W spornym okresie wnioskodawczyni nie podjęła pracy zarobkowej, nie pobierała też żadnego zasiłku. Po długich poszukiwaniach znalazła w zasobach archiwalnych zlikwidowanej spółki dokument z dnia 15 lutego 2000 r., zatytułowany „rozwiązanie umowy o pracę z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia”, potwierdzający zastosowanie skróconego okresu wypowiedzenia wynoszącego miesiąc, upływającego w dniu 31 marca 2000 r. Dokument ten został złożony w organie rentowym w listopadzie 2014 r. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie z dnia 15 stycznia 2015 r. domagał się oddalenia odwołania. Sąd Okręgowy w Łodzi przyjmując powyższe odwołanie, potraktował je jako wniesione od decyzji wydanych w dwóch sprawach, tj. w sprawie o wysokość kapitału początkowego oraz w sprawie o wysokość emerytury. W konsekwencji powyższego, zarejestrował dwie sprawy, którym nadano sygnatury: VIII U 138/15 ( dot. wysokości emerytury ) oraz VIII U 139/15 (dot. kapitału początkowego). Postanowieniem z dnia 19 października 2015 r. Sąd Okręgowy połączył powyższe sprawy do łącznego rozpoznania, zakreślając numer sprawy VIII U 139/15 w repertorium U. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Łodzi, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżone decyzje i zaliczył M. W.
zdanie drugie Kodeksu pracy, należało zaliczyć odwołującej się do stażu sporny okres. Kierując się powyższym, Sąd Okręgowy orzekł reformatoryjnie na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. Apelację od tego wyroku wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł.. Organ rentowy sformułował zarzuty: - naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - poprzez zaliczenie do stażu okresu od 1 kwietnia 2000 r. do 31 maja 2000 r., gdy nie zostały udokumentowane przesłanki wymagane do zaliczenia tego okresu do stażu; - naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. – poprzez ustalenie stanu faktycznego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty, organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu strona apelująca podniosła, że pomimo powołania w zaskarżonej decyzji, a następnie także i w wyroku Sądu pierwszej instancji błędnej podstawy prawnej, tj. art. 173 i art. 25 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przedmiotowa decyzja dotyczy w istocie tylko emerytury obliczonej na tzw. „ starych zasadach ”, emerytury o symbolu (...) ( symbol wskazany prawidłowo w decyzji ). Sąd Okręgowy nieprawidłowo zarejestrował sprawę podwójnie, tj. jako dwie sprawy – o wysokość emerytury oraz o wysokość kapitału początkowego, które następnie połączył do wspólnego rozpoznania, używając w treści wyroku sformułowania „ zaskarżone decyzje ”, chociaż decyzja była jedna. Wnioskodawczyni ma również ustalone od dnia 1 czerwca 2011 r. prawo do emerytury o symbolu (...) , obliczonej w całości na „ nowych zasadach ”, która pozostaje zawieszona, jako świadczenie mniej korzystne. Sąd pierwszej instancji oparł się na art. 7 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, zgodnie z którym okresem nieskładkowym jest okres niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, jeżeli za ten okres, na podstawie przepisów Kodeksu pracy, zostało wypłacone odszkodowanie. Przepis ten nie powinien mieć zastosowania wobec odwołującej się, która zarówno w trakcie postępowania przed organem rentowym, jak i w toku postępowania odwoławczego od decyzji, nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałby fakt wypłaty odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia. Do wniosku z dnia 19 listopada 2014 r. załączyła jedynie uzyskany z archiwum dokument o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia na podstawie ustawy z 28 grudnia 1989 r. o szczegółowych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. z 1990 r., nr 4, poz. 19 ze zm. ). Sama wnioskodawczyni nie podnosi w odwołaniu, że odszkodowanie zostało jej wypłacone, nie została również przesłuchana na tę okoliczność przez Sąd orzekający ( nie stawiła się na rozprawę odwoławczą ). Skarżąca wskazuje jedynie na to, że został zastosowany wobec niej skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę, co nie jest równoznaczne z wypłatą odszkodowania. Zgodnie z art. 116 powołanej ustawy, do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości. Zgodnie zaś z treścią § 23 rozporządzenia (...) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno – rentowe ( Dz.U. nr 237, poz. 1412 ), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy nieskładkowe jest zaświadczenie płatnika składek lub inny dokument właściwego organu. Ubezpieczona nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałby fakt wypłaty odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia, nie złożyła też żadnych wniosków dowodowych w postępowaniu sądowym, chociaż ciężar dowodu obciążał skarżącą. W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2016 r. M. W.
Kodeksu pracy, zgodnie z którym, jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia. W myśl zaś art.
Kodeksu pracy, okres, za który przysługuje odszkodowanie, wlicza się pracownikowi pozostającemu w tym okresie bez pracy do okresu zatrudnienia. Zgodnie z komentarzem do powołanego artykułu (L. – art.
KP Ś. 2016, wyd. 5), podane w komentowanym przepisie przyczyny (ogłoszenie upadłości, likwidacji pracodawcy albo zmniejszenia zatrudnienia z innych przyczyn niedotyczących pracowników) zwalniają pracodawcę z obowiązku zatrudniania pracownika. Nie zwalniają go jednak z obowiązku wypłacenia należności majątkowej (odszkodowania) za okres równy dwóm trzecim wypowiedzenia. Odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia w sytuacji opisanej w art.
KP przysługuje z mocy prawa, wobec czego jego przyznanie nie może być uzależnione od decyzji pracodawcy (wyr. SN z 12.12.2013 r., I PK 135/13, OSNP 2015, Nr 2, poz. 21, teza druga). W tej sytuacji należało zaliczyć skarżącej do stażu pracy skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę już w oparciu o ten przepis. Stanowisko to jest zgodne z judykaturą, w tym uchwałą 7 s. SN z 23 kwietnia 1990 r., III PZP 3/90 (Legalis nr 26950), w myśl której, okres, o jaki skrócono wypowiedzenie umowy o pracę ( art.
KP ), za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy zobowiązanym do wypłaty odszkodowania, jeżeli w tym okresie pracownik pozostawał bez pracy (art.
KP stanowi o okresie, za który należy się odszkodowanie, nie zaś o okresie, za który wypłacono odszkodowanie. W tej sytuacji nie można czynić Sądowi orzekającemu zarzutu, że nie prowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy odszkodowanie zostało wypłacone. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. Reasumując, Sąd Apelacyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia apelacji, która z mocy art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.