąd Okręgowy poprzez obniżenie zasądzonej kwoty. Rację ma też apelujący, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z obrazą przepisu prawa procesowego tj. art. 321§ 1 kpc, jako wykraczające ponad żądanie powoda. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie powód domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 6.011,98 złotych, stanowiącej różnicę kwoty wskazanej w przedmiotowej fakturze VAT obejmującej koszty naprawy samochodu poszkodowanej w wysokości 6.658,56 zł i kwoty 646,58 złotych wypłaconej mu wcześniej przez pozwanego. Trzeba zaznaczyć, że w toku postępowania I. J. nie rozszerzył powództwa, ani nie domagał się, aby za podstawę ustalenia należnego mu odszkodowania Sąd przyjął wartość naprawy pojazdu wyliczoną w opinii przez biegłego sądowego. Tym samym, wobec przyjęcia przez Sąd I instancji wyższej kwoty kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu niż domagał się powód, po odjęciu kwot, które zostały już wypłacone przez pozwanego z tytułu odszkodowania (a mianowicie kwoty 646,58 zł i 2.958,20 zł), kwota która została zasądzona zaskarżonym wyrokiem była nadmierna i wykraczała ponad zgłoszone żądanie. Powyższe naruszenie przez Sąd Rejonowy zakazu wyrażonego w art. 321 § 1 k.p.c., a także sprzeczność poczynionych przez ten Sąd ustaleń w zakresie wysokości szkody jako sprzecznych z przepisami prawa materialnego, uzasadniało zmianę zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie zsądzonej kwoty do wysokości 3.053,78 złotych (punkt I podpunkt 1). W konsekwencji, niezbędna była również modyfikacja rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w zakresie kosztów procesu. Ustalenie, iż powództwo I. J. było zasadne do kwoty 3.053,78 złotych, doprowadziło Sąd Okręgowy do przyjęcia, że wygrał on sprawę w 51 % ( 3.053,78/6.011,98 x 100% = po zaokrągleniu 51 %), a nie 54% jak to ustalono w zaskarżonym wyroku. Opierając się na ustaleniach Sądu Rejonowego w zakresie wysokości kosztów sądowych poniesionych przez powoda (w zakresie jakim był obowiązany do ich poniesienia) oraz wysokości kosztów zastępstwa procesowego stron postępowania, Sąd Okręgowy przyjął, iż I. J. należy się kwota 372.55 złotych (730,48 zł x 51 % = po zaokrągleniu 372.55 zł) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwota 620,27 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (1.217 zł x 51 % = 620,27 zł). Pozwanemu zaś kwota 604,66 złotych (1.234 zł x 49 % = 604,66 zł) tytułem zwrotu kosztów zastępowania go przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie III poprzez obniżenie zasądzonej z tytułu zwrotu kosztów sądowych kwoty do wysokości 372,55 złotych, a także zmniejszenie zasądzonej z tytułu kosztów zastępstwa procesowego kwoty do wysokości 14.01 złotych (620,27-604,66). Wobec faktu, iż opłata sądowa w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 28 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.) opiewała na kwotę 250 złotych, a została uiszczona przez powoda w kwocie 301 złotych (k. 2), nadpłacona suma w wysokości 51 złotych winna zostać I. J. zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwrócona. Tym samym, Sąd II instancji orzekł jak w punkcie 1 podpunkt 3 orzeczenia. Rozstrzygnięcie w punkcie I orzeczenia Sąd Okręgowy wydał na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. Z uwagi na to, iż apelacja pozwanego w całości zasługiwała na uwzględnienie, Sąd Okręgowy na podstawie art. 98 k.p.c. § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 90 złotych (opłata sądowa w kwocie 30 zł - ustalona na podstawie art. 28 pkt 3 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.), w tym kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ustaloną w oparciu o § 6 pkt 1 zw. z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.