IV Ka 377/16

Sygn. akt IV Ka 377/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Adam Pietrzak (spr.) Sędziowie: SO Elżbieta Marcinkowska SO Waldemar Majka Protokolant: Magdalena Telesz przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy P. R. syna Z. i A. z domu H. (...) r. w Ś. z art. 163§1 pkt 1 kk w zw. z art. 64§1 kk, art. 207 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 8 lutego 2016 r. sygnatura akt II K 1212/11 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. U. F. z Kancelarii Adwokackiej w D. 516,60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 377/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 lutego 2016r. (sygn. akt II K 1212/11) Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie po rozpoznaniu sprawy P. R. oskarżoonego o to, że : I. w dniu 17 maja 2011 roku w D. sprowadził zdarzenie zagrażające życiu i zdrowiu B. H., M. M., O. W., M. B., A. B., A. M., R. G. i M. O. oraz budynkowi wielorodzinnemu przy ul. (...) mające postać pożaru w ten sposób, że podpalił za pomocą pozostawionych świeczek mieszkanie znajdujące się w wyżej wymienionym budynku należące do gminy miejskiej w D. wynajmowane przez K. R., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 23 kwietnia 2006 roku do 23 października 2010 roku kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 18 grudnia 2002 roku sygn. akt VII K 857/01, między innymi za umyślne przestępstwa podobne z art. 164 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 164 § 1 k.k. to jest o czyn z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. II. w okresie od kwietnia 2011 roku do 17 maja 2011 roku w D. znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną K. R. w ten sposób, że wielokrotnie szarpał ją za włosy, uderzał rękami po ciele, wyzywał słowami wulgarnymi uznanymi za obelżywe, a nadto groził jej spaleniem mieszkania i pozbawieniem życia przy użyciu noża, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 23 kwietnia 2006 roku do 23 października 2010 roku kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 18 grudnia 2002 roku sygn. akt VII K 857/01, między innymi za umyślne przestępstwa podobne z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. to jest o czyn z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. I. oskarżonego P. R. uznał za winnego tego, że w dniu 17 maja 2011 roku w D., woj. (...), sprowadził zdarzenie mające postać pożaru zagrażające życiu i zdrowiu wielu osób: B. H., M. M., O. W., A. M. i jej małoletniego syna J., L. B., R. G. oraz M. B., M. O. i ich małoletniego syna oraz mieniu wielkich rozmiarów w postaci budynku mieszkalnego, wielorodzinnego położonego przy ul. (...) w ten sposób, że podpalił za pomocą pozostawionych świeczek usytuowane w w/w budynku mieszkanie nr (...) należące do Gminy Miejskiej w D., a najmowane przez jego żonę K. R., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kar pozbawienia wolności orzeczonych za podobne umyślne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu będąc uprzednio skazanym: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 18 sierpnia 2006 roku, sygn. akt II K 445/06, za czyn z art. 164 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 8 lutego 2008 roku, sygn. akt II K 554/06, za czyn z art. 190 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 245 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę roku pozbawienia wolności oraz na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt VII K 207/07, za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 164 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności oraz na karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, objętymi wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 18 grudnia 2008 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VII K 857/08, którym wymierzono mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 23 kwietnia 2006 roku do dnia 23 lipca 2010 roku, to jest występku z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 163 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego P. R. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2011 roku do dnia 17 maja 2011 roku w D. i P., woj. (...), znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną K. R. w ten sposób, że wielokrotnie znieważał ją słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwe, groził jej pozbawieniem życia, w tym przy użyciu noża, a także uszkodzeniem ciała jej i jej syna G. Z. oraz spaleniem mieszkania, zamykał ją w mieszkaniu, szarpał, w tym za włosy, naruszał nietykalność cielesną oblewając ją płynami, uderzał rękami po głowie i ciele, przy czym w połowie kwietnia 2011 roku spowodował u pokrzywdzonej w ten sposób obrażenia ciała w postaci krwiaków w okolicy oczodołów i zasinień na rękach, zaś w dniu 13 maja 2011 roku obrażenia ciała w postaci krwiaka w okolicy prawego oczodołu, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów jej ciała na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kar pozbawienia wolności orzeczonych za podobne umyślne przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece oraz z zastosowaniem przemocy i groźby, będąc uprzednio skazanym: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 18 sierpnia 2006 roku, sygn. akt II K 445/06, za czyn z art. 164 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 8 lutego 2008 roku, sygn. akt II K 554/06, za czyn z art. 190 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 245 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę roku pozbawienia wolności oraz na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt VII K 207/07, za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 164 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności oraz na karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, objętymi wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 18 grudnia 2008 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VII K 857/08, którym wymierzono mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 23 kwietnia 2006 roku do dnia 23 lipca 2010 roku, to jest występku z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego P. R. w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Powyższy wyrok zaskarżyli obrońca oskarżonego i oskarżony osobiście. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok na jego korzyść w zakresie rozstrzygnięcia o winie o karze tj. w punktach I – III tegoż wyroku. Na podstawie art. 427 § 1 kpk oraz art. 438 kpk zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego , a to art. 163 § 1 kk przez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że już 7 osób zagrożonych zdarzeniem, może być uznanych za „wiele” osób, oraz, że mienie , jakie zostało zagrożone przez pożar w tej sprawie jest mieniem „w wielkich rozmiarach”; 2. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treśc wyroku, a to: 1) art. 7 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk poprzez: - jednostronną i nieuwzględniającą zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiająca się w uznaniu za wiarygodne zeznań świadków M. B., M. M. i D. M., A. M. i M. M., a także pokrzywdzonej K. R. w zakresie dot. zachowania oskarżonego i motywów nim kierujących, przy jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne twierdzeń oskarżonego dot. jego zachowania oraz przyczyn składania wyjaśnień o różniącej się treści; 1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na: – uznaniu, że oskarżony umyślnie, celowo , z chęci zemsty pozostawił zapalone świece w domu, chcąc Spalic mieszkanie, nie zamykając drzwi i pozostawiając uchylone okna; – uznaniu, że przed zdarzeniem oskarżony pakował się, wynosił swoje rzeczy osobiste i żywność, a następnie pokazywał świadkowi M. B. świeczki, mówiąc: moja świeczka, moja winowajczyni; – uznaniu, że oskarżony w kwietniu i maju 2011 roku znęcał się nad zoną, groził jej i jej synowi, w tym groził spaleniem mieszkania, a także, że spowodował obrażenia ciała pokrzywdzonej – krwiaki pod oczami i zasinienia na rękach; – ustaleniu, że w mieszkaniu pokrzywdzonej i oskarżonego nigdy nie były pozostawiane zapalone świeczki i niezamknięte drzwi, mimo braku możliwości innego oświetlenia domu (brak prądu) i faktycznego częstego niezamykania drzwi na klucz; – uznaniu, że oskarżony przyznał się M. K. i G. D. podczas rozmowy do pozostawienia zapalonych świeczek i opuszczenia mieszkania; – uznaniu, że celowe działanie oskarżonego – z zemsty – potwierdza jego spokojne zachowanie podczas obserwacji akcji ratowniczej; 1. rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary łącznej i kar jednostkowych, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zachowania oskarżonego, w szczególności dot. zamiaru działania, uzasadniałaby wymierzenie kar w Niższym wymiarze. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 427 § 1 in fine kpk w zw. z art. 437 § 2 kpk wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; lub o 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji; ewentualnie na wypadek nie podzielenie argumentacji obrony co do winy, wniósł o zmian e wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej w niższym wymiarze. Oskarżony zaskarżył wyrok w całości na swoja korzyść twierdząc, że zarzuty nie polegają na prawdzie , a sąd I instancji skazał go za jego „…przeszłość i to bez żadnych pewnych dowodów, które mogłyby wskazywać na to, że ja to zrobiłem…” oraz, że „został pomówiony przez rodzinę swojej żony…” i wniósł o uniewinnienie go od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacje nie są zasadne. Sąd I instancji zgromadził obszerny materiał dowodowy, prawidłowo go ocenił, a wyprowadzone wnioski przekonująco uzasadnił. Ocena materiału dowodowego zgodna jest z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Obszerny wywód, w którym sąd rejonowy poddawał zgromadzone dowody wnikliwej ocenie przed kątem ich wiarygodności (k. 20-47 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, k.1072-1099 akt sądowych) czyni zadość wspomnianym zasadom i wskazaniom. Wnioski, do których doszedł tenże sąd mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności. Brak jest w szczególności podstaw do kwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonej K. R. oraz świadków D. M., M. M.