Sygn. akt I ACa 796/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2016 roku Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Artur Kowalewski (spr.) Sędziowie: SSA Mirosława Gołuńska SSO del. Agnieszka Bednarek - Moraś Protokolant: sekr. sądowy Karolina Baczmaga po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 roku na rozprawie w Szczecinie sprawy z powództwa A. G. przeciwko (...) Szpitalowi (...) w G. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G., Towarzystwu (...) spółce akcyjnej w W. o zapłatę i rentę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 czerwca 2016 roku, sygn. akt I C 1070/15 I. oddala apelację, II. odstępuje od obciążania powódki kosztami postępowania apelacyjnego pozwanych. SSO del. A. Bednarek - Moraś SSA A. Kowalewski SSA M. Gołuńska Sygn. akt I ACa 796/16 UZASADNIENIE Powódka A. G. wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych: (...) Szpitala (...) w G. (dalej: (...)) i Towarzystwa (...) S.A. w W. kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kwoty po 2 000 zł miesięcznie tytułem renty Ponadto wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych kosztów zastępstwa procesowego. Podstawy faktycznej powództwa upatrywała w niewłaściwym udzieleniu pomocy medycznej oraz błędów w sztuce medycznej lekarzy, zatrudnionych przez pozwany (...), którego z drugim z pozwanych łączyła umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. W odpowiedziach na pozew obaj pozwani wnieśli o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na ich rzecz kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, kwestionując roszczenie powódki, co do zasady i wysokości. W piśmie z dnia 25 listopada 2013 roku pozwany szpital poinformował, że w wyniku przekształcenia jego następcą prawnym jest (...) Szpital (...) w G. spółka z o.o. w G. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 roku, sygn. akt I C 1404/12 oddalił powództwo oraz nie obciążył powódki obowiązkiem zwrotu pozwanym kosztów procesu a także oraz nie obciążył powódki pozostałymi nieuiszczonymi kosztami sądowymi, które ponosi Skarb Państwa. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt I ACa 227/15, wydanym na skutek apelacji powódki, uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania pozostawiając Sądowi I instancji rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, iż przy ponownym rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy powinien poddać ocenie całokształt okoliczności faktycznych , z których powódka wyprowadziła powstanie szkody na swojej osobie, za której naprawienie odpowiedzialność mają ponosić pozwani. W szczególności Sąd I instancji na podstawie zaoferowanych przez powódkę dowodów powinien rozważyć, czy lekarze pozwanego szpitala w sposób prawidłowy, zgodny z zasadami sztuki lekarskiej i z zachowaniem należytej staranności prowadzili proces leczenia powódki po zabiegu operacyjnym z dnia 17 listopada 2010 roku i czy ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie wpłynęły na stan zdrowia powódki. Szczególnie istotne w tym zakresie jest ustalenie czy zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i dostępnym metodom rozpoznawania chorób było stwierdzenie występowania u powódki zespołu Sudecka i czy ewentualnie tego rozpoznania oraz poddanie na skutek tego powódki zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu poddania się przez powódkę dalszemu leczeniu w innych placówkach medycznych w tym ponownemu zabiegowi operacyjnemu artroskopii lewego kolana w 2013 roku. Sąd I instancji powinien także wyjaśnić czy doszło do zaniechania prawidłowego rozpoznania u powódki zmian w kłykciu bocznym kości udowej. Dopiero po ustaleniu tych okoliczności Sąd I instancji powinien ocenić zasadność roszczeń dochodzonych przez powódkę przeciwko pozwanym w kontekście przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 roku Sąd Okręgowy w G. oddalił powództwo i nie obciążył powódki kosztami procesu. Podstawę tego orzeczenia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich ocena prawna. Powódka w dniu 2 października 2008 roku podjęła leczenie w (...) Przychodni Chirurgii Urazowo- Ortopedycznej w G. z powodu dolegliwości bólowych stawów kolanowych, początkowo głównie kolana prawego. Zlecono wówczas wykonanie badania obrazowego prawego stawu kolanowego oraz rtg osiowe rzepek. Przeprowadzono konsultację reumatologiczną, która nie wykazała cech stanu zapalnego. A. G. zgłaszała się regularnie na wizyty do grudnia 2011 r. W badaniach dodatkowych stwierdzono cechy osteochondritis disscecans . Po konsultacji we wrześniu 2009 r. przez prof. dr. J. K. zlecono wykonanie zabiegu artroskopii kolana prawego. W dniach 08-14.12.2009 r. w czasie pobytu w Oddziale Urazowo-Ortopedycznym Szpitala w G. u A. G. rozpoznano zespół bocznego przyparcia rzepki, przerośnięty fałd maziowy przyśrodkowy, przetrwałe jądro kostnienia w CFM kolana prawego. W dniu 09.12.2009 r. wykonano artroskopię: resekcja przerośniętego fałdu przyśrodkowego, przecięcie troczka bocznego, ACL, PCL, MM, ML, chrząstka bez zmian. W dniu 14.12.2009 r. wypisano A. G. do domu z zaleceniami kontroli w poradni ortopedycznej, tutor gipsowy na dalsze 5 dni, chodzenie z częściowym obciążeniem prawej kończyny dolnej oraz leczenie farmakologiczne. Powódka następnie była poddawana zabiegom rehabilitacyjnym, po których uzyskano poprawę. W tym okresie zaczęła zgłaszać narastające dolegliwości bólowe lewego stawu kolanowego. Obraz kliniczny i wykonane badania diagnostyczne sugerowały podobne tło występujących dolegliwości bólowych, A. G. zakwalifikowano do leczenia operacyjnego. W dniach 15.07-05.08.2010 r. powódka korzystała z leczenia szpitalnego w (...), gdzie rozpoznawano choroby rzepki, dychawicę oskrzelową, nieokreślone, przewlekłe zapalenia zatok. Zastosowano leczenie rehabilitacyjne. Uzyskano zmniejszenie dolegliwości bólowych układu ruchu oraz poprawę sprawności fizycznej. Zalecono dalsze leczenie ambulatoryjne w POZ. W dniach 15-24.11.2010 r. A. G. przebywała na leczeniu w Oddziale Urazowo-Ortopedycznym (...) Szpitala (...) w G. Rozpoznawano u niej zespół bocznego przyparcia rzepki lewej kolana lewego oraz bóle głowy. W dniu 17.11.2010 r. wykonano artroskopię lewego stawu kolanowego i nie stwierdzono uszkodzeń ACL, PCL, MM, ML. Stwierdzono chonodromalację rzepki I stopnia, boczne przemieszczenie rzepki, przecięcie troczka bocznego rzepki. Zastosowano leczenie: C., M., P.. W czasie pobytu w Oddziale była konsultowana neurologicznie: nie stwierdzono uszkodzeń neurologicznych. Rana pooperacyjna została wygojona bez powikłań. W dniu 24.11.2010 r. A. G. została wypisana z zaleceniami: kontrola w poradni ortopedycznej, odciążanie lewej kończyny dolnej, wykonywanie wyuczonych ćwiczeń oraz C. 1x40 mg podskórnie. A. G. była leczona w dniach 07-16.03.2011 r. w Oddziale Chirurgii Ortopedycznej i Urazów Narządu Ruchu pozwanego szpitala w G. Została przyjęta celem leczenia farmakologicznego zespołu Sudecka kończyny dolnej lewej po leczeniu operacyjnym zespołu bocznego przyparcia rzepki. Leczenie farmakologiczne przyniosło niewielką poprawę. Powódka została wypisana w stanie ogólnym dobrym z zaleceniami leczenia farmakologicznego i kontroli w poradni ortopedycznej. W dniach 26.04.-06.05.2011 r. A. G. została przyjęta na Oddział Urazowo-Ortopedyczny (...)Szpitala (...) w G. z zespołem Sudecka kolana lewego. Zastosowano leczenie farmakologiczne. Przebieg leczenia odbył się bez powikłań. Została wypisana do domu w stanie ogólnym dobrym z zaleceniami dalszej kontroli w poradni ortopedycznej. Powódka na podstawie orzeczenia z dnia 4.07.2011 r. miała stwierdzony umiarkowany stopień niepełnosprawności do lipca 2013 r. Wynikało z niego, że nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki osób trzecich, nie zalecono odpowiedniego zatrudnienia. Obecnie ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności do 2017 r. W dniach 12.07-02.08.2011 r. powódka korzystała z leczenia szpitalnego w (...), gdzie rozpoznawano: zespół bocznego przyparcia rzepek obu kolan po leczeniu operacyjnym, algodystrofię lewego kolana, astmę oskrzelową. Zastosowano leczenie rehabilitacyjne, przeprowadzono konsultację ortopedyczną. Zalecono stałą opiekę lekarza rodzinnego, okresową kontrolę w poradni ortopedycznej, kontynuacje wyuczonych ćwiczeń. W dniach 04-17.08.2011 r. A. G. przebywała na leczeniu szpitalnym w Oddziale Urazowo-Ortopedycznym (...) Szpitala (...) w G. Wówczas rozpoznawano u niej: zespół Sudecka lewej kończyny dolnej po leczeniu operacyjnym bocznego przyparcia rzepki. Zastosowano leczenie farmakologiczne. W dniach 16-23.12.2011 r. powódka przebywała w Oddziale Urazowo-Ortopedycznym (...) Szpitala (...) w G. Rozpoznawano u niej zespół Sudecka kolana lewego. Zastosowano leczenie farmakologiczne według schematu Nijmegen. W dniach 20.02.-02.03.2012 r. przebywała w Oddziale Urazowo-Ortopedycznym (...)Szpitala (...) w G. Przyjęta została do Oddziału z zespołem Sudecka lewej kończyny dolnej. Zastosowano leczenie farmakologiczne . Powódkę wypisani w stanie ogólnym dobrym zaleceniami: wykonywania ćwiczeń i postępowania wyuczonego w oddziale oraz kontroli w poradni. W okresie od dnia 27.02.2013 r. do 05.03.2013 r. A. G. przebywała w (...) Ośrodku Rehabilitacyjno-Ortopedycznym w Ś., gdzie miała wykonaną artroskopię lewego kolana. Zabieg nie przyniósł poprawy. W dniach 15.01-19.01.2015 r. A. G. była hospitalizowana w Klinice Ortopedii i Traumatologii (...) Szpitala (...) w S. z powodu podejrzenia obecności kostniaka kostnawego bliższej przynasady kości piszczelowej lewej. W dniu 16.01.2015 r. operacyjnie usunięto wówczas niewielką zmianę kostną. Badanie histopatologiczne pobranego w czasie zabiegu operacyjnego materiału biologicznego wykazało utkanie beleczkowe typowe dla prawidłowej tkanki kostnej. U powódki występuje ruchomość czynna i bierna prawego stawu kolanowego-wyprost i zgięcie w pełnym zakresie. Jej lewy staw kolanowy- czynne zgięcie nieco mniejsze, o ok. 20 st. w porównaniu ze stroną prawą. Przy zgięciu stawu biodrowego zgięcie obu stawów kolanowych jest porównywalne. Występuje nieco mniejsze napięcie czynne mięśnia czworogłowego lewego. Na powierzchniach obu stawów kolanowych powódki występują blizny po dojściach operacyjnych-artroskopowych. Długość jej kończyn dolnych jest symetryczna. Siła mięśniowa kończyn dolnych powódki jest symetryczna, prawidłowa. Ruchomość jest w pełnym zakresie. Napięcie jej mięśni jest prawidłowe. Odruchy miernie żywe, symetryczne. Zaburzeń czucia powierzchownego nie stwierdzono, odruchów patologicznych również. U powódki nie stwierdzono cech uszkodzenia obwodowego układu nerwowego w zakresie unerwienia lewej kończyny dolnej (nerwu strzałkowego, nerwu piszczelowego). Celem leczenia operacyjnego w listopadzie 2010 r. była poprawa zaburzeń anatomicznych stawu kolanowego. Zabieg polegał na przecięciu troczków rzepki po stronie bocznej metodą artroskopową. Okres około i pooperacyjny przebiegał bez powikłań. Pacjentka została wypisana z oddziału z odpowiednimi zaleceniami. Leczenie powódki przebiegało prawidłowo, a rozpoznanie schorzenia poparte było odpowiednimi badaniami diagnostycznymi. Wdrożono właściwe leczenie. Zabieg operacyjny przeprowadzono małoinwazyjną metodą artroskopową. Uwolnienie boczne rzepki ma na celu poprawę toru jej ruchu i zmniejszenie przyparcia jej powierzchni stawowej do kłykci kości udowej. Powoduje to nie tylko zmniejszenie dolegliwości bólowych, ale zapobiega w stopniu istotnym rozwojowi zmian zwyrodnieniowych w stawie rzepkowo-udowym. Założenia przedoperacyjne zostały spełnione, brak jest obiektywnych przesłanek, które uzasadniałyby stwierdzenie, że leczenie operacyjne spowodowało uchwytnie pogorszenie stanu zdrowia A. G.. Z treści dokumentacji medycznej wynika, że A. G. była kilkukrotnie hospitalizowana celem diagnostyki oraz leczenia algodystrofii operowanej kończyny. Chociaż rozpoznanie to nie zostało w pełni potwierdzone, wdrożono wielokierunkowe leczenie, którego celem była redukcja zgłaszanych przez powódkę dolegliwości. Dokumentacja, mimo długotrwałego okresu dolegliwości, nie potwierdzała obecności zmian morfologicznych w operowanej kończynie. Wiodącym było relacjonowanie dysfunkcji czynnościowej przy braku obiektywnych zmian ją uzasadniających . Brak jest obiektywnych przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że przeprowadzony w dniu 17.11.2010 r. zabieg operacyjny spowodował pogorszenie stanu zdrowia A. G.. Dolegliwości przedoperacyjne stawu kolanowego lewego wynikały z jego zaburzeń czynnościowych. Nie miały one wpływu na końcowy wynik leczenia. Celem leczenia była ich likwidacja lub przynajmniej istotna redukcja poprzez poprawę biomechaniki stawu kolanowego. Dokumentacja medyczna nie potwierdza obecności objawów uzasadniających istotną dysfunkcję stawu kolanowego. Dolegliwości bólowe, ich rodzaj oraz natężenie są odczuciem subiektywnym, trudnym do jednoznacznej oceny, zwłaszcza wobec braku zmian obiektywnie je uzasadniających. Celem zabiegu operacyjnego było między innymi zmniejszenie dolegliwości bólowych, brak istotnej w tym zakresie poprawy, pomimo prawidłowości leczenia, nie może stanowić podstawy formułowania zarzutów wobec personelu medycznego sprawującego opiekę nad powódką. Wykonany prawidłowo zabieg operacyjny nie gwarantuje uzyskania rezultatu zgodnego z oczekiwaniami pacjenta. U A. G. nie stwierdzono zaburzeń czynnościowych, które uzasadniałyby konieczność ukierunkowanego leczenia. Brakuje obiektywnych przesłanek, aby stwierdzić, że stan zdrowia A. G. w obszarze ortopedycznym istotnie się pogorszył lub w przyszłości ulegnie istotnemu pogorszeniu. W dalszym procesie diagnostyczno-leczniczym A. G. nie stwierdzono uchybień. Uzasadnieniem realizacji kolejnych procedur leczniczych były wnioski wynikające z badania fizykalnego, treści wywiadu lekarskiego oraz diagnostycznych badań obrazowych. Brak było szczególnie znaczących zmian śródstawowych, które tłumaczyłyby charakter i długotrwałość dolegliwości zgłaszanych przez powódkę. Na podstawie objawów klinicznych i zgłaszania przez powódkę dolegliwości bólowych nieadekwatnych do zmian morfologicznych, rozpoznano u niej zespół Sudecka. Jego leczenie jest działaniem kompleksowym. W ocenianym przypadku występowały objawy przemawiające za obecnością tego schorzenia. Potwierdzeniem tego jest również treść wpisu konsultacji profesora Ż., który zwrócił uwagę na zmiany naczyniowe w postaci ochłodzenia i zasinienie kończyny. W ramach braku skuteczności zastosowanego leczenia proponował włączenie kalcytoniny. W ramach terapii, oprócz leczenia usprawniającego i fizykoterapeutycznego, wdrożono ukierunkowaną farmakoterapię i blokadę nerwu udowego. Postępowanie takie należy uznać za uzasadnione i świadczy ono o zaangażowaniu personelu medycznego w proces leczenia powódki. W 2013 r. A. G. miała wykonany ponownie zabieg artroskopii stawu kolanowego lewego. Uwidocznione wówczas zostały stosunkowo niewielkie zmiany degeneracyjne chrząstki stawowej. Wykonano zabieg oszczędnej synowektomii. W praktyce klinicznej kwalifikacja ponowna do tego samego rodzaju procedury zabiegowej nie należy do rzadkości. Dotyczy to szczególnie artroskopii stawu kolanowego. Zabieg jest stosunkowo mało inwazyjny. Może potwierdzić dynamikę zmian chorobowych i ewentualnych zmian naprawczych, a jednocześnie spełniać rolę diagnostyczną i leczniczą w zakresie procedur możliwych do realizacji w tym sposobie leczenia. Badania radioobrazowe wykazały obecność niewielkiej zmiany w kłykciu bocznym kości udowej w strefie poza powierzchnią obciążania. Zmiana ta nie miała charakteru progresywnego i nie wymagała interwencji chirurgicznej. Brak jest obiektywnych przesłanek wskazujących na konieczność leczenia chirurgicznego. Pozwany (...) Szpital (...) w G. objęty był umową ubezpieczeniową OC zawartą z Towarzystwem (...) S.A. w W., która określa sumę gwarancyjną na jedno zdarzenie na nie więcej niż 46 500 euro i nie więcej niż 275 000 euro na wszystkie zdarzenia w okresie ubezpieczenia. Powódka pismem z dnia 2 marca 2012 r. zgłosiła pozwanemu szpitalowi szkodę i wezwała do zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę oraz wypłatę renty. Pozwany szpital powołał się na swoją polisę ubezpieczeniową w celu skierowania roszczeń powódki bezpośrednio do ubezpieczyciela, który odmówił wypłaty żądanych kwot. W tak ustalonych, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, okolicznościach faktycznych i przy uwzględnieniu wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lipca 2015 r., Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, iż powództwo okazało się nieuzasadnione. Celem pozyskania wiadomości specjalnych, niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, o których mowa w ww. orzeczeniu Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych. Zastrzeżenia do tej opinii zgłosiła jedynie powódka, wskazując w piśmie procesowym z dnia 06 maja 2016 r., iż postanowienie dotyczące dowodu z opinii zespołu biegłych sądowych nie zostało wykonane, ponieważ sporządzona opinia sądowo-lekarska jest opinią uzupełniającą, nie zaś nową opinią wydaną przez odrębny zespół biegłych. Z tych względów opinia sądowa z dnia 4 kwietnia 2016 r. nie może służyć za dowód w niniejszym postępowaniu, a nadto – w jej ocenie - nie odpowiada ona na postawione pytania. Stanowisko to Sąd Okręgowy uznał za błędne. Wskazał, że z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 lipca 2015 r. nie wynika, aby konieczne było wydanie opinii przez inny zespół biegłych sądowych, aniżeli ten, który wydał opinię sądową z dnia 7 kwietnia 2014 r., której to opinii Sąd II instancji nie kwestionował, w pełni uznając jej fachowość i przydatność dla pozyskania wiadomości specjalnych koniecznych dla rozpoznania niniejszej sprawy. Konieczność pozyskania kolejnej opinii sądowej wynikała z potrzeby pozyskania dalszych wiadomości specjalnych. Opinia sądowa z 04 kwietnia 2016 r. nie jest opinią uzupełniającą, jak podaje powódka, bowiem jej zakres przedmiotowy jest inny, niż opinii z 7 kwietnia 2014 r., jakkolwiek niewątpliwie wnioski tych dwóch opinii wzajemnie się uzupełniają i korelują ze sobą, skoro dotyczą osoby powódki. O charakterze wydanej opinii tj. o tym, czy opinia jest opinią uzupełniającą czy też nie, nie decyduje to, kto wchodzi w skład zespołu biegłych sądowych ją sporządzających. Zgodnie z przepisem art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Zatem sporządzenie przez tych samych biegłych kolejnej opinii w sprawie nie musi skutkować tym, że ta kolejna opinia jest opinią uzupełniającą, a decydujący w tym względzie jest zakres przedmiotowy takiej opinii. Nie istnieją żadne przeszkody by opinia sądowa z dnia 4 kwietnia 2016 r. wchodziła w skład materiału dowodowego sprawy, gdyż odpowiada na postawione pytania, została sporządzona w sposób rzetelny i profesjonalny. W dalszej kolejności Sąd Okręgowy, wskazując na przepisy art. 445 § 1 k.c. i art. 444 § 2 k.c., stanowiące materialnoprawne podstawy zgłoszonych w pozwie roszczeń, omówił dorobek judykatury i nauki prawa w zakresie zarówno ww. przepisów jak i art. 415 k.c., 430 k.c. i 361 § 1 k.c. oraz art. 822 § 1 k.c. kreujących przesłanki odpowiedzialności pozwanych. W kontekście wynikających z tych przepisów uwarunkowań prawnych i poczynionych ustaleń faktycznych stwierdził, że powódka nie wykazała, aby doszło do wadliwego leczenia czy innych zaniedbań ze strony personelu medycznego pozwanego szpitala, co miałoby skutkować powstaniem po jej stronie krzywdy w postaci wywołania rozstroju zdrowia. Podkreślił, że szczególne znaczenie dla wyprowadzenia tego rodzaju konkluzji posiadały sporządzone przez biegłych sądowych opinie, będące źródłem wiadomości specjalnych. Z opinii sądowo-lekarskiej z dnia 7 kwietnia 2014 r. jednoznacznie wynikało, że zarówno w procesie diagnostyki, kwalifikacji powódki do zabiegu z listopada 2010 roku, jak i samym sposobie jego przeprowadzenia nie zaistniały jakiekolwiek nieprawidłowości. Z kolei, wnioski opinii sądowo-lekarskiej z dnia 4 kwietnia 2016 r. wskazują, że także w dalszym procesie diagnostyczno-leczniczym A. G. w pozwanym szpitalu, nie sposób stwierdzić uchybień. Biegli sądowi podali, iż brak było szczególnie znaczących zmian śródstawowych, które tłumaczyłyby charakter i długotrwałość dolegliwości zgłaszanych przez powódkę. Na podstawie objawów klinicznych i zgłaszania przez powódkę dolegliwości bólowych nieadekwatnych do zmian morfologicznych, rozpoznano u niej zespół Sudecka. Jego leczenie jest działaniem kompleksowym, a w tym przypadku występowały objawy przemawiające za obecnością tego schorzenia. W ramach terapii, oprócz leczenia usprawniającego fizykoterapeutycznego, wdrożono ukierunkowaną farmakoterapię i blokadę nerwu udowego. Postępowanie takie należy uznać za uzasadnione i świadczy ono o zaangażowaniu personelu medycznego w proces leczenia powódki. W 2013 r. A. G. miała wykonany ponownie zabieg artroskopii stawu kolanowego lewego, co w praktyce klinicznej nie należy do rzadkości. Z kolei obecność niewielkiej zmiany w kłykciu bocznym kości udowej w strefie poza powierzchnią obciążania, nie wymagała interwencji chirurgicznej. Z opinii tej wynika nadto dobry czynnościowy wynik leczenia, czego obiektywnym miernikiem jest prawidłowa ruchomość, dobra siła mięśniowa, brak wysięku, brak cech przebytego lub czynnego procesu zapalnego, prawidłowe unerwienie i unaczynienie kończyny. W kontekście treści ww. opinii Sąd Okręgowy stwierdził, że nie doszło do wadliwego leczenia czy innych zaniedbań ze strony personelu medycznego pozwanego szpitala, a w konsekwencji wywołania - wyniku tego leczenia - rozstroju zdrowia powódki. Celem zabiegu operacyjnego było między innymi zmniejszenie dolegliwości bólowych, zaś brak istotnej w tym zakresie poprawy, pomimo prawidłowości leczenia, nie może stanowić podstawy formułowania zarzutów wobec personelu medycznego sprawującego opiekę nad powódką. Brakuje obiektywnych przesłanek, aby stwierdzić, że stan zdrowia powódki się pogorszył w następstwie działania czy zaniechania personelu medycznego pozwanego szpitala. W kwestii rozpoznania zespołu Sudecka wskazał, że występowały objawy przemawiające za obecnością tego schorzenia. Powódka zgłaszała dolegliwości bólowe nieadekwatne do zmian morfologicznych. Wiodącym było zgłaszanie przez nią dysfunkcji czynnościowej przy braku obiektywnych zmian ją uzasadniających . Postępowanie personelu medycznego należy uznać za uzasadnione i świadczy ono o zaangażowaniu w proces leczenia powódki. Fakt ponownego wykonania w 2013 r. artroskopii stawu kolanowego lewego nie świadczy o uprzednim wadliwym leczeniu czy innych zaniedbaniach personelu pozwanego szpitala. W tego typu schorzeniach, jak wynika z opinii biegłych jest to częsta procedura. Wystąpienie niewielkiej zmiany w kłykciu bocznym kości udowej w strefie poza powierzchnią obciążania nie wymagało interwencji chirurgicznej. Badanie fizykalne potwierdza dobry czynnościowy wynik leczenia. W oparciu o art. 102 k.p.c. Sąd Okręgowy nie obciążył powódki obowiązkiem zwrotu pozwanym kosztów procesu, w tym kosztami postępowania apelacyjnego. Charakter sprawy i wątpliwości wynikające z jej okoliczności faktycznych, przy uwzględnieniu sytuacji finansowej powódki, uzasadniały rozstrzygnięcie o tych kosztach według zasady słuszności. Apelację od tego wyroku wywiodła powódka A. G., zaskarżając go w całości i zarzucając:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.