Przepis ten stanowi, że jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Jako przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa Sąd pierwszej instancji wymienił także: szkodę oraz istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy szkodą a niezgodnym z prawem działaniem. Podstawą oddalenia powództwa było nieudowodnienie przez powoda, że działanie Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie było niezgodne z prawem. Przy tym, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że orzeczenie niezgodne z prawem, w rozumieniu artykułu
k.c., to takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawnej. Niezgodność orzeczenia z prawem musi więc mieć charakter kwalifikowany, elementarny, oczywisty. Tymczasem w przedmiotowej sprawie sąd rozpoznający skargę na przewlekłość dokonał ustaleń faktycznych i ocenił, że przekroczenie ustawowego terminu rozpoznania wniosku powoda o nadanie klauzuli wykonalności nie uzasadniało uwzględnienia skargi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie był uprawniony do takiej oceny i jego działania nie można ocenić jako niezgodne z prawem. Pomimo, że niewykazanie przesłanki niezgodności z prawem orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie było wystarczającą przesłanką oddalenia powództwa, Sąd pierwszej instancji wskazał dodatkowo na nieudowodnienie przez powoda szkody majątkowej, ani szkody niemajątkowej. Podstawą orzeczenia o kosztach procesu był art. 98 k.p.c. Powyższy wyrok apelacją w całości zaskarżył powód, domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Na wypadek oddalenia apelacji, powód wnosił o zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu poprzez odstąpienie od obciążenia go tymi kosztami. Zaskarżonemu wyrokowi powód zarzucił: niekompletne ustalenie stanu faktycznego, nie odniesienie się do tez zawartych w uzasadnieniu postanowienia wydanego w sprawie o sygn. akt II S 69/14, błędne jednoczesne ustalenie i zważenie, błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność uzyskania prejudykatu, błędne przyjęcie, że powód nie wykazał szkody, błędne przyjęcie, że powód nie udowodnił krzywdy, wadliwe zasądzenie kosztów na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Powód w apelacji zgłosił również wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach spraw Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie o sygn. akt IV S 42/15 oraz Sądu Rejonowego dla Warszawy - Pragi Północ w Warszawie o sygn. akt II C 956/14, w celu porównania okoliczności spraw i zapadłych orzeczeń. Sąd Apelacyjny zważył: Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i Sąd odwoławczy przyjmuje je za własne. Także rozważania prawne Sądu pierwszej instancji są trafne. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę na przewlekłość postępowania, lecz została na oddalona. W związku z tym powód domagał się zasądzenia na jego rzecz od Skarbu Państwa odszkodowania, ewentualnie zadośćuczynienia, twierdząc, że postanowienie oddalające skargę na przewlekłość postępowania jest niezgodne z prawem. Zgodnie z art.
k.c., jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odstępstwo od obowiązku uzyskania prejudykatu przewiduje art. 424 1b k.p.c., który stanowi, że w wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowanie z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Ponieważ w sprawie skargi na przewlekłość postępowania nie było dopuszczalne wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zapadłego postanowienia, a więc nie istniała możliwość uzyskania prejudykatu, domagając się odszkodowania powód miał obowiązek wykazać w niniejszym postępowaniu wszystkie przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, tj.: niezgodność z prawem orzeczenia, powstanie szkody, a także istnienie adekwatnego związku przyczynowego między wydaniem niezgodnego z prawem orzeczenia a szkodą. Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd pierwszej instancji w trafnie ocenił, że powód powyższych przesłanek nie udowodnił, a w szczególności nie wykazał niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV S 20/12. Przy tym, wbrew twierdzeniu powoda, Sąd Okręgowy nie stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że w niniejszej sprawie konieczne było uzyskanie prejudykatu. Prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, że niezgodność orzeczenia z prawem w rozumieniu art.
ma charakter kwalifikowany, elementarny, oczywisty. Chodzi więc o orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego niezastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawnej. Powód nie udowodnił, aby kwestionowane rozstrzygnięcie zawierało którąś z powyższych wad, lecz ograniczył się do polemiki z oceną prawną Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie, czemu służyło powołanie dowodów z dokumentów z innych, zdaniem powoda analogicznych spraw sądowych. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że dowody te nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i pominął te dowody. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie była bowiem ponowna ocena trafności zapadłego rozstrzygnięcia, gdyż prowadziłoby to do obejścia zasady jednoinstancyjności postępowania ze skargi na przewlekłość. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny pominął wnioski dowodowe zgłoszone przez powoda w apelacji. Nie zasługują na uwzględnienie także pozostałe zarzuty apelacji powoda, w szczególności, że niewykazanie niezgodności z prawem orzeczenia jest wystarczającą przesłanką oddalenia powództwa. Nie ma istotnego wpływu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy również fakt, że w innej sprawie sąd odrzucił, zamiast oddalić skargę na przewlekłość. Kwestia ta była przedmiotem kontrowersji w orzecznictwie sądowym, co doprowadziło do podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SPZP 1/16, że niedopuszczalna jest skarga na przewlekłość postępowania w sprawach o nadanie klauzuli wykonalności. Istnienie wątpliwości co do wykładni obowiązujących przepisów powoduje, że postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie nie można uznać za niezgodne z prawem, w rozumieniu art.
Nietrafny jest też zarzut zasądzenia przez Sąd pierwszej instancji kosztów procesu na rzecz Skarbu Państwa zastępowanego przez Prokuratorię Generalna Skarbu Państwa, albowiem jest to rozstrzygnięcie zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie kosztów procesu, poprzez odstąpienie od obciążenia powoda obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanego, albowiem powód nie wykazał istnienia szczególnych okoliczności, o których mowa na art. 102 k.p.c. Z tych przyczyn, na podstawie akt. 385 k.p.c., orzeczono jak wyżej. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. Zawarte w punkcie pierwszym wyroku rozstrzygnięcie o sprostowaniu oczywistej niedokładności w wyroku Sądu Okręgowego znajduje oparcie w treści art. 350 § 1 i 3 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.