Zgodnie z jego treścią, postanowienia umowy zawartej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art.
Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, że w odniesieniu do zastrzeżonych w umowie należności za czynności pożyczkodawcy w postaci wezwań do zapłaty – kwestie te nie były z pozwaną jako konsumentem indywidualnie uzgadniane, a niewątpliwie kształtują jej obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta. Należy zatem uznać, że postanowienia te nie wiążą pozwanej, gdyż w tym zakresie spełnione są przesłanki z art.
Umowa pożyczki została zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Pozwana jako pożyczkobiorca nie miała rzeczywistego wpływu na treść tych postanowień umownych, które zostały jej narzucone w omawianym zakresie przez pożyczkodawcę. Powód posługiwał się wzorcem umowy w omawianym zakresie, zaś kwestionowane postanowienia umowne o kosztach obciążających pożyczkobiorcę w przypadku niewykonania zobowiązania zostały przejęte z wzorca umowy zaproponowanej pozwanej jako konsumentowi przez kontrahenta. Omawiane postanowienia umowy pożyczki kształtują określony obowiązek konsumenta, w sposób niezgodny z dobrymi obyczajami, gdyż zastrzegają dodatkowe opłaty w wygórowanej wysokości, które w dodatku zostały z góry ściśle i dokładnie określone aczkolwiek tylko odnośnie wezwań do zapłaty. Podkreślić należy, iż koszty pozostałych czynności windykacyjnych, którymi można obciążyć pożyczkobiorcę nie zostały ustalone w umowie. W tym miejscu podkreślić również należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zapadłym w sprawie o sygn. akt XVII AmC 624/09, za niedozwolone i zakazane do wykorzystywania w obrocie z konsumentami zostały uznane postanowienia wzorców umownych nakładających na kredytobiorcę obowiązki w postaci konieczności poniesienia kosztów związanych z monitorowaniem kredytobiorcy, w przypadku niewykonania zobowiązań wynikających z umowy – a dotyczyło to kosztów telefonicznych upomnień, korespondencji kierowanej do kredytobiorcy związanej z nieterminową spłatą kredytu w postaci zawiadomień, upomnień itp., wyjazdu interwencyjnego do kredytobiorcy. Analogicznie orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 9 października 2006 roku w prawie o sygn. akt XVII Amc 101/05. W konsekwencji należy uznać, że zastrzeżenie dochodzenia od pozwanej zapłaty opłat za monity, upomnienia, wezwania do zapłaty i czynności windykacyjne są niedozwolonymi postanowieniami umownymi, a jako takie – w świetle przepisu art.
– nie wiążą pozwanej. Dodatkowo wskazać należy, że uwzględniając wysokość opłat, o których mowa wyżej, a także to, że już w samej umowie ustalono je na stałym poziomie niezależnie od kosztów faktycznie poniesionych w związku z podjęciem określonych czynności, obciążenie nimi pożyczkobiorcy można również rozważać w kategoriach kary umownej w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego za niewykonanie w terminie świadczenia pieniężnego. Wszelkie bowiem dodatkowe opłaty, jak opłaty za czynności windykacyjne, czy też związane z uzyskaniem informacji finansowych o pożyczkobiorcy, muszą mieć uzasadnienie ekonomiczne i nie mogą być określone w sposób dowolny. W konsekwencji, Sąd w omawianym zakresie - co do należności z tytułu kosztów windykacyjnych (wezwań, upomnień) w wysokości 17 zł uznał je za świadczenia nienależne. Zatem zobowiązanie pozwanej wynosiło na chwilę wniesienia pozwu jedynie kwotę niespłaconej należności głównej – 686,80 zł wraz z odsetkami karnymi. Odnosząc się do naliczonych przez powoda odsetek w kwocie 3,39 zł, należy wskazać, że zostały one zawyżone i powinny wynosić 3,20 zł. Zatem biorąc powyższe pod uwagę, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 690 zł, wraz z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od kwoty 686,80 zł od dnia 02 czerwca 2015r. do dnia zapłaty, z tym zastrzeżeniem, że od dnia 01 stycznia 2016r. wysokość tych odsetek nie może przekraczać wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie; Sąd zasądził również od kwoty 3,20 zł odsetki ustawowe od dnia 02 czerwca 2015r. do dnia 31 grudnia 2015r. i odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2016r. do dnia zapłaty w pozostałej części Sąd powództwo oddalił – o czym orzeczono w pkt. 1 i 2 wyroku. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 418 kc i § 7 ust. 3 umowy pożyczki. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt. 3 wyroku, na podstawie art. 98 kpc, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 30,30 zł. W punkcie 4 wyroku, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. W. kwotę 221,40 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawej udzielonej pozwanej K. P. z urzędu, na podstawie § 1 ust. 3, § 2 ust. 1 i 3, § 4, § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…). /j.t. Dz. U. 2013, poz. 461/
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.