(w brzmieniu sprzed nowelizacji dnia 16 listopada 2006r., która weszła w życie w dniu 20 marca 2007r.- Dz.U. Nr 235 poz. 1699), uznając wnioski dowodowe powoda zgłoszone w piśmie procesowym powoda z dnia 24 maja 2007r., za spóźnione. Zgodnie z powyższym przepisem, w pozwie powód jest obowiązany podać wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, że ich powołanie w pozwie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później. Zasadą jest podanie przez powoda wszystkich twierdzeń i dowodów na ich poparcie w pozwie (zasada koncentracji materiału dowodowego), ale nie można uznać za sprekludowane twierdzeń i dowodów, co do których zostanie wykazane, że ich zgłoszenie w pozwie nie było możliwe lub potrzeba ich zgłoszenia powstała później. W sprawie niniejszej, odnośnie wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z dnia 24 maja 2007r., powód powołuje się na ta drugą okoliczność. Zauważyć należy, że nowe wnioski dowodowe powoda zostały zgłoszone po złożeniu przez (...) odpowiedzi na pozew (z dnia 19 czerwca 2006r.) oraz po piśmie procesowym powoda z dnia 30 czerwca 2006r., w którym ustosunkował się do zarzutów formalnych podniesionych przez pozwanego. Co do zasady Sąd Apelacyjny uważa, że dopuszczalne jest przedstawienie nowych twierdzeń i dowodów w reakcji na zarzuty i dowody pozwanego przedstawione w odpowiedzi na pozew. Powód nie ma obowiązku przewidywania wszystkich możliwych wariantów przebiegu postępowania, wszelkich możliwych zarzutów pozwanego i jego hipotetycznych środków obrony oraz formułowania twierdzeń, wniosków i zarzutów, które potencjalnie mogłyby mieć zastosowanie. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w zacytowanych w apelacji orzeczeniach (por. wyrok SN z dnia 30 października 2008r. II CSK 254/08, LEX nr 51199, wyrok SN z dnia 14 grudnia 2006r., I CSK 322/06, LEX nr 359483). Za uzasadnione uważa również powołanie nowych dowodów, w tym dowodu z opinii biegłego, w sytuacji, gdy pozwany kwestionuje wysokość dochodzonego roszczenia, wykazywanego dotąd za pomocą dokumentów (por. wyrok SN z dnia 10 lipca 2008r., III CSK 65/08, M. Prawn. 2008/17/900, wyrok SN z dnia14 grudnia 2006r., I CSK 310/06, OSNC 2007/11/171). Jednakże treść art.
daje podstawę, aby wymagać od powoda przedstawienia w pozwie materiału dowodowego koniecznego dla przyjęcia i wykazania zasadności dochodzonego roszczenia. Ten materiał dowodowy ma pozwolić zarówno pozwanemu, jak i sądowi na jego weryfikację. Tymczasem, na okoliczność wykazania wysokości dochodzonego roszczenia, do pozwu dołączone jest jedynie wyliczenie, zatytułowane „Ustalenie kwoty należności dochodzonych na drodze sądowej”, stanowiące zestawienie kwot pieniężnych podanych w euro, frankach szwajcarskich i złotych oraz wydruki zatytułowane „Dyskonto”. Wyżej wskazane środki dowodowe, w zakresie zawartych w nich liczb, nie korespondują z zestawieniem zawartym w pkt IV pozwu, gdzie powód wskazuje, że na dochodzoną kwotę 67.432.617,21 zł składają się: kwota 3.633.468,80 zł z tytułu opłat leasingowych, 72.726,65 zł z tytułu odsetek za opóźnienie od opłat leasingowych wymagalnych na dzień rozwiązania umowy oraz 63.726.421,76 zł z tytułu opłat przyszłych zdyskontowanych wymagalnych natychmiastowo w dniu rozwiązania umowy leasingu. Poza tym roszczenie, co do wysokości, nie zostało w pozwie wykazane żadnymi dokumentami. Pozwany zakwestionował roszczenie zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, podając w odpowiedzi na pozew m.in. że nie jest w stanie odnieść się do wyliczeń, z których nie wynika na jakiej podstawie prawnej i faktycznej powód wyliczył dochodzoną kwotę. Przypadki występujące w cytowanych przez powoda wyrokach SN z 10 lipca 2008r. (III CSK 65/08) oraz 14 grudnia 2006r. (I CSK 310/06) nie są adekwatne do realiów niniejszej sprawy. W pozwie powód nie podjął bowiem próby wykazania wysokości swojego roszczenia za pomocą dokumentów, bo za takie- w rozumieniu art. 245 k.p.c.- nie można uznać „Ustalenia kwoty należności dochodzonych na drodze sądowej” ani „Dyskonta”. Zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Wydruki i tabela nie zawierają żadnego oświadczenia woli, dlatego nie mogą być uznane za dokument. Istotna jest również okoliczność, że kolejne dowody zgłoszone są co prawda po odpowiedzi na pozew, ale prawie rok później niż data jej złożenia. Art. 479
k.p.c., brak jest podstaw, aby Sąd działając z urzędu przeprowadzał spóźnione dowody. Mogłoby to prowadzić do naruszenia zasady kontradyktoryjności i równości stron w niniejszym procesie. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 240 § 1 k.p.c. w zw. z art.
(w brzmieniu sprzed dnia 20 marca 2007r.) w zw. z art. 246 k.p.c. poprzez uchylenie na rozprawie w dniu 8 marca 2012r. postanowienia dowodowego z dnia 28 października 2010r. o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadków: D. P., M. D. oraz T. M.. Wnioski dowodowe dotyczące w/w świadków słusznie Sąd I instancji uznał za sprekludowane. Pozwany zaprzeczył istnieniu aneksu w dniu 14 czerwca 2007r.,wnioski dowodowe zostały zgłoszone w dniu 20 sierpnia 2010r. Odnosząc się do powołanego przez powoda art. 240 § 1 k.p.c. zauważyć należy, że Sąd nie jest związany swym postanowieniem dowodowym i może je stosownie do okoliczności uchylić lub zmienić nawet na posiedzeniu niejawnym. W niniejszym przypadku Sąd nie dopuścił się uchybienia powyższego przepisu, zmienił postanowienie dowodowe przed przeprowadzeniem dowodu i było to uzasadnione okolicznościami. Chybiony jest również zarzut powoda, wskazujący na sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w jego ocenie, miało doprowadzić do nierozpoznania istoty sprawy (art. 386 § 4 k.p.c.). Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie. Z dokumentów dotyczących umów leasingu wraz ze specyfikacjami nie wynikają podstawy domagania się przez powoda kwoty 67.432.617,21 zł. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, brak jest jakichkolwiek dowodów, które wykazywałyby zasadność tej kwoty. Sąd Okręgowy istotnie nie zawarł w swym uzasadnieniu rozważań dotyczących przeprowadzonych dowodów z zeznań świadków. To uchybienie nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, gdyż w świetle uznania roszczenia za nieudowodnione co do wysokości, przeprowadzenie tych dowodów okazało się zbędne. Podsumowując, zasadnie pominięto dowody sprekludowane, a powództwo jako nieudowodnione- oddalono, uznając że powód nie sprostał swemu obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. i nie wykazał, że dochodzona przez niego kwota odpowiada rzeczywistemu zadłużeniu pozwanego. Z powyższych względów, apelację jako bezzasadną, Sąd Apelacyjny oddalił na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego postanowiono stosownie do treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.