Sygn. akt I C 16/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2015 roku Sąd Okręgowy w Płocku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Łukasz Wilkowski Proto
§ 3k.c.
powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. A jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2012 roku sygn. akt I ACa 486/12 wprowadzenie nowej regulacji w art.
§ 3k.c.
oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do zaktualizowania się odpowiedzialności za skutki danego zdarzenia. W tym stanie rzeczy kolejny proces odszkodowawczy może toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę, kiedy zazwyczaj pojawiają się poważne trudności dowodowe. Przesądzenie w sentencji wyroku zasądzającego świadczenie odszkodowawcze o odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości zwalnia natomiast poszkodowanego z obowiązku udowodnienia istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności podmiotu, na którym odpowiedzialność taka już ciąży. Z tych względów, pod rządem art.
§ 3k.c.
powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Stąd też w ocenie Sądu Okręgowego powodowie w sprawie niniejszej posiadają interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za skutki przedmiotowego zdarzenia mogące wystąpić w przyszłości. Kwestia zaś samej możliwości wystąpienia owych nieznanych dzisiaj skutków owego zdarzenia nie budzi w sprawie niniejszej wątpliwości i jest ona uzasadniona chociażby stanem zdrowia psychicznego powodów, zmianami zachodzącymi w ich psychice i osobowościach. Stąd też również to roszczenie powodów zasługiwało na uwzględnienie w całości i Sąd orzekł, jak w punkcie I. 2) i II. 2) sentencji wyroku. W oparciu o art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 i 2 k.p.c. Sąd umorzył postępowanie w punktach I. 3) oraz II. 3) sentencji wyroku w zakresie kwot zadośćuczynienia w przypadku P. M. – 100.000,00 zł zaś M. M.
(1)– 66.000,00 zł skutecznie przez nich cofniętych w związku z wypłatą tychże świadczeń przez pozwanego po wniesieniu pozwów do Sądu. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwa P. M. i M. M.
(1), jako bezzasadne i nieudowodnione. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 100 zd. 1 in fine k.p.c. wzajemnie je rozdzielając. Dla ustalenia tego w jakim zakresie, każdy z powodów wygrał niniejszy proces, w pierwszej kolejności należało określić ostateczną wartość przedmiotu sporu każdego z powodów. I tak w przypadku M. M.
(1)jest to kwota 404.657,03 zł na którą składają się: zadośćuczynienie – 300.000,00 zł, odszkodowanie – 10.189,03 zł, odsetki skapitalizowane – 2.468,00 zł, renta wyrównawcza – 24.000,00 zł, renta z tytułu zwiększonych potrzeb – 18.000,00 zł, ustalenie – 50.000,00 zł. Z tej kwoty powód wygrał: w zakresie zadośćuczynienia – 250.000,00 zł, odszkodowania – 6.491,98 zł, odsetek – 1.721,00 zł, renty z tytułu zwiększonych potrzeb – 16.444,00 zł, renty wyrównawczej – 18.000,00 zł, ustalenia – 50.000,00 zł. W sumie jest to zatem kwota 342.656,98 zł. A zatem powód M. M.
(1)wygrał niniejszy proces w 84%. W przypadku P. M. przestawia się to następująco: wartość przedmiotu sporu 671.745,80 zł w tym: zadośćuczynienie 350.000,00 zł, odszkodowanie 30.396,80 zł, odsetki – 5.164,00 zł, skapitalizowana renta – 168.853,00 zł, renta z tytułu zwiększonych potrzeb – 22.800,00 zł, renta wyrównawcza – 44.532,00 zł, ustalenie – 50.000,00 zł. Z tego powód wygrał co do: zadośćuczynienia w kwocie 250.000,00 zł, odszkodowania – 15.623,17 zł, odsetek – 4.000,00 zł, skapitalizowanej renty – 137.455,50 zł, renty z tytułu zwiększonych potrzeb – 10.560,00 zł, renty wyrównawczej – 36.000,00 zł, ustalenia – 50.000,00 zł. Łącznie jest to 503.638,67 zł, a zatem stanowi to 75% wartości przedmiotu sporu. Koszty procesu poniesione przez każdego z powodów to kwota 7.217,00 zł. Z kolei koszty procesu poniesione przez pozwanego to również po 7.217,00 zł w zakresie każdego z powództwo. Suma zatem kosztów poniesionych przez strony w sprawie z powództwa M. M.
(1)to kwota 14.434,00 zł. Powód wygrał w 84%, a zatem pozwany winien ponieść 84% tej kwoty tj. 12.124,56 zł, a poniósł 7.217,00 zł. A zatem winien on jeszcze zwrócić powodowi różnicę pomiędzy w/w kwotą 12.124,56 zł, a kwotą 7.217,00 zł. Jest to kwota 4.907,56 zł. I taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda M. M.
(1)w punkcie I. 5) sentencji wyroku. Suma zatem kosztów poniesionych przez strony w sprawie z powództwa P. M. to również kwota 14.434,00 zł. Powód wygrał w 75%, a zatem pozwany winien ponieść 75% tej kwoty tj. 10.825,50 zł, a poniósł 7.217,00 zł. A zatem winien on jeszcze zwrócić powodowi różnicę pomiędzy w/w kwotą 10.825,50 zł, a kwotą 7.217,00 zł. Jest to kwota 3.608,50 zł. I taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda P. M. w punkcie II. 5) sentencji wyroku. Wreszcie Sąd zobligowany był również do rozstrzygnięcia o kosztach procesu poniesionych tymczasowo z sum budżetowych. Koszty te w pierwszej kolejności należało rozbić odrębnie na każdego z powodów i tak w przypadku M. M.
(1)jest to kwota łączna 24.448,38 zł, w tym opłata sądowa od pozwu 20.233,00 zł plus wydatki (k. 260, 293, 376, 438a, 467, 537, 567, 620), zaś w przypadku P. M. 38.269,48 zł, w tym opłata sądowa od pozwu w kwocie 33.588,00 zł plus wydatki (k. 260, 293, 329, 376, 389, 438a, 467, 537, 567, 620). Z kwoty tych pozwany winien zwrócić Skarbowi Państwa 84% w przypadku powództwa M. M.
(1)i 75% w przypadku powództwa P. M. i są to kwoty odpowiednio 20.536,64 zł i 28.702,11 zł. Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 zd. 1 in fine k.p.c. Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa w punkach I. 6) i II. 6) sentencji wyroku te właśnie kwoty. Jednocześnie na zasadzie art. 102 k.p.c. Sąd w punkach I. 7) i II. 7) sentencji odstąpił od obciążania powodów obowiązkiem zwrotu kosztów procesu poniesionych tymczasowo z sum budżetowych, biorąc pod uwagę, iż sytuacja finansowa powodów jest obecnie trudna, że kwoty dochodzone przez nich są kwotami w dużej mierze zależnymi od oceny Sądu, że konieczność dochodzenia niniejszych roszczeń na drodze sądowej jest wynikiem postawy pozwanego, który zrealizował tylko niewielką część ich dotychczasowych roszczeń. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji wyroku.