W tym miejscu należy odnotować, że w przekonaniu Sądu Rejonowego wskazanie prawidłowej daty popełnienia przestępstwa z art.
24 lutego 2015 roku, zamiast błędnej – 25 lutego 2015 roku, jest dopuszczalne w realiach tej konkretnej sprawy (w nowym postępowaniu) i nie stanowi naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 443 k.p.k. Otóż czas, w tym ustalona data popełnienia czynu, podobnie jak i miejsce relewantnego prawnokarnie zachowania, mogą mieć tylko wyjątkowo znaczenie w ramach ponownego rozpoznania sprawy. Tymczasem w sprawie oskarżonego P. D.
w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu orzeczone kary są współmierne do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów, a nadto niewątpliwie spełnią swój cel wychowawczy i zapobiegawczy. Jako okoliczności łagodzące Sąd potraktował pozytywną postawę oskarżonego w toku postępowania, przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyrażenie skruchy oraz młody wiek. Okoliczności obciążających, poza dotychczasową karalnością, nie stwierdzono, a zatem kary wymierzono zasadniczo w dolnych granicy ustawowego zagrożenia. Przy wymiarze kary za występki kradzieży Sąd przyjął jednak, iż znaczne wartości szkód wyrządzonych dwoma przestępstwami stanowią okoliczności obciążające i dlatego też kara wymierzona za występki z art. 278 § 1 k.k. została orzeczona nieco powyżej minimalnego ustawowego zagrożenia. Wymierzając karę łączną pozbawienia wolności w pkt IV części dyspozytywnej orzeczenia, na podstawie art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów Sąd zastosował zasadę asperacji, mając na uwadze związek przedmiotowy i czasowy wszystkich popełnionych przestępstw. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 91 § 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego w pkt I-III kary pozbawienia wolności i wymierzył karę łączną roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu charakter popełnionych czynów, krótkie odstępy czasu między występkami a przede wszystkim pozytywna postawa oskarżonego w trakcie procesu pomimo uprzedniej jego karalności uzasadniały przyjęcie, że pomimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności osiągnie ona wobec oskarżonego swój cel. Dlatego też w oparciu o przepis art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów wymierzoną oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby, uznając, że okres ten będzie wystarczający do wdrożenia oskarżonego do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt I-V części rozstrzygającej wyroku. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym dacie popełnienia czynu z art.
w pkt X części rozstrzygającej wyroku orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat, mając na uwadze przede wszystkim znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego, uprzednią karalność oraz fakt niewątpliwego stworzenia przez niego tym samym poważnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Miarkując wymiar tego środka karnego Sąd miał jednocześnie na uwadze wskazane wyżej okoliczności łagodzące. Mając na uwadze powyższe okoliczności dotyczące wymiaru kary i środków karnych orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 3000 zł na Rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w oparciu o przepis art. 49 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym dacie popełnienia czynu. Zgodnie z przepisem art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, w razie zarządzenia jej do wykonania, zaliczono okres zatrzymania oskarżonego od dnia 24 lutego 2015 roku godz. 23.55 do dnia 26 lutego 2016 roku godz. 16.01. Z uwagi na trudną sytuację finansową oskarżonego w oparciu o przepis art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w toku postępowania na rachunek skarbu Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.