Zgodnie z treścią art.
k.p., prawa majątkowe ze stosunku pracy przechodzą po śmierci pracownika, w równych częściach, na małżonka oraz inne osoby spełniające warunki do uzyskania renty rodzinnej. Regulacja zawarta w art.
ustanawia niezależny od dziedziczenia porządek następstwa prawnego w zakresie sukcesji praw majątkowych ze stosunku pracy. Stanowi ona unormowanie odrębne w odniesieniu do ogólnych reguł prawa spadkowego. W treści art.
ustawodawca jednoznacznie wskazał na konieczność kierowania się przy rozpatrywaniu roszczeń dotyczących praw majątkowych ze stosunku pracy zasadami odmiennymi od regulacji obowiązującej w przepisach prawa spadkowego. Osoby uprawnione do żądania od pracodawcy realizacji praw majątkowych ze stosunku pracy na podstawie art.
co do zasady będą jednocześnie spadkobiercami zmarłego pracownika. Według reżimu określonego w art.
k.p., po śmierci pracownika na jego małżonka i osoby bliskie uprawnione do renty rodzinnej przechodzą jednak tylko te prawa majątkowe ze stosunku pracy, nabyte przez pracownika za życia i niezaspokojone do dnia jego zgonu, które nie mają charakteru osobistego, gdyż te ostatnie z mocy art. 922 § 2 k.c. wygasają z chwilą śmierci osoby, której przysługują. Osobami uprawnionymi do wstąpienia w prawa pracownika są: 1/.małżonek pracownika ( niezależnie od tego, czy spełnia warunki do otrzymania renty rodzinnej) oraz 2/. osoby spełniające, zgodnie z odrębnymi przepisami, warunki do otrzymania renty rodzinnej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nawet, jeśli osoby te nie są rzeczywistymi spadkobiercami zmarłego, czy to ustawowymi czy też testamentowymi. Ponieważ na rozprawie w dniu 30 listopada 2016r. powódka W. W. oświadczyła, iż na dzień śmierci E. W. dzieci zmarłego nie spełniały warunków do uzyskania renty rodzinnej, przeto z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Wysokość odszkodowania w kwocie 7.206,00 zł brutto, Sąd ustalił na podstawie informacji o wynagrodzeniu przedstawionej przez pełnomocnika pozwanego, stosownie do art. 58 k.p. w zw. art., 56 § 1 k.p. ( 3 x 2.402,00 zł brutto). Na mocy art. 477 2 k.p. Sąd z urzędu nadal wyrokowi w punkcie 2 rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 2.402,00 zł brutto tj. kwoty nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Ponadto Sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której pracownik jest zwolniony od kosztów sądowych, obciążył pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2010 roku, nr 90, poz. 594 ze zm.) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 tej ustawy) z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2007 roku, I PZP 1/07, LEX nr 231085). W związku z powyższym Sąd orzekł jak punkcie 3 wyroku, nakazując pobrać od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w D. na rzecz Skarbu Państwa –Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim kwotę 1.441,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu (przy uwzględnieniu wartości przedmiotu sporu – art.23 1 k.p.), od której ponoszenia ustawowo zwolniony był powód oraz kwotę 54.00 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.