polegające na nierozstrzygnięci istoty sprawy naruszenie prawa materialnego tj. niewłaściwe zastosowanie art. 49 ust. 1 pkt 1 oraz art. 48a ust. 1-3 i 5 ustawy z dnia 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t. jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 371). Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania albo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji W dniu 14 grudnia 2016 roku wpłynęła do Sądu Okręgowego w Łodzi odpowiedź na apelację złożona przez pełnomocnika T. K. K. K. wnoszącą o oddalenie apelacji w całości. Wskazano m.in , że apelacja pozwanego została sporządzona z całkowitym pominięciem rozważań Sądu Rejonowego odnoszących się do zasadności zastosowania wobec ubezpieczonego art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 lit. a ust. 1-3 i 5 ustawy z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego (zwanej dalej ustawą zasiłkową) i tym samym ustalenia wysokości zasiłku chorobowego od kwoty zadeklarowanej przez ubezpieczonego a nie jak wskazano to w decyzji ZUS z dnia 8 marca 2016 r. od kwoty stanowiącej 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę tzw. podstawy preferencyjnej (w 2014 r. podstawa ta wynosiła 504 zł) zarzucono organowi rentowemu dokonanie błędnej interpreacji przepisów art 18 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, podtrzymano argumentację zawartą w odwołaniu od spornej decyzji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja organu rentowego zasługuje na uwzględnienie w tym znaczeniu, że prowadzi do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji nie rozpoznał istoty przedmiotowego sporu. Kontrola instancyjna zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do akceptacji ustaleń poczynionych przez Sąd pierwszej instancji oraz uznania, iż z dokonanej oceny prawnej Sąd Rejonowy wyprowadził właściwy wniosek określając podstawę wymiaru zasiłku chorobowego według prawidłowych zasad. Sąd Okręgowy traktuje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji jako własne i znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Mając na uwadze treść zaskarżenia w pierwszej kolejności odnieść się trzeba do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uczynienie jej dowolną. Tak sformułowany zarzut apelacji i użyte w jego uzasadnieniu argumenty nie mogły doprowadzić do korekty zaskarżonego wyroku w kierunku wskazanym przez stronę skarżącą. Wbrew zarzutom apelacji, ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy są bowiem prawidłowe i kompletne, a wyprowadzone z nich wnioski nie budzą żadnych zasadniczych zastrzeżeń. Stosownie do treści art. 233 § 1 k.p.c., Sąd dokonuje swobodnej oceny dowodów i ocenia ich wiarygodność według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd jest zobligowany uwzględnić wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu, jak również uwzględnić wszelkie okoliczności towarzyszące ich przeprowadzaniu, mające znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2002 r., IV CKN 1218/00, LEX nr 80266). Ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd pierwszej instancji rozważa w sposób racjonalny i wszechstronny materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi do pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNP 2000 nr 17, poz. 655). Zatem skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, nie jest natomiast wystarczająca odmienna ocena tych dowodów dokonana przez samą stronę. Innymi słowy to, że określony dowód został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza naruszenia wymogów art. 233 § 1 k.p.c. Oceny poszczególnych dowodów dokonuje skład orzekający i nawet gdyby z przedstawionych dowodów można było wyprowadzić wnioski odmienne, to nie można przyjąć, że dochodzi do naruszenia wskazanej normy. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalił stan faktyczny, zaś w swoich wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normą z art. 233 § 1 k.p.c. Podkreślić trzeba, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym stanowiły zasadniczo dowody z dokumentów, nie kwestionowanych przez strony. Sąd Rejonowy na gruncie przedmiotowej sprawy prawidłowo ocenił ten materiał i w konsekwencji doszedł do słusznego wniosku przyznając T. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 09 stycznia 2016 roku do dnia 14 kwietnia 2016 roku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości obliczonej od podstawy wymiaru ustalonej zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 litera ‘’a’’ ust. 1 – 3 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W ocenie Sądu drugiej instancji, apelujący ZUS nie zdołał wykazać wadliwości rozumowania Sądu Rejonowego z punktu widzenia zaprezentowanych kryteriów oceny wiarygodności i mocy dowodów, wynikających z przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Sąd pierwszej instancji nie popełnił uchybień w zakresie zarówno ustalenia faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które mogłyby uzasadnić ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji podstawę wymiaru zasiłku wnioskodawcy nie stanowi najniższa miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku w myśl art. 49 ust. 1 pkt 1 wbrew stanowisku organu rentowego. T. K. spełnia warunki do przyznania zasiłku za wskazany wyżej okres od podstawy wymiaru ustalonej zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 49 ust.3 w zw. z art. 48 a ust 1 -3 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych. Wnioskodawca mimo złożenia wniosku o podleganie ubezpieczeniu chorobowemu dobrowolnemu w dniu 11 stycznia 2016 r nie przebywał w styczniu 2016 r przez pierwszy miesiąc w ubezpieczeniu chorobowym lecz dłużej. Przed w/w datą pozostawał już bowiem w ubezpieczeniu obowiązkowym, pracowniczym przez szereg lat od 1999 r, a okres ubezpieczenia chorobowego rozpoczął się po przerwie nieprzekraczającej 30 dni od ustania ubezpieczenia chorobowego z tytułu umowy o pracę. Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego wnioskodawcy przyjmuje się przeciętną miesięczną najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe po dokonaniu stosowanych odliczeń oraz przeciętną kwotę zadeklarowaną jako podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe. Ugruntowany jest pogląd przywołany przez Sąd I instancji ZUS nie jest uprawniony do kwestionowania zadeklarowanej w ramach działalności gospodarczej kwoty, stanowiącej podstawę wymiaru składek ( uchwała 7 sędziów SN z 21 kwietnia 2010 r II UZP 1/10 ). Rację ma Sąd I instancji wskazując ,że nie ma przeszkód, aby z kodem 0570 składki były wykazywane od kwoty dużo wyższej niż ustawowe minimum i z takiej możliwości skorzystał wnioskodawca. Podnoszone przez organ rentowy zarzuty odnośnie tego, że pierwotnie wnioskodawca nie wskazywał druku (...) z kodem 0510 nie ma większego znaczenia bo nawet gdyby tak było mógł wykazać składki wyższe. W konsekwencji Sąd Okręgowy podzielił wyczerpujące ustalenia Sądu I instancji jak i ocenę zebranego materiału dowodowego oraz rozważania prawne w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego przyznania T. K. prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 09 stycznia 2016 roku do dnia 14 kwietnia 2016 roku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości obliczonej od podstawy wymiaru ustalonej zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 litera ‘’a’’ ust. 1 – 3 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Niemniej jednak podstawę do uchylenia wyroku I instancji stanowi uzasadniony zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art.
polegającego na nie rozstrzygnięciu istoty sprawy. Skoro decyzja ZUS dotyczyła ustalenia wysokości podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, to Sąd zmieniając ją winien określić wysokość podstawy wymiaru zasiłku. Brak takiego ujęcia przy zmianie decyzji narusza art.
Zgodnie z art.
w razie uwzględnienia odwołania Sąd zmienia zaskarżoną decyzję w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy. Zgodnie zaś z tezą reprezentowaną w orzecznictwie, którą w całości podziela Sąd w niniejszym postępowaniu w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego, jej treść wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sądu (zob. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 13 maja 1999 r., sygn. akt II UZ 52/99, OSNP rok 2000, nr 15, poz. 601). Por. także wyrok SN z dnia 6 września 2000 r., sygn. akt II UKN 685/99, OSNP rok 2002, nr 5, poz. 121; wyrok SN z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt I UK 88/08, OSNP rok 2010, nr 7-8, poz. 100. Zatem w przypadku zmiany przez Sąd I instancji decyzji organu rentowego, przedmiot oraz zakres rozpoznania i orzeczenie sądu pracy i ubezpieczeń społecznych wyznacza treść tej decyzji (art.
( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 31 .01.2013 r w sprawie sygn. akt III AUa 1024/12). Stwierdzić należy, że skoro decyzja ZUS dotyczyła ustalenia wysokości podstawy zasiłku chorobowego , to Sąd zmieniając ją winien określić wysokość podstawy wymiaru zasiłku. Brak takiego ujęcia przy zmianie decyzji narusza art.
Sąd Okręgowy wskazuje, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji w przypadku zmiany zaskarżonej decyzji, powinno w sentencji wyroku zawierać rozstrzygnięcie, co do przedmiotu sporu. Organ rentowy przy zmianie jego decyzji zobowiązany jest do wykonania orzeczenia Sądu na podstawie sentencji wyroku w zakresie zmieniającym decyzję. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd I instancji wskazał według jakich zasad powinna być liczona podstawa wymiaru zasiłku chorobowego zamiast określić wysokości podstawy zasiłku. Wskazując na powyższe, zasadnym było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sporu. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie już przeprowadzonego postępowania dowodowego, lub dodatkowo zawnioskowanych przez strony procesu dowodów, ustali wysokość podstawy wymiaru zasiłku chorobowego. Sąd I instancji zobowiązany jest ustalić wysokość podstawy wymiaru zasiłku, przy czym ustalenia tego może dokonać bądź to samodzielnie bądź w oparciu o hipotetyczne wyliczenie takiego świadczenia przez organ rentowy kontrolując prawidłowość takiego wyliczenia albo w oparciu o opinię biegłego. Przewodniczący: Sędziowie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.