kk W ocenie Sądu po analizie dowodów w przedmiotowej sprawie konieczna jest ocena prawnokarna zachowania oskarżonego poprzez przyjęcia, iż występek zakwalifikowany z art.
kk stanowi odrębne przestępstwo a zatem Sąd zajął odmienne stanowisko niż obrońca oskarżonego, który wnosił o zakwalifikowanie czynu oskarżonego jako jednego przestępstwa i potraktowanie czynu z art.
W ocenie Sądu poprzedzający spowodowanie wypadku komunikacyjnego stan abstrakcyjnego zagrożenia spowodowany prowadzeniem pojazdu przez oskarżonego w stanie nietrzeźwości trwał wystarczająca długo co stwarzało zagrożenie. Oskarżony przejechał bowiem z wioski L. G. a następnie pojechał do swojego domu przy ul.(...). Jak wynika z zeznań ś. (...) P. odległość miedzy tymi miejscowościami to 2 – 3 km drogą publiczną. Na tej drodze jest przejazd kolejowy, strzeżony. Z L., jadąc do ulicy (...) przez skrzyżowanie K. z(...)– jedzie się przez teren zabudowany i niezabudowany. Świadek ten w toku postepowania przygotowawczego sporządził pomiar odległości z którego wynikało, że pomiędzy posesją nr (...) w m. (...) a przejazdem kolejowym w G. jest 2,5 k. od tego przejazdu do miejsca zdarzenia odległość 300 m a stamtąd do domu oskarżonego przy ul, C. 600 m. m ( k. 139 ) Świadek zeznał, że te odległości podawał w oparciu o wskazania licznika radiowozu. Są to zatem wiarygodne odległości. Zdaniem Sądu w tej sytuacji potraktowanie czynu z art.
kk jako współuukaranego czynu uprzedniego nie oddałoby stopnia bezprawia kryminalnego zachowania się oskarżonego. Tym samym zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w postanowieniu z dnia 28 marca 2002 r. (I KZP 4/02), iż zachowanie sprawcy kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka odurzającego, który w następstwie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu powoduje wypadek komunikacyjny, co do zasady stanowi dwa odrębne czyny zabronione z art.
177§ 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk, jednakże ewentualna redukcja ocen prawnokarnych powinna zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku, przy przyjęciu, iż występek określony w art.
Ewentualna redukcja ocen prawnokarnych przy zastosowaniu konstrukcji przestępstwa współukaranego może zostać dokonana tylko wyjątkowo (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008r. w sprawie III KK 41/08). Okoliczności przedmiotowego zdarzenia w ocenie Sądu nie pozwalają na redukcję prawnokarnej oceny czynu jedynie do czynu kwalifikowanego z art. 177§2 kk w zw. z art. 178§1 kk z uwagi okres kierowania samochodem przez oskarżonego w nietrzeźwości tego dnia i pokonaną w tym stanie trasę. Zatem oskarżony dopuścił się dwóch czynów. Pierwszy to czyn z w art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk drugi natomiast z art.
177 § 1 kk odpowiedzialności karnej podlega ten sprawca, który naruszając chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym, powietrznym powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk. W myśl art. 177 § 2 kk, jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na zdrowiu sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Zgodnie z art. 178§1 skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka kare pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę go górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. W powyższej sprawie zarówno sprawstwo, jak też wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Niewątpliwie oskarżony znajdował się w stanie upojenia alkoholowego. Próba ilości alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 18:50 wyniosła 0,60 mg/l, o godz. 19:06 stwierdzono 0,45mg/l, o godz. 19:54 0,47 mg/l a o godz. 20:57 o,38 mg/l. 9 k. 4 ) Niewątpliwie też oskarżony zbiegł z miejsca zdarzenia. Nie próbował nawet zorientować się w stanie pokrzywdzonego , nie mówiąc już o udzieleniu jemu jakiejkolwiek pomocy. Wobec powyższego Sąd orzekł wobec oskarżonego za czyn z art. 177§2 kk w zw. z art. 178§1 kk w zw. z art. 4§1 kk karę 1 roku pozbawienia wolności, natomiast za czyn z art.
z art. 4§1 kk karę 6 miesiecy pozbawienia wolności. Sąd na podstawie art. 85 kk i 86§1 kk w zw. z art. 4§1 kk połączył kary orzeczone za poszczególne przestępstwa i wymierzył oskarżonemu karę łączną w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności. Przystępując do wymiaru kary Sąd miał na uwadze dyrektywy zawarte w art. 53 § 1 kk. dotyczące prewencji ogólnej i szczególnej oraz wzgląd, by kara była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Wymierzona kara powinna zatem spełniać przede wszystkim rolę ogólnoprewencyjną w jej odmianie pozytywnej tj. kształtującej wyobrażenia społeczeństwa o obowiązujących normach prawnych, konieczności ich przestrzegania, zapewniająca tym samym stabilizację porządku prawnego oraz budowanie autorytetu tego porządku. Wymierzając karę Sąd również miał względzie prewencję indywidualną kary. Wysokość nałożonej na oskarżonego kary pozbawienia wolności ma na celu sprostanie również funkcji represyjnej kary. Oskarżony musi zdać sobie sprawę z tego, że popełnienie przestępstwa, także drogowego, nie pozostaje bezkarne. W ocenie Sądu kara 1 roku pozbawienia wolności będzie dla oskarżonego wystarczająco dolegliwa, a przy spełni swoje cele- zarówno w zakresie prewencji generalnej jak i indywidualnej. Wymierzając karę sąd wziął pod uwagę przede wszystkim znaczny stopień szkodliwości społecznej obu czynów. Nie budzi wątpliwości, że kierowanie pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości jest nagminne i wymaga wyjątkowego napiętnowania. Sąd wziął pod uwagę rozmiar stanu nietrzeźwości oskarżonego jak też fakt niczym nie uzasadnionego kierowania samochodem w takim stanie. Uwzględnił tez długość trasy przejechanej w tym stanie. Przede wszystkim jednak Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony zbiegł z miejsca zdarzenia. Oskarżony uderzył w pokrzywdzonego przyciskając go do ściany budynku i mimo że samochód zatrzymał się , nie wysiadł z niego i nie udzielił pomocy. Wręcz przeciwnie, jak gdyby nic, wycofał pojazd i odjechał. W dalszym ciągu nietrzeżwy kontynuował jazdę. Analizując okoliczności mające wpływ na wymiar kary Sąd dostrzegł jednak także wiele okoliczności łagodzących. Przede wszystkim oskarżony swoim zachowaniem nie utrudniał postepowania w sprawie. Wykazał także duże zainteresowanie stanem zdrowia pokrzywdzonego, odwiedzał go w szpitalu. Przeprosił go. Pokrzywdzony otrzymał tez duże wsparcie ze strony rodziny oskarżonego. Również po zamieszkaniu w(...) w I., oskarżony odwiedzał pokrzywdzonego, przywoził odzież i żywność. Także po śmierci pokrzywdzonego oskarżony czcił jego pamięć, odwiedzał jego grób, zamawiał msze św. Znamienne było jednak podejście samego pokrzywdzonego do oskarżonego. R. N. w swoich zeznaniach podał, że wybaczył oskarżonemu to co zrobił , powiedział, że nie ma do niego pretensji, dodał , że przed oskarżonym całe życie i z tego co się stało już wnioski wyciągnął. Podał, że i on i jego rodzice cały czas się z nim kontaktują, dostaje od nich masę ciuchów, jedzenie, słodycze. Pokrzywdzony wręcz poprosił o nie karanie oskarżonego więzieniem. Dodał, że on sam siedział w więzieniu i wie jak to jest. Także przyjaciel pokrzywdzonego Z. R. podał, że wiele razy z pokrzywdzonym na ten temat rozmawiali i pokrzywdzony nigdy nie chciał aby oskarżony chociaż na miesiąc trafił do więzienia , sam bowiem był 20 lat w więzieniu. E. S. także podała, że pokrzywdzony mówił, iż wprawdzie nie ma nogi ale ma teraz dobrze i ma rodzinę. Ponadto należało też zwrócić uwagę na pismo pokrzywdzonego z dnia 10 lutego 2015r. kierowane do Sądu Odwoławczego w którym prosił o wyrozumiałość wobec oskarżonego. ( k. 551 ). Pokrzywdzony stawił się tez na rozprawie apelacyjnej i podtrzymał powyższe pismo. Wszystkie powyższe okoliczności zdaniem Sądu uzasadniają rozmiar wymierzonej kary pozbawienia wolności. Przedmiotowe okoliczności sprawy, waga czynów, jakich dopuścił się oskarżony – w ocenie Sądu - nie pozwalają jednak na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Na mocy art. 42 § 3 kk w zw. z art. 4§1kk w odniesieniu do przestępstwa z art. 177 par. 2 kk w zw. z art. 178 par. 1 kk Sąd orzekłzakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze. Za kierowanie w ruchu lądowym pojazdem w stanie nietrzeźwości, Sad w myśl art. 42 par. 2 kk w zw. z art. 4 par. 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Sąd na podstawie art. 85 kk i 86§1 kk w zw. z art.90§2 w zw. z art. 4§1 kk w miejsce orzeczonych środków karnych w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze. W ocenie Sądu oskarżony swoim zachowaniem wykazał, iż prowadzenie przez niego pojazdów zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Na mocy art. 49 par. 2 kk w zw. z art. 4 par. 1 kk sąd orzekł wobec oskarżonego w związku z przestępstwem z art. 178 a par. 1 kk świadczenie pieniężne w kwocie 300 zł na rzecz Funduszu pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Na mocy art. 47 par. 1 kk w zw. z art. 4 par. 1 kk sąd orzekł wobec oskarżonego w związku z przestępstwem z art. 177 par. 2 kk w zw. z art. 178 par. 1 kk nawiązkę w kwocie 600 zł na rzecz Funduszu pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Mając na względzie powyższe uwagi, zdaniem Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Uwzględnia też postawę oskarżonego po popełnieniu przestępstwa. Zdaniem Sądu tak ukształtowany wyrok spowoduje, że oskarżony może zrozumieć naganność swojego postępowania, co w konsekwencji na przyszłość spowoduje że nie popełni ponownie podobnego przestępstwa i wdroży się do przestrzegania porządku prawnego. Dzięki temu zostaną osiągnięte wychowawcze funkcje kary oraz postawione przed karą zadania w zakresie prewencji tak szczególnej jak i ogólnej. Sąd na podstawie art. 63§1 kk w zw. z art. 4§1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 01 pażdziernika 2013r do dnia 07 listopada 2013r. Sąd na podstawie art. 63§2 kk w zw. z art. 4§1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet kary zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 08pażdziernika 2013r do dnia 07 listopada 2013r. Sąd obciążył oskarżonego kosztami postępowania sądowego oraz wymierzył jemu opłatę sądową . ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy oskarżonego i Prok. Rej. w/m
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.