8 umowy pozwany zobowiązał się do terminowej spłaty pożyczki wraz z odsetkami w 48 ratach miesięcznych, płatnych do 25 każdego kolejnego miesiąca począwszy od 25 czerwca 2013 roku.
15 umowy za okres opóźnienia w spłacie raty lub jej części powód nalicza odsetki od zadłużenia przeterminowanego (odsetki karne). Stopa odsetek karnych jest zmienna, na dzień zawarcia umowy wynosi 18 % i jest równa czterokrotności aktualnej na dany dzień wysokości stopy kredytu lombardowego NBP. Zmiana wysokości odsetek karnych następuje w razie zmiany stopy kredytu lombardowego NBP, proporcjonalnie do tej zmiany.
16 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki Bank podejmuje czynności mające na celu spłatę zaległych należności, przy czym na dzień zawarcia umowy Bank stosuje monity telefoniczne lub listowne i interwencje wyjazdowe. Katalog stosowanych środków monitorujących, wysokość opłat oraz zasady stosowania tych czynności, a także podstawę prawną ustalania wysokości kosztów sądowych i komorniczych wskazuje „tabela opłat i prowizji dla czynności związanych z obsługą pożyczek gotówkowych udzielanych przez (...) Bank (...) SA” stanowiąca załącznik nr 1, będący integralną częścią umowy. Stosownie do § 1 ust. 17 umowy w razie opóźnienia w zapłacie dwóch pełnych rat, Bank ma prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia po uprzednim wezwaniu pożyczkobiorcy listem zwykłym do zapłaty zaległych rat w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. (umowa pożyczki gotówkowej nr (...) k. 22-24v, załącznik nr 1 k. 25) W związku z nieuregulowaniem zaległości w spłacie kredytu, pismem z dnia 22 września 2015 roku (...) Bank (...) SA wypowiedział S. N. umowę pożyczki nr (...) z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. (wypowiedzenie umowy k. 28) S. N. posiadał wobec powoda nieuregulowane zadłużenie z tytułu umowy pożyczki nr (...) z dnia 22 maja 2013 roku według stanu na dzień 11 grudnia 2015 roku w kwocie 11.214,21 zł, na którą składają się: 9.504,12 zł tytułem należności głównej, 1.170,09 zł tytułem odsetek (umownych i karnych) od dnia 22 maja 2013 roku do 11 grudnia 2015 roku, 540 zł tytułem kosztów, opłat i prowizji. (wyciąg z ksiąg banku k. 20-21) W okresie od 22 grudnia 2015 roku do 23 lutego 2016 roku pozwany zapłacił powodowi tytułem należności wynikających z umowy z dnia 22 maja 2013 roku łącznie kwotę 250 zł, którą powód zaksięgował na poczet naliczonych kosztów, opłat i prowizji. Obecnie zadłużenie pozwanego wynikające z umowy wynosi 10.964,21 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy procentowej kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym, jednak od dnia 1 stycznia 2016 roku w wysokości nie większej niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie, od kwoty 9504,12 zł od dnia 12 grudnia 2015 roku do dnia zapłaty. (bezsporne - wyjaśnienie powoda k. 12v, wyjaśnienie pozwanego k. 36) Pozwany ma 41 lat. Prowadzi wspólne gospodarstwo z 18-letnim synem. Pozwany nie ma stałego zatrudnienia, utrzymuje się z prac dorywczych, z których uzyskuje dochód około 800 złotych miesięcznie. Syn pozwanego gra w piłkę i otrzymuje dochód 420 złotych miesięcznie. Pozwany zamieszkuje w lokalu kwaterunkowym wraz z synem, babcią, córką i zięciem. Dokłada się do utrzymania mieszkania w wysokości 100 złotych miesięcznie. Na Internet i telefony pozwany wydatkuje 200 złotych miesięcznie. Łączne zadłużenie z tytułu zobowiązań pozwanego wynosi około 30.000 złotych. Pozwany powinien regulować z tego tytułu po 1000zł miesięcznie. Obecnie spłaca swoje zobowiązania w wysokości po ok. 200 złotych miesięcznie. Środki uzyskane od powoda na podstawie przedmiotowej umowy pożyczki gotówkowej pozwany przeznaczył na zakup maszyn i wynajem, w związku z rozpoczętą działalnością gospodarczą. Pozwany zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej dwa lata temu. (zeznania pozwanego k. 36-37) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz zeznań pozwanego na okoliczność jego sytuacji rodzinnej i materialnej. Sąd jako wiarygodne ocenił dokumenty, gdyż ich prawdziwość nie budzi wątpliwości. Pozwany nie udowodnił, aby po 23 lutego 2016 roku dokonywał na rzecz powoda jakichkolwiek wpłat. Wbrew swojemu twierdzeniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 roku, pozwany nie złożył dokumentów na potwierdzenie tej okoliczności. Niezależnie od tego pozwany wyjaśnił, że nie kwestionuje wysokości zobowiązania względem powoda. Sąd zważył co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości w wersji ostatecznie popieranej.
art. 720 § 1 kodeksu cywilnego przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W ujęciu Kodeksu cywilnego umowa pożyczki jest umową darmą (grzecznościową) i wtedy zbliża się swym charakterem do użyczenia (art. 710 kc). Umowa ta może jednak zostać zawarta pod tytułem odpłatnym. W tym przypadku świadczenie biorącego pożyczkę polega zwykle na zapłacie odsetek (art. 359 kc). Określony wolą stron stosunek zobowiązaniowy rodzi odpowiedzialność pozwanego za niewykonanie istniejącego zobowiązania. Powód udowodnił istnienie i ważność tego stosunku oraz jego treść. Natomiast pozwany nie kwestionował samego faktu zawarcia umowy pożyczki, nie kwestionował także faktu istnienia zadłużenia w wysokości oznaczonej w pozwie i nie wywiązania się przez niego ze zobowiązania zaciągniętego umową, uprawniając tym samym pożyczkodawcę do żądania zwrotu kwoty pożyczki. Wskazywał jedynie, że jest w trudnej sytuacji materialnej, i wnosił o rozłożenie zadłużenia na raty. Obowiązki pozwanego odnośnie zwrotu powyższych kwot na rzecz (...) S.A. we W. wynikały z umowy oraz przepisów kodeksu cywilnego – art. 720 § 1 k.c., który stanowi o obowiązku zwrotu pożyczonej kwoty, art. 359 § 1 k.c. pozwala zaś w drodze czynności prawnej nałożyć obowiązek zapłaty odsetek. Z załączonych dokumentów wynika, że powód prawidłowo określił żądanie. Wysokość odsetek umownych zwykłych wyraźnie wynika z umowy pożyczki. Nadto powód naliczał
umową odsetki za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym. Nie ma zatem powodów, aby kwestionować wyliczenie dokonane przez powoda. Pozwany nie podnosił bowiem okoliczności, mogących choćby poddać w wątpliwość twierdzenia o istnieniu zobowiązania i jego wysokości. W tym stanie rzeczy zobowiązanie pozwanego wobec powoda jest wymagalne, a powództwo w stosunku do niego zasługuje na uwzględnienie w kształcie określonym w piśmie powoda z dnia 20 czerwca 2016 roku. Pozwany nie udowodnił, aby po dacie tego pisma dokonywał na rzecz powoda dalszych wpłat. Powód dochodził również odsetek umownych od kwoty 9 504,12 zł w wysokości czterokrotności kredytu lombardowego NBP od dnia 12 grudnia 2015 roku do dnia zapłaty. Orzekając o odsetkach Sąd miał na uwadze, iż z dniem 1.01.2016 roku weszła w życie ustawa z dnia 9.10.2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015, poz. 1830).
art. 56 tej ustawy, „do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe”. Zatem od dnia 1.01.2016 roku, to jest do odsetek należnych za okres od dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy tej ustawy. Ustawa z dnia 9.10.2015 roku zmieniła zarówno przepis art. 359 § 2 i 2 1 k.c. (odsetki ustawowe), jak i art. 481 k.c. (odsetki ustawowe za opóźnienie). W obu przypadkach określono wysokość tych odsetek (w przypadku, gdy nie wynikają z umowy/czynności prawnej), jak i ich maksymalną wysokość („odsetki maksymalne” – art. 359 § 2 1 k.c. i „odsetki maksymalne za opóźnienie” - art. 481 § 2 1 k.c.). Stopa obu rodzajów odsetek została określona poprzez posłużenie się stopą referencyjną NBP (zamiast dotychczasową stopą kredytu lombardowego NBP w art. 359 § 2 i 2 1 k.c. w poprzednim brzmieniu). Przy czym wysokość obu rodzajów odsetek została zróżnicowana i odsetki ustawowe za opóźnienie są wyższe (art. 481 § 2 k.c.), są równe sumie stopy referencyjnej NBP oraz 5,5 punktu procentowego. Odsetki maksymalne za opóźnienie stanowią dwukrotność tych odsetek. Wobec powyższego Sąd zasądził odsetki umowne od kwoty 9.504,12 zł w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP
żądaniem pozwu od dnia 12 grudnia 2015 roku do dnia zapłaty, jednak od dnia 1 stycznia 2016 roku w wysokości nie większej niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie . Pozwany wniósł o rozłożenie na raty zasądzonego roszczenia.
art. 320 k.p.c. w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Takie wypadki zachodzą, jeżeli ze względu na stan majątkowy, rodzinny, zdrowotny niezwłoczne lub jednorazowe spełnienie zasądzonego świadczenia przez pozwanego byłoby niemożliwe lub bardzo utrudnione albo narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody (por. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2013 r., I ACa 1080/12). Podkreślić jednak należy, że ochrona jaką zapewnia pozwanemu wspomniana regulacja, nie może być stawiana ponad ochronę powoda w procesie cywilnym i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31.05.2012 r., sygn. I ACa 242/12, LEX nr 1321914). W ocenie Sądu nie było podstaw do rozłożenia należności na raty, a więc zastosowania art. 320 k.p.c. Przy podjęciu decyzji o rozłożeniu zasądzonej należności na raty należy kierować się także interesem powoda, zatem nie jest dopuszczalne zastosowanie tej instytucji, jeżeli powodowałoby to naruszenie tego interesu. Pozwany wraz synem prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, osiągają dochód w kwocie około 1.220 zł miesięcznie. Pozwany posiada zobowiązania na kwotę ok. 30.000zł, które powinien regulować po 1000zł miesięcznie. Wysokość zasądzonej w niniejszej sprawie należności, innych zobowiązań pozwanego oraz dochodów w jego rodzinie, nie gwarantują możliwości ratalnej spłaty zobowiązania w rozsądnym terminie. W toku postępowania pozwany dobrowolnie wpłacił na rzecz powoda kwotę 250 złotych, co zostało przyznane przez pełnomocnika powoda. Powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia ponad należność ostatecznie popieraną, dlatego też co do tej kwoty Sąd na podstawie art.203 § 1 k.p.c. w zw. z art. 355 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie. Pozwany przegrał proces w całości.
zasadą wyrażoną w art. 98 § 1 i § 2 k.p.c. strona przegrywająca zobowiązana jest do zwrotu kosztów procesu. Na koszty składają się: opłata sądowa, którą uiścił powód w kwocie 141 zł, opłaty od pełnomocnictw 34 zł (2 x 17 zł) oraz kwota 7,38 zł kosztów notarialnie uwierzytelnionych dokumentów.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.