oraz sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału dowodowego. Wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie alimentów na rzecz powodów zgodnie ze zgłoszonym żądaniem, a przynajmniej do kwoty kosztów ich faktycznego utrzymania ustalonych przez sąd I instancji, tj. 800 zł na powódkę N. Ł. i kwotę po 900 zł na powoda J. Ł.
zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego, a wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Zakres obowiązku alimentacyjnego jest pochodną dwóch czynników – usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Pomiędzy tymi przesłankami istnieje ścisła współzależność. Ustawa przewiduje dwa sposoby zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb – albo w formie świadczeń pieniężnych, albo w naturze. W tym ostatnim wypadku świadczenie zobowiązanego polega w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub wychowanie uprawnionego. Rodzaj i rozmiar usprawiedliwionych potrzeb jest uzależniony od cech osoby uprawnionej oraz od splotu okoliczności natury społecznej i gospodarczej, w jakich osoba uprawniona się znajduje. Przy ocenie, które z potrzeb uprawnionego powinny być uznane za potrzeby usprawiedliwione, należy z jednej strony brać pod uwagę możliwości zobowiązanego, z drugiej zaś zakres i rodzaj potrzeb. Będzie to mieć wpływ na rozstrzygnięcie, w jakiej mierze możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego będą wzięte pod uwagę przy oznaczaniu zakresu obowiązku alimentacyjnego (za: Komentarz art. 135 Alimenty KRO red. Ignaczewski 2016, wyd. 4, Legalis). W ocenie Sądu Okręgowego, w okolicznościach niniejszej sprawy, należy mieć na uwadze, że na pozwanym spoczywa obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania w stosunku do pięciorga dzieci, zarówno z pierwszego, jak i z drugiego związku małżeńskiego. Pomimo, że pozwany prowadzi działalność gospodarczą to przy zmiennym i mało stabilnym rynku, z jakim mamy do czynienia w Polsce, szczególnie w zakresie rodzaju działalności prowadzonej przez pozwanego, dochody różnie się kształtują w różnych okresach czasu. Skoro sama przedstawicielka ustawowa stwierdza, że koszty utrzymania małoletnich powodów kształtują się w granicach 1000 zł miesięcznie odnośnie do każdego z uprawnionych, to zasądzenie od pozwanego na rzecz małoletniej N. Ł. kwoty po 500 zł miesięcznie, a na rzecz małoletniego J. Ł.
W ocenie Sądu Okręgowego, wobec tego brak było podstaw do kwestionowania ustaleń poczynionych przez sąd I instancji. Krytyka oceny dowodów i wyniku sprawy oraz zarzut sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego okazały się całkowicie bezzasadne. Dla skuteczności zarzutu obrazy przepisów postępowania konieczne jest wykazanie przez skarżących, że uchybienie sądu w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego skarżący nie uczynili. Sąd Rejonowy oceniając zebrany materiał dowodowy w omawianych kwestiach nie naruszył reguł swobodnej oceny dowodów, a w szczególności zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Skuteczne podniesienie takiego zarzutu nie może natomiast polegać na przedstawieniu własnej oceny dowodów. Sąd Okręgowy nie podzielił także pozostałych zarzutów i wywodów apelacji. Mając na uwadze powyższe, sąd II instancji oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c., jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. jak w pkt II sentencji wyroku uznając, że stosowna kwota powinna zostać przeznaczona na potrzeby małoletnich powodów.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.