i art.
a KPC).” Sąd w oparciu o opinie biegłych neurologa i reumatologa w ramach schorzeń reprezentowanych przez tych biegłych stwierdził u odwołującego brak niezdolności do pracy jako jednej z niezbędnych przesłanek uzasadniających przyznanie prawa do renty. Biegły neurolog rozpoznał u odwołującego: bóle odcinka lędźwiowego kręgosłupa w wywiadzie aktualnie bez istotnego upośledzenia funkcji kręgosłupa, zmiany zwyrodnieniowe odcinka lędźwiowego kręgosłupa, kręgozmyk na poziomie Th12-L1, ale stwierdził, że odwołujący z uwagi na schorzenia neurologiczne nie jest niezdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Aktualnie w badaniu neurologicznym poza zgłaszanym bólem przy ruchach odcinka lędźwiowego kręgosłupa nie stwierdza się zmian patologicznych. Ruchomość wszystkich odcinków kręgosłupa jest prawidłowa. Objawy rozciągowe są ujemne, siła mięśniowa prawidłowa, nie stwierdza się zaników mięśni, odruchy głębokie w kończynach górnych i dolnych są symetryczne. Chód jest prawidłowy. nie stwierdza się cech uszkodzenia układu nerwowego. Okresowe zaostrzenie dolegliwości bólowych kręgosłupa mogą być leczone w ramach czasowej niezdolności do pracy lub dodatkowo w ramach świadczeń rehabilitacyjnych. Biegły reumatolog rozpoznał u odwołującego: chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa lędźwiowego w wielopoziomową dyskopatią bez upośledzenia funkcji, chorobę zwyrodnieniową stawu barkowego prawego bez upośledzenia funkcji, stan po amputacji ostatniego paliczka kciuka dłoni prawej oraz ostatniego paliczka palca wskazującego dłoni prawej w młodości bez upośledzenia funkcji, ale uznał, ze jest on zdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Rozpoznane u odwołującego schorzenia w ich obecnym stanie zaawansowania nie upośledzają sprawności odwołującego. nie jest niezdolny do pracy zarobkowej zgodnie z poziomem kwalifikacji. W badaniu układu nie stwierdzono ograniczenia ruchomości czynnej i biernej w obrębie kończyn górnych i dolnych. Siła i napięcie kończyn symetryczne, bez wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych na całej długości kręgosłupa, objaw 3,5 cm, objaw Schrobera 4,5 cm, objaw Gaenslena - Menela ujemny, objaw Patricka ujemny, brak bolesności punktów Vail-Feliza. Stwierdzono niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa lędźwiowego - próba p-p 25 cm. Nie stwierdzono obrzęków ani wysięków w stawach obwodowych. W badaniu fizykalnym nie stwierdzono objawów korzeniowych, próba Romberga ujemna, objaw szczytowy ujemny odruchy ścięgniste zachowane, żywe, symetryczne. Chód sprawny. Ruchomość stawów biodrowych i kolanowych pełna. Neurologicznie bez objawów uszkodzenia układu nerwowego. Schorzenia układu ruchu mogą wymagać okresowej farmakoterapii i rehabilitacji jednak nie powodują takiego upośledzenia funkcji narządu ruchu, która by uzasadniała uznanie częściowej niezdolności do pracy. Zaostrzenia schorzeń układu ruchu mogą być leczone w ramach krótkotrwałych zwolnień lekarskich. Odwołujący jest zdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami jako pracownik budowlany, kierowca wózka widłowego, pracownik fizyczny, rolnik. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 listopada 2000 r. II UKN 99/00 stwierdził, że brak możliwości wykonywania pracy dotychczasowej nie jest wystarczający do stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy w sytuacji, gdy jest możliwe podjęcie innej pracy w tym samym zawodzie bez przekwalifikowania lub przy pozytywnym rokowaniu co do możliwości przekwalifikowania zawodowego (OSNP 2002/14/340, M.Prawn. 2002/19/906 por. także wyrok SN z dnia 21 kwietnia 2015 r. I UK 308/14 LEX nr 1746868 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2012 r., II UK 329/11, LEX nr 1265567 i orzecznictwo tam powołane). W wyroku z dnia 12 lipca 2005 r. Sąd Najwyższy II UK 288/04 także podkreślił, że istnienie schorzeń powodujących konieczność pozostawania w stałym leczeniu nie stanowi samodzielnej przyczyny uznania częściowej niezdolności do pracy, chociaż w pewnych okresach wymaga czasowych zwolnień lekarskich ( OSNP 2006/5-6/99). Odwołujący z uwagi na rozpoznane schorzenia neurologiczne i reumatologiczne z uwagi na ich obecny stopień zaawansowania może wykonywać dotychczasowe zatrudnienie na otwartym rynku pracy. Ponadto odwołujący nie wykazał się spełnieniem przesłanki posiadania 5-letniego okresu składkowego i nieskładkowego w 10-leciu przez zgłoszeniem wniosku o rentę. Pozostałych warunków z art. 57 ust. 1 ustawy organ rentowy nie kwestionował. Fakt, że odwołujący po wniesieniu odwołania i po negatywnych opiniach biegłych, w, w zarzutach do opinii biegłych podniósł, że jego dolegliwości się pogorszyły i przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 27.09.2016 r. oraz wynik badania Rtg z dnia 03.01.2017 r. tj. sporządzone po wydaniu zaskarżonej decyzji i wydaniu negatywnych opinii przez biegłych sądowych uzasadnia wystąpienie z nowym wnioskiem o przyznanie świadczenia (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. II UK 79/11 LEX nr 1130387). Odwołujący może taki krok rozważyć. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art.
k.p.c., bo w sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności co do stanu zdrowia odwołującego. W niniejszym przypadku odwołujący nie spełnia przesłanek z art. 12 w zw. z art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art.
należało orzec jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.