Zgodnie z jego treścią, postanowienia umowy zawartej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Przepis ten stanowi nadto, iż nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art.
Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, że w odniesieniu do zastrzeżonych w umowie (Tabeli Opłat i Prowizji) należności za czynności powoda w postaci wezwań do zapłaty i opłat z tytułu windykacji, tzw. opłat za czynności upominawczo-windykacyjne, należy przyjąć, że postanowienia umowne odnośnie dopuszczalności naliczenia takich opłat nie były z pozwaną jako konsumentem indywidualnie uzgadniane, a niewątpliwie kształtują jej obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta. Należy zatem uznać, że postanowienia te nie wiążą pozwanej, gdyż w tym zakresie spełnione są przesłanki z art.
Przedmiotowa umowa kredytu została zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Pozwana jako kredytobiorca nie miała rzeczywistego wpływu na treść postanowień umownych, które zostały jej narzucone przez kredytodawcę. Wierzyciel pierwotny posługiwał się wzorcem umowy, zaś kwestionowane postanowienia umowne o opłatach za czynności upominawczo-windykacyjne zostały przejęte z wzorca umowy zaproponowanej pozwanej jako konsumentowi przez kontrahenta. Powyższe postanowienia umowne (postanowienia Tabeli Opłat i Prowizji) kształtują określony obowiązek konsumenta, w przypadku uchybienia postanowieniom dotyczącym zasad i terminu spłat, w sposób niezgodny z dobrymi obyczajami, gdyż zastrzegają na wypadek uchybienia zasadom i terminowi spłat dodatkowe opłaty w stałej wygórowanej wysokości. Dodać wypada, że fakt poniesienia i rzeczywista wysokość kosztów tych czynności upominawczo-windykacyjnych w żaden sposób nie została przez powoda udowodniona, zaś nawet w samej Tabeli Opłat i Prowizji wskazano, że mają to być koszty „udokumentowanej wizyty windykacyjnej”, czy koszty windykacji zewnętrznej „według kosztów rzeczywiście poniesionych przez (...). Powód zresztą nie złożył żadnej odpowiedzi na sprzeciw pozwanej, w którym podniosła ona zarzuty dotyczące tychże klauzul niedozwolnych i wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc, że kredyt spłaciła w całości. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zapadłym w sprawie o sygn. akt XVII AmC 624/09, za niedozwolone i zakazane do wykorzystywania w obrocie z konsumentami zostały uznane postanowienia wzorców umownych nakładających na kredytobiorcę obowiązki w postaci konieczności poniesienia kosztów związanych z monitorowaniem kredytobiorcy, w przypadku niewykonania zobowiązań wynikających z umowy – a dotyczyło to kosztów telefonicznych upomnień, korespondencji kierowanej do kredytobiorcy związanej z nieterminową spłatą kredytu w postaci zawiadomień, upomnień itp., wyjazdu interwencyjnego do kredytobiorcy, czynności windykacyjnych. W konsekwencji należy uznać, że zastrzeżenie dochodzenia od pozwanej zapłaty opłat za czynności upominawczo-windykacyjne (opłat za wezwania do zapłaty, opłat z tytułu windykacji) jest niedozwolonym postanowieniem umownym, a jako takie – w świetle przepisu art.
– nie wiąże pozwanej. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy uznać, iż skoro pozwanej nie wiązały klauzule abuzywne, nakładające na pozwaną nadmiernie zawyżone koszty windykacyjne, nieprzystające do rzeczywiście poniesionych kosztów związanych z dochodzeniem należności, niesłuszne okazały się twierdzenia powoda, jakoby pozwana do dnia wniesienia pozwu nie uiściła całości kwoty należnej z tytułu umowy kredytu. Przeciwnie, należy zauważyć, iż zgodnie z zestawieniem wpłat, pozwana uiściła z naddatkiem całkowity koszt kredytu, wpłacając do dnia 3 sierpnia 2015 roku (a zatem przed wytoczeniem niniejszego powództwa) łączną kwotę 2.178,96 zł. Kwota ta winna być zaksięgowana w całości przez powoda na poczet kapitału głównego i należnych wierzycielowi odsetek z tytułu opóźnienia w spłacie. A zatem, skoro kapitał główny wynosił w realiach omawianej sprawy, 2.050 zł, a odsetki za nieterminowe uiszczanie należności, wyliczono w kwocie 25,92 zł, to pozwana zobowiązana była jedynie do zapłaty łącznie kwoty 2075,92 zł, którą uiściła. Powód bezpodstawnie zaś, zaliczył część wpłaconej kwoty na poczet nienależnych sobie opłat windykacyjnych, co jak wyżej wskazano, było nieuprawnione i nie rodziło zobowiązań wobec pozwanej. Pozwana uczyniła zadość zawiązanemu zobowiązaniu i jeszcze przed wytoczeniem powództwa spełniła świadczenie w całości na rzecz powoda. W związku z powyższym powództwo było niezasadne i podlegało oddaleniu. Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.