Sygnatura akt II AKa 289/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2016 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz (spr.) Sęd
§ 1kk s i art. 62 § 2 kks i art. 76 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks i art. 37 § 1 pkt 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks . L. P.
(1)został oskarżony o to, że : VIII. w okresie od listopada 2009 roku do 6 czerwca 2011 roku w J., B. w województwie (...), wspólnie z R. Ż., M. Ż.
(1), E. Ż.
(1), D. K.
(1), S. U., M. N., J. S., S. M. i innymi ustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw narażenia na uszczuplenie należności Skarbu państwa w podatku akcyzowym, w podatku od towarów i usług VAT, to jest o przestępstwo z art. 258 § 1 kk IX. w okresie od listopada 2009 roku do 6 czerwca 2011 roku J., B., w województwie (...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, w zorganizowanej grupie, udzielił pomocy ustalonej osobie i M. Ż.
(1)w zmianie przeznaczenia wyrobu akcyzowego, poprzez użycie substancji chemicznej w postaci montmorylonitu do przeprowadzenia procesu „odbarwienia” oleju opałowego barwnikami S., wskutek czego olej opałowy był sprzedawany przez M. Ż.
(1)jako olej napędowy, czym pomógł w uszczupleniu podatku akcyzowego i VAT wielkiej wartości: 1) podatku od towarów i usług za okresy od listopada 2009 roku, do czerwca 2010, w łącznej wysokości 549.163 zł, 2) akcyzowego za okres od października 2009 do czerwca 2010 r. - wysokości 9.5210.501 zł za okres od lipca 2010 roku do czerwca 2011 roku w wysokości 9.5210.501 zł, to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art.
§ 1kks i art.
54 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 37 § 1 pkt 1 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks. R. K. został oskarżony o to, że: X. w okresie od 16 grudnia 2008 roku do 6 listopada 2009 roku we W., w województwie (...), działając w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, udzielił pomocy ustalonej osobie, działającej w celu udaremnienia wykonania przewidywanych orzeczeń Urzędu Skarbowego w N., Urzędu Celnego w W., Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w postaci decyzji ustalających wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług, akcyzowego, dochodowego dla prowadzonych faktycznie przez tę osobę podmiotów gospodarczych : Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w P., Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w B. - w zbyciu składników majątku tych podmiotów poprzez udzielanie porad prawnych, udawanie się wspólnie z osobami, które wyraziły zgodę na firmowanie swoimi danymi działalności gospodarczej do notariuszy i instruowanie zawierających umowy o sposobie zachowania się przed notariuszem, działając w opisany sposób w odniesieniu do zawarcia następujących umów w formie aktów notarialnych : 1) 16 grudnia 2008 roku, zawarcia umowy sprzedaży przez Spółkę z o. o. (...) w P. reprezentowaną przez (...) Spółce z o. o. J.e reprezentowanej przez D. K.
(2)dwóch działek, położonych w J. (Repertorium (...) nr (...)), 2) 16 grudnia 2008 roku, zawarcia warunkowej umowy sprzedaży przez Spółkę z o. o. (...) w P. reprezentowaną przez (...) Spółce z o. o. w J. reprezentowanej przez D. K.
(2)nieruchomości rolnej, położonej w J., (Repertorium (...) nr (...)), 3) 23 lutego 2009 roku, zawarcia umowy przeniesienia własności przez Spółkę z o. o. (...) w P. reprezentowaną przez (...) Spółce z o. o. w J. reprezentowanej przez D. K.
(2)nieruchomości rolnej, położonej w J., w wykonaniu umowy zawartej aktem notarialnym Repertorium A.nr (...) (Repertorium A. numer (...)), 4) 6 listopada 2009 roku, zawarcia umowy sprzedaży przez Spółkę z o. o. (...) w B. reprezentowaną przez (...) Spółce z o. o. w J. reprezentowanej przez D. K.
(2)prawa użytkowania wieczystego dwóch działek z budynkami, położonymi w K. stanowiącymi odrębną nieruchomość, (Repertorium (...) nr (...) (...)), to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 12 kk , XI. w dniu 20 listopada 2008 roku, we W., w województwie (...), udzielił pomocy ustalonej osobie w zatajeniu prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek, poprzez udzielanie porad prawnych, udanie się wspólnie z osobami, które wyraziły zgodę na firmowanie swoimi danymi działalności gospodarczej ustalonej osoby do notariusza, instruowanie E. Ż.
(1)i S. U. o sposobie zachowania się przed notariuszem, zapewnienie notariusza o tym, że udziały zostały objęte i pokryte, czym pomógł do zawarcia przez E. Ż.
(1)działającej jako prezes zarządu Spółki z o.o. (...) w P. i właścicielki udziałów, umowy zbycia udziałów w spółce (...) (Repertorium (...) nr (...)) zapewniając notariusza o tym, S. U. zapłacił za udziały w gotówce cenę 50.000 zł, podczas gdy S. U. nie dokonał zapłaty za udziały, a także udzielił pomocy do narażenia na uszczuplenie przez Spółkę z o. o. (...) podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2007 roku, w łącznej wysokości 1.907.957 zł, podatku od towarów i usług za okres 2008 roku, w łącznej wysokości 4.172.481 zł podatku akcyzowego w łącznej wysokości 9. 693.498 zł, to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 55 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt1 kks i art. 38 § 2 pkt 1 kks . Wyrokiem z dnia 30 maja 2016r. w sprawie o sygn. akt III K 193/15 Sąd Okręgowy w Świdnicy uznał T. Z. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wyroku, tj. czynu z art. 258 § 1 kk i za to na postawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, kwalifikując go z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 54 § 1 kks i art.
§ 1kks i art.
62 § 2 kks i art. 76 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks i art. 37 § 1 pkt 1 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 54 § 1 kks w zw. z art. 7 § 2 kks i art. 37 § 1 pkt 1 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks i wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. w zw. z art. 20 § 2 kks i art. 39 § 1 i 2 kks Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu T. Z. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1 kks orzekł przepadek od T. Z. na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa opisanego II części wstępnej wyroku w wysokości 44.631 zł. Oskarżonego L. P.
(1)Sąd Okręgowy w Świdnicy uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto uznał go za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art.
§ 1kks i art.
54 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 37 § 1 pkt 1 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 54 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 20 § 2 kks i art. 39 § 1 i 2 kks wymierzył oskarżonemu L. P.
(1)karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie na podstawie art. 33 § 1 kks Sąd Okręgowy orzekł przepadek od L. P.
(1)na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa opisanego IX części wstępnej wyroku w wysokości 25.286 zł. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonych T. Z. i L. P.
(1)od obowiązku uiszczenia wydatków poniesionych w sprawie od chwili wszczęcia postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa oraz zwolnił ich od opłaty. Jednocześnie Sąd Okręgowy w Świdnicy powyżej wskazanym wyrokiem uniewinnił oskarżonego R. K. od zarzutów popełnienia czynów opisanych w punkcie X części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz w pkt XI części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 55 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks i art. 38 § 2 pkt 1 kks, kosztami postępowania w sprawie obciążył w tym zakresie Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelację wniósł Prokurator Okręgowy w Świdnicy zaskarżając orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego R. K., zaś w stosunku do oskarżonych T. Z. i L. P.
(1)w części dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie nie orzeczenia wobec nich kar grzywny. Odnośnie do oskarżonego R. K. Prokurator Okręgowy w Świdnicy zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść wynikający z błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów jako nie pozwalających na wnioskowanie o umyślności działania oskarżonego R. K., która to ocena skutkowała jego niesłusznym uniewinnieniem od popełnienia zarzuconych mu czynów wskutek jednostronnego uznania za wiarygodne jego wyjaśnień, z których wynika, że zajmował się wyłącznie zawodowym świadczeniem usług prawnych, nie posiadał świadomości działania M. Ż.
(2)poprzez firmantów w celu uszczuplenia należności podatkowych i udaremnienia zaspokojenia należności Skarbu Państwa w postępowaniach egzekucyjnych, podczas gdy R. K. działała jako pełnomocnik wszystkich czterech spółek faktycznie zarządzanych przez M. Ż.
(2), a z wyjaśnień E. Ż.
(1), S. U., D. K.
(3), zeznań M. R. firmujących działalność gospodarczą M. Ż.
(2)wynika, że w związku z podpisywaniem przez nich aktów nabycia i zbycia udziałów w spółkach oraz nieruchomości stanowiących majątek zarządzanych przez nich spółek, pomimo nie umówienia przez siebie wizyt, byli po kilkakroć dowożeni przez M. Ż.
(2)i T. Z. do kancelarii (...), w którego towarzystwie i po zapewnieniach z jego strony o legalności podejmowanych przez nich czynności wspólnie udawali się do kancelarii notarialnych, ocena tych dowodów dokonana w kontekście chronologii podpisywanych umów zawieranych po wpłynięciu do Spółki z o.o. (...) zawiadomień o wszczęciu kontroli skarbowej pozwala na przyjęcie, że R. K. działał w celu udzielenia pomocy do popełnienia przez M. Ż.
(2)przestępstw. Odnośnie do oskarżonych T. Z. i L. P.
(1)Prokurator Okręgowy w Świdnicy zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec nich kar jako ogółu dolegliwości stanowiących reakcję na popełnione przez nich przestępstwa skarbowe, która to niewspółmierność wynika z nie orzeczenia kar grzywny, podczas gdy stopień zawinienia oskarżonych, determinacja w realizacji przestępstwa i działanie z chęci zysku przejawiające się w popełnieniu przestępstw skarbowych w długich okresach czasu, których skutkiem było uszczuplenie należności publicznoprawnych wielkiej wartości wskazują na nieadekwatność wymiaru kary do wymienionych przesłanek, a wymierzona kara nie spełni celów prewencji szczególnej jak i ogólnej. Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator Okręgowy w Świdnicy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w odniesieniu do oskarżonego R. K. w całości, zaś do oskarżonych T. Z. i L. P.
(1)– o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie tym oskarżonym dodatkowych kar grzywny za czyny opisane: odnośnie do T. Z. w punkcie II części dyspozytywnej wyroku – tj. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 54 § 1 kks i art.
§ 1kks i art.
62 § 2 kks i art. 76 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks i art. 37 § 1 pkt 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks, przy zastosowaniu art. 23 § 1 i § 3 kks w wysokości 100 stawek dziennych po 200 zł, zaś odnośnie do L. P.
(1)w punkcie XVII części dyspozytywnej wyroku – tj. czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art.
§ 1kks i art.
54 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 37 § 1 pkt 1 i 5 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks, przy zastosowaniu art. 23 § 1 i § 3 kks w wysokości 50 stawek dziennych po 100 zł. Powyższy wyrok w apelacji zaskarżył obrońca oskarżonego T. Z. zarzucając:
- obrazę prawa materialnego, a to art. 54 § 1 kks poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że możliwe jest uznanie winy oskarżonego T. Z. w udzieleniu pomocy w popełnieniu tego przestępstwa skarbowego na rzecz ustalonej osoby, podczas gdy osoba ta nie mogła być sprawcą tego przestępstwa skarbowego, gdyż nie była podatnikiem;
- obrazę prawa materialnego, a to art. 54 § 1 kks i art.
§ 1kks w zw.
z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu za możliwą kumulatywnej kwalifikacji tych przepisów, podczas gdy z drugiego z wyżej przywołanych przepisów wynika jednoznacznie, że zmiana przeznaczenia oleju opałowego na olej napędowy jest zabroniona prawnie i przez to podlega penalizacji, przez co choćby więc nawet dany podatnik chciał w sposób legalny zmienić przeznaczenie oleju opałowego na olej napędowy i uiścić stosowne podatki, to nie ma takiej prawnej możliwości, co oznacza że proceder zmiany przeznaczenia oleju opałowego na napędowy i wprowadzenia go do obrotu nie może więc mieścić się w ramach znamion przedmiotowych przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 kks; 3. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: a) art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks poprzez błędną ocenę dowodów w postaci wyjaśnień M. Ż.
(1), R. Ż., E. Ż.
(1), D. K.
(1), S. U. oraz zeznań świadków: R. W., M. K., A. S., A. Ż., J. N., E. Ż.
(2), A. R., W. S. i uznanie, że wynika z nich, że oskarżony T. Z. był „prawą ręką” w przestępczej działalności M. Ż.
(2), podczas gdy na wiarygodność zeznań i wyjaśnień ww. osób wpływa to, że większość z ww. oskarżonych i świadków pozostawała z sobą w relacjach rodzinnych lub osobistych, przez co mogły być one zainteresowane przerzuceniem odpowiedzialności na niespokrewnionego z nimi oskarżonego T. Z., co w konsekwencji powinno prowadzić do uznania tych wyjaśnień i zeznań w części obciążającej T. Z. za niewiarygodne; b) art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks poprzez błędną ocenę dowodu w postaci zeznań świadka A. U.
(1)i uznanie, że przemawia on za winą i sprawstwem oskarżonego T. Z., podczas gdy świadek ten przed sądem podał, że to R. Ż. i M. Ż.
(2)nakazali mu obciążyć T. Z., żeby uniknąć surowej kary poprzez przerzucenie części odpowiedzialności na tego oskarżonego; c) art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks poprzez niezasadne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego T. Z. w zakresie w jakim przeczył on swojemu świadomemu udziałowi w działalności M. Ż.
(2)i podał, że wykonywał jedynie swoje obowiązki pracownicze;
- d)art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks poprzez niezasadne przyjęcie, że przestępstwa nieujawnienia właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania mogła dopuścić się ustalona osoba, podczas gdy sprawcą takiego czynu mógł być wyłącznie podatnik;
- e)art. 424 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku w zakresie przypisanego oskarżonemu w zbiegu kumulatywnym przestępstwa skarbowego i ograniczenie się w tym zakresie do uznania za prawidłowej kwalifikacji prawnej wynikającej ze stanowiska oskarżyciela publicznego. 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez:
- a)brak ustaleń co do wysokości rzekomej korzyści uzyskanej przez T. Z. z przestępstwa i brak ustaleń co do tego, że był on formalnie zatrudniony w spółkach (...), (...)oraz firmie (...),
- b)błędne ustalenie, że w ww. spółkach i firmie oskarżony działał od 2008r., podczas gdy pracę podjął tam od lutego 2009r.,
- c)brak ustaleń co do rodzaju i zakresu obowiązków pracowniczych T. Z.,
- d)brak ustaleń co od zamiaru popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów, w tym co do poszczególnych czynności sprawczych opisanych w punkcie 2. części wstępnej wyroku oraz co do zamiaru uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- a)uniewinnienie oskarżonego T. Z. od zarzucanych mu czynów,
- b)uchylenie punktu IV zaskarżonego wyroku, ewentualnie o 1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o: 2. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej oraz zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary na okres próby wynoszący 4 lata. Przedmiotowy wyrok zaskarżył również w apelacji obrońca oskarżonego L. P.
(1)zarzucając: 1. błąd w ustaleniu stanu faktycznego wynikający z: a) uznania oskarżonego winnym popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku (pkt XV aktu oskarżenia) na podstawie: - wyjaśnień osk. D. K.
(1), chociaż z jej wyjaśnień wynika, że wiedzę taką miała od R. Ż., przy czym ten ostatni nie został bezpośrednio przesłuchany przed sądem ad quem i nie potwierdził okoliczności wskazanej w wyjaśnieniach osk. D. K.
(1), - wyjaśnień osk. M. Ż.
(1), J. N., z których miało wynikać, że L. z P., który pracował na stacji paliw w B. zajmował się odbarwianiem oleju opałowego, a nadto z zeznań świadka A. U., który na rozprawie nie potwierdził, że zna L. P.
(2), który zajmował się odbarwianiem oleju opałowego w B., przyjmowaniem cystern i który pojechał po wirówkę,
- b)odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, które w świetle oceny Sądu Okręgowego stanowiły jedynie przyjętą linię obrony, a celem oskarżonego jest uniknięcie odpowiedzialności karnej,
- c)uznania oskarżonego winnym czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 258 § 1 kk, że działał on w zorganizowanej grupie przestępczej biorąc udział w prowadzeniu działalności gospodarczej w sytuacji, kiedy to oskarżony nie prowadził takiej działalności, w ogóle nie był zatrudniony przez M. Ż.
(2), nie pracował na stacji paliw w B., a jedynie dokonywał zakupu paliwa jak każdy inny nabywca; 2. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec braku zastosowania dobrodziejstwa warunkowego jej zawieszenia, wysokości kar jednostkowych oraz łącznej kary pozbawienia wolności. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego L. P.
(1). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 457 § 2 kpk w zw. z art. 423 § 1a kpk z uwagi na złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku w części dotyczącej oskarżonych T. Z. i L. P.
(1), Sąd Apelacyjny ograniczył uzasadnienie do tych części wyroku, których dotyczyły wnioski. Z uwagi na uchylenie wyroku w części dotyczącej oskarżonego R. K. – uzasadnienie w części dotyczącej tego oskarżonego sporządzono zaś z urzędu. Apelacja prokuratora i wnioski w niej zawarte zasługują na uwzględnienie w zakresie dotyczącym oskarżonego R. K., w części dotyczącej oskarżonego T. Z. i L. P.
(1)są zaś nieuzasadnione. Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych T. Z. i L. P.
(1)uznać należy za bezzasadne. Zaskarżony wyrok w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego R. K. od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 55 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks i art. 38 § 2 pkt 1 kks podlegać musi uchyleniu. Zaaprobować należy podniesiony w tym zakresie przez prokuratora zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść. Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie polegał on jednak na błędnej ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, jak podnosił prokurator, lecz był tzw. błędem braku. Odnośnie do R. K. Sąd I instancji nie ustalił bowiem żadnego faktu, który pozostawałby w związku z postawionymi temu oskarżonemu zarzutami. Jako ilustrację powyższego stwierdzenia wystarczy podać, że w części uzasadnienia dotyczącej ustaleń faktycznych (k. 1-74) nazwisko tego oskarżonego nie zostało wymienione ani razu. Z lektury powyższej części tego dokumentu można odnieść wrażenie, że R. K. nie miał żadnego związku z zawarciem umów sprzedaży nieruchomości lub przeniesienia ich własności, które zostały wymienione w zarzucie postawionemu temu oskarżonemu. Taki stan rzeczy byłby do zaakceptowania tylko w sytuacji, gdyby przeprowadzone dowody nie dawały podstaw do jakichkolwiek pozytywnych ustaleń dotyczących tego oskarżonego, opartych na wiarygodnych dowodach. Tymczasem już ze wstępnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd Apelacyjny, ale także z dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że tak absolutnie nie jest. Na str. 102 -103 Sąd I instancji stwierdza bowiem, że „ nie ulega wątpliwości, iż oskarżony R. K. (…) udzielał się w określony sposób i podejmował się określonych czynności we współpracy z M. Ż.
(2)i osobami, z którymi, jak ustalono, M. Ż.
(2)prowadził przestępczy proceder ”. Rzecz jednak w tym, że nie ustalono konkretnie na czym polegało to „udzielanie się w określony sposób” i jakie faktycznie czynności wykonał ten oskarżony przy przygotowaniu i zawarciu każdej z umów wymienionych w zarzucie, zaś ustalenia w tym przedmiocie dokonano jedynie w oparciu o kserokopie aktów notarialnych. W tej sytuacji konkluzja Sądu I instancji, „ iż brak jest dowodów na to, że R. K. podejmując określone czynności miał świadomość, że uczestniczy w jakimkolwiek sprzecznym z prawem procederze” (k-107) jawi się jako wynikająca z powierzchownej i schematycznej oceny dowodów, a przede wszystkim jest niezrozumiała z powodu braku odniesienia jej do jakichkolwiek istotnych faktów ustalonych wobec tego oskarżonego w toku przewodu sądowego. Istota powyższego uchybienia nie sprowadza się tylko do nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia wyroku. Jest to uchybienie, które dotyczy błędu w ustaleniach faktycznych (błąd „braku”), albowiem nie zostały ustalone fakty, które wprost wynikały z treści przeprowadzonych dowodów z dokumentów i ze źródeł osobowych. Jakkolwiek fakty te nieustalone i bliżej nieznane, ale w ocenie Sądu I instancji, nie dające podstaw do wnioskowania o świadomości oskarżonego w przedmiocie charakteru, celów i skutków podejmowanych czynności, stały się podstawą do wydania wyroku uniewinniającego oskarżonego. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 2015r. (II AKa 203/15) sformułował kilka istotnych pytań, na które nie udzielono odpowiedzi w toku poprzedniego rozpoznania sprawy i polecił, uchylając wcześniejszy wyrok, aby te braki i niedopowiedzenia zostały usunięte. Jednakże braki te - co oczywiste - mogły być usunięte tylko na bazie prawidłowych ustaleń faktycznych. Jak wcześniej wskazano, Sąd Okręgowy w tej kwestii nie poczynił żadnych ustaleń. W ten sposób doszło także do naruszenia przepisu art. 442 § 3 kpk. Z tych powodów zaskarżony wyrok musi być uchylony w celu ponownego rozpoznania sprawy tego oskarżonego. Rozpoznając ponownie sprawę oskarżonego R. K. Sąd Okręgowy ustali w oparciu o dokumenty oraz zeznania świadków i wyjaśnienia współoskarżonych, jakie czynności przygotowawcze wykonał ten oskarżony w związku z zawieranymi umowami sprzedaży lub przeniesienia własności nieruchomości, a mianowicie jakie i kiedy przygotował dokumenty lub aprobował dokumenty przygotowane przez swoich pracowników, z kim, gdzie i ile razy się spotykał, kto był inicjatorem tych spotkań, jakie przekazywał im rady i informacje, a także na czyje zlecenie podejmował te czynności oraz kto i w jaki sposób przekazywał mu wynagrodzenie. Sąd I instancji ustali również zachowanie tego oskarżonego w dniu zawierania umów, przed, w trakcie i po podpisaniu aktów notarialnych. Nie pominie także aktywności oskarżonego jako pełnomocnika wszystkich spółek zarządzanych przez M. Ż.
(2)podczas wszystkich postępowań kontrolnych. Powyższe ustalenia winny być dokonane w odniesieniu do każdego z wymienionych w zarzucie aktów notarialnych, z zachowaniem chronologii podejmowanych czynności przygotowawczych i podpisywanych aktów notarialnych, z rozróżnieniem na czynności podejmowane osobiście przez oskarżonego i przez jego pracowników. Dopiero na bazie tych ustaleń uprawnione będą oceny dotyczące stanu świadomości oskarżonego co do charakteru i celu podejmowanych przez niego działań. Za bezpodstawny uznać należy pierwszy z zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego T. Z. dotyczący obrazy prawa materialnego, a to art. 54 § 1 kks. Jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji, oskarżony T. Z. udzielił pomocy w popełnieniu przestępstwa z art. 54 § 1 kks M. Ż.
(2), który wbrew stanowisku apelującego, był sprawcą tego przestępstwa skarbowego. Z brzmienia zarzutu obrońcy oskarżonego wnioskować należy, że próbując dowieść braku sprawstwa T. Z., kwestionuje on nie tylko możliwość uznania za podatnika M. Ż.
(2), ale również zasadność opodatkowania działalności, która odbywała się z naruszeniem przepisów prawa. Odnosząc się do tej argumentacji zauważyć trzeba, że przestępstwo skarbowe z art. 54 kks ma charakter indywidualny, dopuścić się go bowiem może wyłącznie podatnik. Jednocześnie należy wskazać, iż ustawodawca wprost definiuje jako podatnika osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, podlegającą na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu (art. 53 § 30 kks w zw. z art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, tj. Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm.). Podmiotem odpowiedzialności karnej skarbowej może być wyłącznie osoba fizyczna. Ustawodawca zapobiegł jednak sytuacji, w której czyny popełnione przez osoby prawne lub jednostki niemające osobowości prawnej pozostawałyby bezkarne. Rozwiązanie tej kwestii stanowi regulacja przewidziana w art. 9 § 3 kks. Zgodnie z treścią tego przepisu za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. W przedmiotowej sprawie zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej podatnikiem były podmioty gospodarcze spółki z o.o. - (...)-N. i (...) oraz przedsiębiorca M. Ż.
(1)- osoba fizyczna (...). Faktycznie wszystkimi sprawami związanymi działalnością powyższych podmiotów, również sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi zajmował się jednak M. Ż.
(2). Decydował bowiem o całokształcie ich działalności, cechowała go przy tym samodzielność decyzyjna. Podkreślić jednocześnie należy, że w niniejszej sprawie nie były kwestionowane ustalenia faktyczne i dokonana przez Sąd I instancji przy poprzednim rozpoznaniu sprawy ocena dowodów - wskazująca na realizację znamion czynów zabronionych przez głównego sprawcę, tj. M. Ż.
(2), w ramach założonej i kierowanej przez niego grupy przestępczej. Uznać zatem należy, że art. 9 § 3 kks stanowił podstawę do przypisania M. Ż.
(2)sprawstwa w zakresie przestępstwa z art. 54 kks jako osobie zajmującej się cudzymi sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi. T. Z. udzielił mu zaś pomocy w popełnieniu tego przestępstwa. W pełni uzasadniona jest zatem kwalifikacja prawna przypisanego mu przestępstwa. Nie można także podzielić stanowiska obrońcy oskarżonego, że działalność M. Ż.
(2)nie podlegała opodatkowaniu z uwagi na jej nielegalny charakter. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem opodatkowania może być tylko działalność legalna, nigdy zaś sprzeczna z prawem. Opodatkowaniu nie podlegają takie „ czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy” (uchwała SN z dnia 19 lipca 1973 r., VI KZP 13/73, OSNKW 1973, nr 9, poz. 104). Jako przykład działalności niepodlegającej opodatkowaniu wskazać należy obrót środkami odurzającymi, paserstwo, nierząd, kuplerstwo czy sutenerstwo. Niezgłoszenie zatem dochodów z tego typu czynności nie stanowi naruszenia art. 54 kks. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (UE) taka wykładania uzasadniana jest zasadą neutralności podatku i względami odmowy konkurencji. Czynności wykonywane nielegalnie podlegają opodatkowaniu, tylko wówczas, gdy istnieje konkurencja pomiędzy sektorem legalnym a nielegalnym. Gdy konkurencja ta nie zachodzi, opodatkowanie czynności nielegalnych jest wykluczone (por: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2011 r., IV KK 270/11, LEX nr 1095847 oraz orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości: C-455/98 z 29 czerwca 2000r., T. vs K. S. and O., C-283/95 z 11 czerwca 1998r. K. F. vs F. D., C-3/97 z 28 maja 1998r. R. vs J.C. G. & E. T. U.). Tymczasem przedmiot działalności M. Ż.
(2)nie miał nielegalnego charakteru. Osoby, za pośrednictwem których prowadził on faktycznie działalność, posiadały bowiem koncesję. Nie ulega wątpliwości, że sam obrót olejami napędowymi czy opałowymi jest legalny, zaś wytwarzanie oleju napędowego bez wymaganego zezwolenia nie pozbawia go jego właściwości. W konsekwencji obrót nim powinien podlegać opodatkowaniu mimo, że został on pozyskany w sposób niezgodny z przepisami prawa. Co do zasady obrót ten może być bowiem dokonany w legalny sposób i bez wątpienia podlegałyby wówczas opodatkowaniu (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2011r., IV KK 270/11, LEX nr 1095847). Obowiązek podatkowy w tym zakresie został określony w ustawie wskazującej podmiot zobowiązany oraz przedmiot i stawkę podatku (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2005 r., IV KK 122/05, OSNKW 2006, nr 2, poz. 19). Zawsze zatem powstanie obowiązek podatkowy, jeśli wskazany podmiot wykonuje czynności polegające opodatkowaniu. Nie musi on zatem spełnić, przed dokonaniem tych czynności, dodatkowych warunków podmiotowych. Każdy kto ich dokonuje staje się podatnikiem. Wniosek taki wypływa wprost z treści przepisów art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.2014.752 j.t.) oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2016.710 j.t.), zgodnie z którymi przedmiotem opodatkowania zarówno akcyzą jak i podatkiem VAT są czynności lub stany faktyczne, o których mowa w tych ustawach, niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2011r., IV KK 270/11, LEX nr 1095847, M. Siwiński Przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym - Analiza. Część 1 - Doradztwo Podatkowe 2006, nr 6, str. 27; W. Pietrusiewicz Opodatkowanie obrotu podatkiem akcyzowym, M. Litwińczuk Prawo podatkowe przedsiębiorców Tom II, Warszawa 2006, str. 214 - 215). Podzielić należy stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2011r. (IV KK 270/11, LEX nr 1095847), że nieuzasadnione jest korzystniejsze traktowanie osób, które dokonywały (określonych ustawą o podatku akcyzowym) czynności wobec uzyskanych nielegalnie wyrobów pozbawionych akcyzy, od tych które je wykonują wobec wyrobów, które już takich cech "nielegalności" nie posiadają. Na aprobatę nie zasługuje również drugi z zarzutów obrońcy oskarżonego T. Z. wykluczający możliwość kumulatywnej kwalifikacji z art. 54 § 1 kks i art. 73a § 1 kks w zw. a art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks. Powyższa kumulatywna kwalifikacja z art. 54 § 1 kks i art. 73a § 1 kks wynika z faktu, że doszło nie tylko do narażenia na uszczuplenie podatku akcyzowego w wyniku nie ujawnienia przedmiotu opodatkowania jakim było posiadanie wyrobu akcyzowego w postaci oleju napędowego, znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, ale również do narażenia na uszczuplenie podatku od towarów i usług poprzez wprowadzenie w błąd organu urzędu skarbowego wskutek podania w składanych temu organowi deklaracjach podatkowych VAT 7 danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym - zaniżonych kwot podatku należnego, wynikającego z dokonania odliczeń kwot podatku naliczonego wskazanego w nierzetelnych fakturach. Zarzuty naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks poprzez błędną ocenę dowodów w postaci wyjaśnień i zeznań świadków w zakresie obciążającym T. Z. również uznać należy za chybione. Powyższe dowody zostały ocenione z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego, co w konsekwencji pozwoliło na dokonanie prawidłowych ustaleń. Ich kwestionowanie, w świetle argumentacji podniesionej w uzasadnieniu apelacji, stanowi zaś zwykłą polemikę z rezultatami oceny prawidłowo przeprowadzonej przez Sąd I instancji. Wbrew twierdzeniu obrońcy oskarżonego, okoliczność, że niektórych ze świadków i oskarżonych wiążą relacje rodzinne lub towarzyskie nie wpływa w sposób znaczący na ocenę wartości ich zeznań i wyjaśnień. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że osoby spokrewnione z M. Ż.
(2)nie „oszczędzały” go w swoich wypowiedziach procesowych. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że M. Ż.
(2)został uznany za głównego dowodzącego działaniami pozostałych oskarżonych, i w żadnej mierze nie można uznać - aby kosztem przerzucenia odpowiedzialności na T. Z. - umniejszono jego rolę w tym procederze. W świetle niebudzących wątpliwości ustaleń dotyczących roli T. Z. w działalności będącej przedmiotem postępowania, kwestionowanie jego świadomości dotyczącej okoliczności pracy dla M. Ż.
(2)jest bezprzedmiotowe. Uznanie za niewiarygodne jego stanowisku w tym zakresie jest zatem w pełni zrozumiałe. Nie sposób podzielić także zarzutów skarżącego odnośnie błędów w ustaleniach faktycznych w zakresie nieustalenia okoliczności związanych z zatrudnieniem T. Z. w spółkach (...), (...)i firmie (...), w ramach których prowadzono działalność będącą przedmiotem postępowania. Podkreślić bowiem należy, że okoliczności związane z formalnym zatrudnieniem oskarżonego, początkiem podjęcia pracy w wyżej wymienionych jednostkach, jak i z rodzajem oraz zakresem obowiązków pracowniczych, nie posiadają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Przypisane oskarżonemu przestępstwa nie znajdowały bowiem umocowania w jego statusie pracownika. Przestępcza działalność nie mogła znaleźć odzwierciedlenia w zakresie zleconych mu zadań. Oczywistym jest, że tego rodzaju działania miały charakter nieoficjalny i były podejmowane niezależnie od zakresu obowiązków pracowniczych i okresu zatrudnienia. Chybiony jest również zarzut braku ustaleń co do zamiaru T. Z. dotyczącego uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej jak i popełnienia przestępstwa wskazanego w punkcie II części wstępnej wyroku. Nie budzi wątpliwości Sądu Apelacyjnego fakt zasadności przyjęcia przez Sąd I instancji, że grupa powyższa działała i że w jej skład wchodził T. Z.. Poszczególne ustalenia związane z działaniami T. Z. wyraźnie prowadziły do wniosku z jakim zamiarem działał oskarżony odnośnie do obu przypisanych mu przestępstw. W uzasadnieniu zostały wyraźnie wskazane motywy rozstrzygnięcia w tym zakresie oraz dowody wyjaśniające tok rozważań Sądu Okręgowego. Nie nasuwa przy tym zastrzeżeń ocena zgromadzonego materiału dowodowego oraz prawidłowości jego analizy i wniosków formułowanych przez Sąd I instancji. Argumentacja obrońcy oskarżonego jest zatem sprzeczna z lekturą treści uzasadnienia. Jednocześnie wskazać przy tym należy, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut Prokuratora w zakresie rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec T. Z. kary. O karze rażąco niewspółmiernej można byłoby mówić wówczas, gdyby Sąd I instancji w sposób jaskrawy nie skonfrontował wymierzonej kary ze stopniem winy, społecznej szkodliwości czynu oraz z cechami osobowymi sprawcy, a także nie uwzględnił funkcji prewencyjnej czy wychowawczej kary. Na gruncie art. 438 pkt 4 kpk nie chodzi więc o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (por. np. wyrok SN z 6 października 1994r., II KRN 189/94, OSN Prok. i Pr. 1995, nr 5, poz. 18). W niniejszej sprawie okoliczności tego rodzaju nie miały miejsca. Fakt nie orzeczenia grzywny nie oznacza, że wymierzona wobec T. Z. kara nie spełni celów prewencji szczególnej i ogólnej. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że wobec oskarżonego orzeczono nadto przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa (opisanego II części wstępnej wyroku). Podkreślić przy tym należy, że obecnie oskarżony nie posiada majątku, nie pracuje i pozostaje na utrzymaniu swojej konkubiny. Jego stosunki majątkowe nie uzasadniają zatem przyjęcia, że kara grzywny byłaby w stosunku do jego osoby celowa. Kara pozbawienia wolności przy jednoczesnym orzeczeniu przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa jest wystarczająca dla spełnienia wobec niego zamierzonych celów. W zakresie zarzutu pierwszego podniesionego w apelacji przez obrońcę oskarżonego L. P.
(1)wskazać należy, że Sąd I instancji orzeczenie w sprawie oparł na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie ma bowiem podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonych D. K.
(1), M. Ż.
(1)oraz świadka J. N., które stały się kluczowe dla przypisania winy i sprawstwa oskarżonemu L. P.
(1). Fakt nie przesłuchania w trakcie postępowania przed Sądem I Instancji R. Ż. na okoliczność potwierdzenia przez niego wersji zdarzeń przedstawionej przez D. K.
(1)nie jest wystarczający do uzasadnienia zmiany ustaleń dotyczących L. P.
(1). Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że Sąd I instancji na podstawie art. 442 § 2 kpk poprzestał na ujawnieniu na rozprawie dowodu w postaci wyjaśnień R. Ż.. Żadna ze stron nie żądała zaś uzupełnienia postępowania dowodowego, w tym nie zgłoszono wniosków o przesłuchanie R. Ż.. Podnoszenie obecnie zarzutu dotyczącego niepełności postępowania dowodowego wskutek nieprzesłuchania R. Ż. jest zatem nieuzasadnione. Jednocześnie okoliczność, że świadek A. U.
(1)nie potwierdził na rozprawie okoliczności, które podawał w trakcie postępowania przygotowawczego odnośnie zidentyfikowania L. P.
(1)jako osoby odbarwiającej paliwa nie oznacza automatycznej niemożliwości oparcia ustaleń na początkowej wersji relacji tego świadka, kiedy skoreluje się ją z pozostałymi dowodami w sprawie. Nie ma również podstaw, by w tym zakresie dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego L. P.
(1)sprowadzających się jedynie do zanegowania jakiegokolwiek udziału w działalności będącej przedmiotem postępowania i jego uczestnictwa w strukturach grupy przestępczej. W zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec L. P.
(1), aktualność zachowują rozważania zamieszczone w części uzasadnienia dotyczącej możliwości uznania kary za rażąco niewspółmierną odnoszące się do oskarżonego T. Z.. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zarówno kar jednostkowych, jak i kary łącznej wymierzonej oskarżonemu L. P.
(1)w pełni zasługuje na aprobatę. Nie budzi wątpliwości, że wymierzając oskarżonemu karę pozbawienia wolności Sąd I instancji miał na względzie dyrektywy jej wymiaru, o których mowa w art. 13 kks oraz zobligowany był do nadzwyczajnego jej zaostrzenia na podstawie art. 38 § 2 pkt 1 kks, czemu dał wyraz na s. 112 uzasadnienia wyroku. Wbrew twierdzeniu obrońcy oskarżonego, wymierzając karę pozbawienia wolności, Sąd uwzględnił też okoliczności łagodzące oraz okoliczności niekorzystne dla oskarżonego. Podnoszone w apelacji kwestie nie znajdują zatem oparcia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z uwagi na konieczność nadzwyczajnego obostrzenia kary wobec oskarżonego z racji ziszczenia się przesłanki wskazanej w art. 37 § 1 pkt 1 i 5 kks, warunkowe zawieszenie kary mogło podlegać rozważaniu jedynie w kategoriach wystąpienia wyjątkowego wypadku uzasadnionego szczególnymi okolicznościami, który jednak nie miał miejsca. Nie sposób dopatrzyć się również zarzucanej przez Prokuratora rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego L. P.
(1)kary poprzez nie orzeczenie kary grzywny. Zadość celom kary uczyniło bowiem skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności. Orzeczenie kary grzywny byłoby dla niego zbyt dotkliwe. Wymiar kary pozbawienia wolności uwzględniał bowiem fakt, że z uwagi na sytuację majątkową oskarżonego, nie byłby on w stanie uiścić kary grzywny, co w konsekwencji prowadziłoby nieuchronnie do konieczności zarządzenia zastępczej kary pozbawienia wolności. Niewątpliwie zaś orzeczony wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w powiązaniu z karą izolacyjną jest wystarczającą karnoprawną reakcją na popełnione przestępstwo. Wskazać przy tym należy, że z uwagi na zmianę wyroku w stosunku do oskarżonego J. S. poprzez skreślenie z opisu czynu przypisanego mu w pkt. XXII wyroku słów: „ i innymi ustalonymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej”, a w konsekwencji skreślenie z kwalifikacji prawnej tego czynu punktu 5. artykułu 37 § 1 kks, zmianie uległ również wyrok w stosunku do oskarżonych T. Z. i L. P.
(2). Z opisów przypisanych im przestępstw z art. 258 § 1 kk (pkt. I i XVI części dyspozytywnej) wykreślono bowiem słowa (...) . W pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonych T. Z. i L. P.
(2)utrzymano w mocy. Odnośnie do oskarżonego R. K. zaskarżony wyrok został uchylony i sprawę w tym zakresie przekazano Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 624 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks oskarżonych T. Z. i L. P.
(1)zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Cezariusz Baćkowski Zdzisław Pachowicz Andrzej Kot