Sygn. akt II K 611/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2017 r. Sąd Rejonowy w Chojnicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Danuta Czarnecka - Kawa Protokolant:

§4kk w zw.

z art.

§1

kk oraz w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat kierował samochodem osobowym marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) będąc w stanie nietrzeźwości 1,21 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu. tj. o czyn z art.

§ 4kk w zw.

z art.

§1kk orzeka: I.

uznaje oskarżonego W. O. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art.

§4kk w zw.

z art.

§1

kk i za to na mocy art.

§4kk skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, II.

na podstawie art. 42§4 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio, III. na podstawie art. 43a§2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000,00 (dziesięć tysięcy 00/100) złotych, IV. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych. II K 803/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 26 czerwca 2016 roku W. O. spożywał alkohol w D. w towarzystwie znajomych (k. 68-71, 123v). Oskarżony zaproponował F. J. podwiezienie do domu swoim pojazdem marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) (k. 69-71, 100-101, 123). Kierujący, W. O., wraz z pasażerem, udali się w kierunku Z. (...). Z uwagi na niedostosowanie prędkości do panujących warunków, kierujący zjechał na pobocze, uderzając w przydrożne drzewa i krzewy. (k. 1V, 25-26). Z uwagi na wyczuwalną od oskarżonego woń, funkcjonariusze Policji poddali go badaniu na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu i uzyskano wynik 1,21 mg alkoholu etylowego w 1 dm sześciennym wydychanego powietrza (k. 2v, 3). Ponadto na podstawie systemu informacji ustalili, że wobec W. O. orzeczono na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Bytowie II Wydział Karny z dnia 7 listopada 2012 roku, o sygn. II K 352/11 zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat. (k. 1V, 44) Oskarżony próbował oddalić się z miejsca wypadku, jednak świadkowie zdarzenia dokonali jego zatrzymania i następnie przekazali go w ręce Policji (k. 25-26, 32-33, 36-37, 74-75, 80). Oskarżony był już karany za prowadzenie pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości w sprawach II K 352/12 Sądu Rejonowego w Bytowie oraz VI K 340/09 Sądu Rejonowego w Chojnicach (k. 41-42, 44, 69-70, 78, 121). Powyższe ustalenia Sąd poczynił w oparciu o wyżej wymienione dowody oraz pozostały materiał zgromadzony w sprawie k. 1-7,16-18, 40-42, 44-46, 54-55, 59,

1. Oskarżony W. O. zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i sądowego składał wyjaśnienia, jednak konsekwentnie nie przyznawał się do winy. (k. 69-71, 100-101). Wyjaśniał, że w dniu zdarzenia nie kierował, będąc pod w stanie nietrzeźwości, swoim samochodem marki F. (...), że w czasie kiedy był w stanie nietrzeźwości samochodem kierował F. J.. Potwierdził, że w dniu zdarzenia pojechał swoim samochodem F. (...), który prowadził będąc jeszcze trzeźwy, z F. J., na jego prośbę, do znajomych J. do D.. Tam wraz ze znajomymi J. spożywał alkohol . J. też pił.. Wypili około 2 litrów wódki. Twierdził, że po wyjeździe z D. pojazdem kierował F. J., że zasnął w samochodzie, że obudził się w Z. gdy samochód uderzył w drzewo. Wyjaśniał, że po uderzeniu wysiadł z pojazdu, chodził wkoło samochodu a w tym czasie F. J. szybko wysiadł zza kierownicy, usiadł na miejscu pasażera z przodu i udawał, że śpi. Z jego wyjaśnień wynika, że kiedy był przy samochodzie przyjechała policja i pogotowie i został przewieziony do szpitala w C.. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego co do tego, że nie prowadził pojazdu w stanie nietrzeźwości bowiem jego wyjaśnienia są sprzeczne z pozostałym zebranym materiałem dowodowym, szczególnie osobowym któremu Sąd z przyczyn opisanych niżej dał wiarę. Wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za ewidentnie zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: P. P. ( K. 101-102, 25 ), M. J. ( k. 102, 32-33 ), K. K. ( k. 102-103, 36), H. K. ( k. 103-104 ). Świadkowie ci są obcy dla oskarżonego oraz F. J. i nie mieli żadnego powodu aby któregokolwiek z nich bezzasadnie obciążać czy też wybielać. . Zeznania P. P., M. J., K. K. nie zawierają sprzeczności co do przebiegu zdarzenia i zachowania oskarżonego po samym zdarzeniu. Zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu sądowym świadkowie opisali zdarzenie w taki sam sposób, potwierdzając tym samym zarówno wskazany wyżej przebieg zdarzenia, jak i sprawstwo W. O.. Drobne rozbieżności wynikały z upływu czasu, jaki nastąpił od dnia zdarzenia do momentu przesłuchania na rozprawie sądowej. Do zeznań świadka F. J. Sąd podszedł ze szczególną ostrożnością i wnikliwością bowiem wyłącznie ten świadek, w sytuacji gdyby to on kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, mógłby mieć powód aby bezzasadnie obciążać oskarżonego przez twierdzenie, że pojazdem kierował oskarżony. Nadto świadek ten był znacznie nietrzeźwy. Sąd jednakże, dysponując również innym materiałem dowodowym, zeznaniami świadków: M. J., K. K., które to zeznania uznał za wiarygodne i zgodne ze sobą, dał również wiarę zeznaniom świadka F. J. co tego kto kierował pojazdem a ta okoliczność była kluczowa dla sprawy. Najistotniejszy świadek F. J. zeznał, że w dniu zdarzenia, latem 2016r. był u sąsiada, spożywał alkohol. Kiedy wracał pieszo do miejsca zamieszkania, zobaczył pojazd oskarżonego. Oskarżony zgodził się go podwieść. Świadek przyznał, że był nietrzeźwy i zasnął w samochodzie. Pojechali do znajomych . Tam świadek spożywał dalej alkohol. Z jego zeznań wynika, że nie wie czy oskarżony pił alkohol. Po jakimś czasie świadek wsiadł do pojazdu z przodu na miejsce pasażera a oskarżony na miejsce kierowcy. W czasie jazdy zasnął. Obudził go rumor. Z zeznań świadka K. K. wynika, że kiedy jechał do D. swoim samochodem zobaczył jadący z naprzeciwka, od strony B. Pojazd F. (...), który jechał od prawej krawędzi do lewej. Powziął podejrzenie, że kierujący jest nietrzeźwy i zadzwonił pod numer alarmowy
2. Kiedy pojazdy mijały się zauważył dwóch mężczyzn. Kierujący był goły od pasa w górę. Świadek zawrócił i pojechał za tym pojazdem w stronę B.. Jechał w odległości około 100 m za F. (...). Na zakręcie w Z. pojazd wypadł z drogi. Świadek wyskoczył z samochodu. Podbiegł do stojącej około 30 m. od miejsca zatrzymania swojego pojazdu, samochodu F. (...). Zobaczył, że drzwi tego pojazdu od strony kierowcy są otwarte. Na miejscu pasażera siedział mężczyzna, którego wcześniej mijając się z F. (...) widział również na miejscu pasażera. Sprawdził stan pasażera i słysząc jak kierowca ucieka przez krzaki pobiegł za nim. Po około 100 m uciekający potknął się . Świadek go zatrzymał. Po chwili przekazał innemu mężczyźnie a sam pobiegł do pasażera, który, kiedy przybiegł do F. (...) był już poza samochodem. Świadek kategorycznie twierdził, że mężczyzna, który uciekał to był kierujący a ten który siedział na miejscu pasażera to był ten, który siedział na tym samym miejscu gdy jechał za F. (...) i że osoby te nie zamieniały się miejscami. Z zeznań świadka M. J. wynika, że kiedy przybiegła na miejsce kolizji zobaczyła ciemny, buraczkowy pojazd a w nim dwóch mężczyzn. Mężczyzna siedzący za kierownicą otworzył drzwi i zaczął uciekać . Świadek była w 100 % pewna, że kierowca nie przesiadł się na miejsce pasażera i że to nie pasażer a osoba siedząca za kierownicą w momencie uderzenia w drzewo, oddaliła się z miejsca zdarzenia. Według niej pasażer był oszołomiony, nie wiedział co się dzieje. Zeznania świadków P. P. I H. K. nie miały istotnego znaczenia dla sprawy. Świadkowie ci nie widzieli pojazdu w ruchu ani bezpośrednio po uderzeniu w drzewo. Ich zeznania nie pozwoliły na dokonanie ustaleń w kierunku tego kto był kierującym. Świadek P. P. zeznał, że kiedy usłyszał huk i pobiegł w tym kierunku zobaczył oskarżonego, który trzymany był przez innego mężczyznę, który prosił aby przytrzymał oskarżonego a sam pobiegnie zobaczyć co z drugą osobą. Po przyjeździe karetki świadek przekazał oskarżonego a kiedy doszedł do F. w pojeździe nikogo już nie było. . Świadek H. K. jest policjantką. Nie widziała pojazdu F. (...) kiedy był w ruchu ani osób siedzących w pojeździe bezpośrednio po kolizji. Sąd dał wiarę stanowiącym dowody dokumentom, których wiarygodność nie została zakwestionowana. Badanie na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu zostało przeprowadzone za pomocą urządzenia, które posiada atest, zatem wynik pomiaru jako obiektywny nie może budzić wątpliwości. Ponadto wynik ten został potwierdzony badaniem krwi, które wykazało, że w próbce znajdował się alkohol etylowy w ilości 2,81 promila. (k. 2-3v, 54). W ocenie Sądu opinia wydana przez biegłych psychiatrów jest jasna, pełna i nie zachodzą w niej żadne sprzeczności. Oskarżony ma 57 lat (urodzony (...)), jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Posiada wykształcenie podstawowe, nie ma zawodu. Obecnie pobiera zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 470 złotych. Oskarżony ponadto był już karany za podobne przestępstwa, do tego jakiego dopuścił się 26 czerwca 2016 roku. Poczynione ustalenia uzasadniają przyjęcie że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona występku opisanego w art.

§ 4w zw.

z art.

§ 1kk.

Prowadził bowiem pojazd mechaniczny marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym. Strona podmiotowa tego czynu zakłada umyślne jego popełnienie w zamiarze bezpośrednim bądź ewentualnym. Oskarżony niewątpliwie przewidywał i godził się na możliwość popełnienia przez niego przestępstwa z art.

kk. Pił bowiem alkohol bezpośrednio przed prowadzeniem pojazdu mechanicznego, którym następnie przejechał trasę z D. do Z. (...). W czasie czynu oskarżony pozostawał w stanie nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 kk, a to dlatego że stężenie alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu wyniosło 1,21 mg/l. Zatem stężenie alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu znacznie przekraczało 0,25 mg/l stanowiące granicę opisaną we wskazanym przepisie ustawy karnej. Ponadto W. O. w chwili popełnienia czynu zabronionego działał w okresie obowiązywania wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Bytowie II Wydział Karny z dnia 7 listopada 2012 roku. Wyrokiem tym również skazano oskarżonego za przestępstwo określone w art.

§ 4kk w zw.

z art. 178 § 1 kk. W zachowaniu oskarżonego ziściły się zatem wszystkie znamiona zarówno strony przedmiotowej, jak i podmiotowej, składające się na przestępstwo z art.

§ 4w zw.

z art.

§ 1kk.

Nadmienić należy, że art. 244 kk inkryminuje zachowanie polegające na niestosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. W tym zakresie orzecznictwo jest jednak jednolite. Wskazać bowiem należy, że zachodzi tu pozorny zbieg przepisów ustawy karnej. W takim przypadku dochodzi do konsumpcji przepisów i w kwalifikacji prawnej nie ma potrzeby wskazywania jako podstawy prawnej art. 244 kk. W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i polega na tym , że w dniu 26 czerwca 2016r. w Z. gmina B. w ruchu lądowym. Będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytowie z dnia 7 września 2012r. sygn.. akt II K 352/12 za czyn z art. 178 a § 4 kk w zw. z art. 178 a § 1 kk oraz w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat kierował samochodem osobowym marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) będąc w stanie nietrzeźwości 1,21 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu. Sąd, wymierzając karę, kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk. Ustalając stopień stopień społecznej należało w szczególności wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszanego dobra w postaci bezpieczeństwa w komunikacji. Prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości oskarżony w sposób pośredni godził również w dobra, jakimi są zdrowie i życie człowieka – powszechnie uznawane za szczególnie istotne. Zważyć należy, że oskarżony prowadził pojazd w godzinach wzmożonego ruchu pojazdów, wobec czego znajdowanie się przez niego w stanie nietrzeźwości kumulowało zagrożenie dla wskazanych powyżej dóbr, tym samym powodując, że rozmiary grożącej szkody należy uznać za znaczne. Oskarżony naruszył podstawowy obowiązek każdego kierującego, który decydując się na prowadzenie pojazdu mechaniczego w ruchu lądowym musi charakteryzować się pełną sprawnością fizyczną, zaś pozostawanie w stanie nietrzeźwości stanowi istotne naruszenie tego obowiązku. Sposób i okoliczności popełnienia czynu wskazują, że oskarżony zdawał sobie sprawę, że swoim zachowaniem narusza porządek prawny i w związku z tym, bezpośrednio po zdarzeniu starał się uniknąć odpowiedzialności – próba ucieczki, informowanie świadków, że nie on był kierującym. Wina i jej stopień oskarżonego W. O. w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości. Oskarżony umyślnie wprawił się w stan nietrzeźwości i godził się na to, że prowadząc pojazd mechaniczny w tym stanie, popełnia przestępstwo. W. O. jest osobą dojrzałą, zdaje sobie sprawę z obowiązujących norm społecznych i prawnych. Z pewnością ma również świadomość jakie są konsekwencje ich naruszania - był już bowiem karany za podobne czyny, w tym dwukrotnie z art.

§ 4kk w zw.

z art. 178 a § 1 kk. Sąd wymierzył karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności jako adekwatną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, a także mając na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze kary oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W sposób stanowczy trzeba reagować na sytuację, gdy nietrzeźwy kierowca prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, naraża bowiem nie tylko swoje życie i zdrowie, ale również innych uczestników ruchu. W związku z czym zastosowanie adekwatnej kary jest niezbędne, by w społeczeństwie, ale również w świadomości oskarżonego, utrwalić prawidłowy wzorzec postępowania. Sąd stosownie do dyspozycji art. 42 § 4 kk orzekł wobec oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych bowiem oskarżony został ponownie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w warunkach określonych w art. 42 § 3 kk.. Należało również na mocy art. 43a § 2 kk zasądzić świadczenie pieniężne na rzecz Funduszy Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10 000 zł. W przypadku skazania oskarżonego na podstawie art. 178 § 4 kk dolny próg zasądzanego środka karnego jest jednoznacznie określony. Z uwagi na to, że oskarżony swoim działaniem nie spowodował większych szkód oraz mając na względzie jego niskie dochody, zasądzenie świadczenia pieniężnego w wyższej wysokości nie byłoby zasadne. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd postanowił zwolnić oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu z uwagi na trudną sytuację majątkową, wobec czego uiszczenie ich byłoby dla oskarżonego nadmiernie uciążliwe. Nie należy również tracić z pola widzenia faktu, że sąd zasądził od oskarżonego świadczenie pieniężne, które jest orzeczone w znacznej wysokości, co może już stanowić dla niego znaczną dolegliwość.