Brak również dowodów, iż w okresach przerw między umowami powódka faktycznie świadczyła pracę na rzecz pozwanego. Ponieważ dopiero ostatnie dwie umowy o pracę były zawarte bez żądnej przerwy to brak podstaw do uznania, iż doszło do przekształcenia terminowego stosunku pracy w bezterminowy. Tym samym w ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia niniejszego powództwa. Istnienie interesu prawnego stanowi przesłankę merytoryczną powództwa o ustalenie. W jego braku powództwo winno zostać oddalone, co wyłącza możliwość merytorycznego rozpoznawania sprawy, a co miało miejsce w realiach niniejszej sprawy. W związku z powyższym Sąd I instancji oddalił powództwo w całości jako nieuzasadnione. Na podstawie art. 102 kpc Sąd Rejonowy nie obciążył powódki kosztami zastępstwa procesowego mimo przegrania sprawy. Zdaniem Sądu przemawiała za tym trudna sytuacja majątkowa powódki, która obecnie utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych, więc konieczność uiszczenia kosztów procesu byłaby dla niej zbyt dolegliwa. Powyższe orzeczenie zostało w całości zaskarżone przez pełnomocnika powódki. Wniósł on o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w K. IV Wydział pracy, z pozostawieniem temu sądowi o rozstrzygnięciu o kosztach dotychczasowego postępowania oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art.
kodeksu pracy przez przyjęcie, iż brak jest dowodów, że w okresie przerw miedzy umowami powódka faktycznie świadczyła pracę na rzecz pozwanego, 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 189 kodeksu postępowania cywilnego, przez ustalenie, iż powódka nie miała interesu prawnego w ustaleniu, iż do dnia 30 listopada 2015rv łączyła ją umowa o pracę na czas nieokreślony, skoro z faktu ewentualnego ustalenia takiego stosunku prawnego nie wywodziła żadnych roszczeń. W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał, że zarzut naruszenia art.
kodeksu pracy sprowadza się o tego, że Sąd Rejonowy przyjął sprzecznie z dowodami w sprawie, że pomiędzy niektórymi umowami o pracę następowały przerwy wykluczające możliwość przyjęcia, iż doszło do przekształcenia stosunku pracy zawartego na czas określony zgodnie z art.
Na tej wiec podstawie błędne jest ustalenie Sądu, iż dopiero dwie ostatnie umowy o pracę były zawarte bez żadnej przerwy i wobec tego zdaniem sądu brak jest podstaw do uznania, że doszło do przekształcenia terminowego stosunku pracy na bezterminowy. Zaś naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 189 kodeksu postępowania cywilnego wynika z faktu, iż w ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie powódka reprezentowana przez pełnomocnika, nie wykazała wyraźnie, jaki ma interes prawny w żądaniu ustalenia stosunku pracy zawartego na czas nieokreślony, a w szczególności, iż do dnia 30 listopada 2016 r. łączyła ją umowa o pracę na czas nieokreślony, skoro z faktu ewentualnego ustalenia takiego stosunku prawnego nie wywodziła żadnych roszczeń. Zdaniem skarżącego stanowisko Sądu jest sprzeczne nie tylko z żądaniem pozwu, powódka określiła bowiem, jaki ma interes prawny w ustaleniu stosunku pracy ze stroną pozwaną – chciała mieć umowę na stałe. W konkluzji skarżący wskazał, że wnioski zawarte w złożonej apelacji, a zmierzające do uchylenia zaskarżonego wyroku są w pełni uzasadnione. Na rozprawie apelacji w dniu 30 stycznia 2017 r. pełnomocnik pozwanej spółki wniósł o oddalenie apelacji w całości. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył co następuje: Apelacja powódki nie zasługuje na uwzględnienie. Orzeczenie Sądu Rejonowego jest prawidłowe i znajduje oparcie zarówno w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i w obowiązujących przepisach prawa. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je jako własne. Podziela również wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie znajdując żadnych podstaw do jego zmiany bądź uchylenia. W ocenie Sądu Okręgowego chybiony jest zarzut apelacji naruszenia art. 189 k.p.c. Zgodnie z treścią tego przepisu powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Interes prawny zachodzi, jeżeli sam skutek, jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego, zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów, czyli definitywnie zakończy spór istniejący lub prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości. Mając na uwadze konstytucyjnie gwarantowane prawo do sądu, zawsze konieczna jest ocena istnienia interesu prawnego do wytoczenia tego powództwa na tle okoliczności faktycznych konkretnych spraw. Interes prawny powoda musi istnieć obiektywnie. Ciężar jego wykazania spoczywa na powodzie (art. 6 KC). Interes prawny w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pranego lub prawa nie decyduje wprost o zasadności powództwa, a jedynie warunkuje możliwość badania i ustalania prawdziwości twierdzeń powoda, że dany stosunek prawny lub prawo istnieje (wyr. SN z 18.6.2009 r., II CSK 33/09, OSNC 2010, Nr B, poz. 47). Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że w przedmiotowej sprawie powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w ogóle nie wskazała na czym jej interes prawny polega, a tym samym nie udowodniła, że ma interes prawny w ustaleniu, że łączył ją z pozwanym stosunek pracy na czas nieokreślony. Powódka w niniejszej sprawie wnosiła o ustalenie istnienia umowy na czas nieokreślony przez cały okres zatrudnienia u pozwanego tj. od dnia 8 lipca 1996 r. do 30 listopada 2015 r. Podała w pozwie, że takie ustalenie pozwoli jej na korzystanie z uprawnień pracowniczych jako pracownik oraz świadczeń ubezpieczeniowych w ramach ubezpieczenia społecznego i jego poszczególnych rodzajów i ubezpieczenia zdrowotnego. Na rozprawie zaś jak słusznie zauważył Sąd I instancji nie potwierdziła tego interesu prawnego, podała jedynie, że chciała mieć umowę na stałe. W związku ze swoim ustaleniem powódka nie domagała się żadnych roszczeń. Należy wskazać, że powódkę łączył z pozwanym stosunek pracy na podstawie zawartych umów terminowych co oznacza, że w okresach obowiązywania tych umów podlegała ona ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu oraz przysługiwały jej wszystkie uprawnienia pracownicze jakie posiadają osoby zatrudnione na podstawie umów o pracę, a więc trudno tu upatrywać braku możliwości korzystania przez powódkę z uprawnień pracowniczych, w tym z podlegania ubezpieczeniom społecznym czy ubezpieczeniu zdrowotnemu. Trudno tu też upatrywać niepewności w sytuacji powódki na przyszłość jako pracownika w sytuacji gdy powódka już nie pracuje w pozwanej firmie. Ostatnia umowa rozwiązała się z upływem terminu na jaki została zawarta tj. w dniu 30 listopada 2015 r. Powódka otrzymała świadectwo pracy i nie domagała się np. przywrócenia do pracy, co podkreślił Sąd Rejonowy. Słusznie zauważył także Sąd I instancji, że powódka wystąpiła z roszczeniem o ustalenie istnienia stosunku pracy na czas nieokreślony na cały okres obowiązywania umów terminowych tj. od dnia 8 lipca 1996 r. do 30 listopada 2015 r. jednakże pomiędzy niektórymi umowami następowały przerwy wykluczające możliwość przyjęcia, iż doszło do przekształcenia stosunku pracy w stosunek zawarty na czas nieokreślony, zgodnie z art.
Nie wykazała ona w toku postępowania przed Sądem I instancji, iż w okresach przerw między umowami powódka faktycznie świadczyła pracę na rzecz pozwanego. Dlatego też za chybiony należy uznać także zarzut pełnomocnika powódki naruszenia art.
Zgodnie z treścią tego przepisu, zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca (brzmienie obowiązujące w okresie od 1 maja 2004 r. do 21 lutego 2016 r.). W konkluzji należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo uczynił oddalając roszczenie powódki o ustalenie istnienia stosunku pracy na czas nieokreślony, gdyż powódka nie wykazała interesu prawnego takiego ustalenia. Istnienie interesu prawnego stanowi bowiem przesłankę merytoryczną powództwa o ustalenie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację jako bezzasadną. Przewodniczący: Sędziowie: K.K-W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.