i § 3 pkt 5 kpk poprzez błędne uznanie dopuszczalności ścigania oskarżonego i w efekcie skazanie oskarżonego. Podnosząc powyższe obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości względnie jego zmianę (z uwagi na fakt, że oskarżony nie zrzekł się zasady specjalności) oraz zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów obrony za postępowanie przed Sądem II instancji i zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów tego postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Na wstępie Sąd odniesie się do zagadnienia podstawowego, a to zarzutu naruszenia art. 596 kpk oraz art.
i § 3 pkt 5 kpk poprzez błędne - zdaniem skarżącego - uznanie dopuszczalności ścigania oskarżonego. Tymczasem pogląd wyrażony w apelacji przez obrońcę oskarżonego będący swoistym echem zapatrywań oskarżonego prezentowanych w kolejnych jego pismach jak i osobistej apelacji jest całkowicie błędny i odosobniony. Skarżący nie dostrzegł, iż już 24 listopada 2010r. Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów podjął w tym zakresie uchwałę I KZP 19/10 stanowiącą, iż przepisy art.
pkt 4 i 5 kpk statuują samodzielnie przesłanki wyłączenia przewidzianej w art.
Innymi słowy jeżeli w przedmiotowej sprawie nie stosowano wobec oskarżonego środków polegających na pozbawieniu wolności, a także nie została orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności, to wobec oskarżonego nie ma zastosowania zasada specjalności niezależnie czy oskarżony na taki zabieg wyrazi zgodę czy też nie. Wobec jednoznacznego brzmienia wiążącej zasady prawnej wyrażonej w powyższej uchwale, wszelkie odrębne od jej treści dywagacje mają wyłącznie charakter odosobnionych ciekawostek, nie mogących jednak wywołać jakichkolwiek skutków w toczącym się postępowaniu. Również kolejny zarzut, a to rażącej niewspółmierności kary, na uwzględnienie nie zasługiwał. Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary zachodzi tylko wówczas, gdy zastosowana dolegliwość karna za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. A zatem zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, osobowości sprawcy jak i stopnia zawinienia. Innymi słowy gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Takich cech nie posiada orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny. Oskarżony jak dotąd pracował i to zarówno w warunkach wolnościowych jak i będąc pozbawionym wolności. Nie istnieją zatem żadne przeciwwskazania, które uniemożliwiłyby mu wykonanie orzeczonej wobec niego kary grzywny. Stąd też tak ukształtowaną karę należy oceniać jako łagodną, zważywszy na uprzednią karalność oskarżonego. Równocześnie Sąd nie podziela obaw skarżącego co do możliwości wykonania tej kary przez oskarżonego. Reasumując powyższe Sąd Odwoławczy również w tym aspekcie nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyrok stąd też zaskarżone orzeczenie jako słuszne i prawidłowe utrzymał w mocy. SSO Jacek Myśliwiec
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.