pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Wynagrodzenie to, stosownie do treści art.
Zgodnie z treścią art.
pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku. Powyższe unormowanie wskazuje, iż istotą jest tu sposób świadczenia pracy (jej wykonywania), na który mają wpływ posiadane przez pracowników kwalifikacje, zakres pracowniczych obowiązków i ponoszona odpowiedzialność, wysiłek fizyczny i psychiczny. Wszystkie te kryteria powinny być analizowane łącznie. Powód był zatrudniony na stanowisku kierownika hali sportowej i jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego u pozwanego nie funkcjonuje stanowisko tożsame względem tego stanowiska. Postępowanie dowodowe wykazało, iż stanowisko powoda i wskazane przez pozwanego w wypowiedzeniu zmieniającym stanowiska: referenta, sekretarza szkoły, głównego księgowego i specjalisty ds. kadr i płac różniły się kwalifikacjami zawodowymi, zakresem obowiązków, odpowiedzialnością, czasem pracy. Porównując charakter faktycznie wykonywanych przez powoda, J. C., G. M., E. B. i T. K. czynności i czynności przypisanych do zajmowanych przez nich stanowisk, a także wysiłek wkładany przez każdą z tych osób w świadczenie pracy i wyróżniający powoda z tej grupy pracowników nienormowany czas pracy stwierdzić trzeba brak podstaw do przyjęcia, że osoby te wykonywały jednakową pracę i o jednakowej wartości. Ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje na to, że wyższe wynagrodzenie powoda nie wynikało z przyczyn niedozwolonych, a podyktowane było przesłankami obiektywnymi, w szczególności rodzajem powierzonej pracy, odpowiedzialnością, nienormowanym czasem pracy, nieustającą dyspozycyjnością, kierowaniem grupą pracowników hali sportowej. Zróżnicowanie płacowe pracowników strony pozwanej wynikało z odrębności w zakresie kwalifikacji, ciążących na nich obowiązków, sposobu ich wypełniania oraz wysiłku. W świetle powyższego Sąd doszedł do wniosku, iż pozwany nie naruszył zasady niedyskryminowania w sferze wynagradzania za pracę, wobec czego uznać należało, iż wskazana w wypowiedzeniu zmieniającym przyczyna nie była obiektywnie prawdziwa, a tym samym nie uzasadniało wypowiedzenia powodowi warunków płacy i wypowiedzenie było nieprawidłowe. Końcowo w tej kwestii nadmienić trzeba, że obniżając wynagrodzenie powodowi pozwany zachował się w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Zawierając umowę o pracę strony umówiły się na określone wynagrodzenie, a z ujawnionych w toku postępowania okoliczności wynika, że gdyby nie wynagrodzenie w takiej właśnie wysokości, to powód nie zdecydowałby się na zatrudnienie u pozwanego. W tym czasie powód miał satysfakcjonującą go pracę. To do powoda pozwany zwrócił się z propozycją zatrudnienia, a przyjęcie jej uzależnione zostało przez niego od otrzymania wynagrodzenia w wysokości nie niższej jak u poprzedniego jego pracodawcy, na co przystał Zespół Szkół. Mając na uwadze treść art. 18 § 3 k.p. zgodnie z którym, postanowienia umów o pracę i innych aktów, na podstawie których powstaje stosunek pracy, naruszające zasadę równego traktowania w zatrudnieniu są nieważne, zamiast takich postanowień stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy, a w razie braku takich przepisów – postanowienia te należy zastąpić odpowiednimi postanowieniami niemającymi charakteru dyskryminującego, należałoby przyjąć, iż to nie powodowi winno zostać obniżone wynagrodzenie na skutek wypowiedzenia warunków płacy, by zniwelować różnice płacowe pomiędzy pracownikami, gdyż powyższy przepis nie daje takiego uprawnienia pracodawcy, tylko zgodnie z treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2006 r. I PK 89/06, iż „stosowanie zasady równego traktowania w zatrudnieniu powinno polegać na podwyższaniu świadczeń należnych pracownikom traktowanym gorzej. Nie obowiązuje przepis, który w określonym zakresie pozbawia świadczeń jednych pracowników i przez to faworyzuje innych. Na podstawie art. 9 § 4 k.p. pracownik traktowany gorzej może domagać się uprawnień przyznanych w układzie zbiorowym pracy pracownikom lepiej traktowanym. Nie oznacza to, że tych uprawnień są pozbawieni pracownicy traktowani w sposób korzystniejszy”, tylko tym wskazywanym w wypowiedzeniu warunków płacy powodowi pracownikom, jeżeli faktycznie moglibyśmy mówić o ich pracy, że jest porównywalną do pracy powoda, podwyższyć wynagrodzenia, by zniwelować stwierdzone różnice. Powód potraktowany został w sposób korzystniejszy, nie zresztą bez powodów, co zostało to przedstawione wyżej, jeżeli chodzi o zasady jego wynagradzania w stosunku do pracowników, z którymi pracodawca go porównał, uprawnień już raz przyznany nie powinien utracić, zwłaszcza, iż nie wiązało się to ze zmniejszeniem jego wymiaru zadań na zajmowanym stanowisku, a tylko w takiej sytuacji możemy mówić o możliwości wypowiedzenia warunków płacy pracownikowi, z powodu ograniczenia jego wymiaru zadań i utrzymania jego wynagrodzenia na porównywalnym poziomie z wynagrodzeniem pracowników wykonujących porównywalną do niego pracę po zmniejszeniu jego zadań, czemu dał wyraz Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 lutego 1997 r. sygn.. akt I PKN 10/9,7 na który powołała się strona pozwana. Należy zauważyć, iż wypowiedzenie, które otrzymał powód to jedynie wypowiedzenie warunków płacy, z którym nie wiąże się wypowiedzenie warunków pracy, o jakich wspomina pozwany podczas zeznań. Zdaniem Sądu, wszystkie te przytoczone przez pracodawcę okoliczności już później w toku procesu, jak powierzenie obecnie nadzoru nad halą wicedyrektorowi szkoły z czym wiąże się przyznanie mu do wynagrodzenia dodatku oraz obsługi węzła ciepłowniczego przedsiębiorstwu energetyki cieplnej za wynagrodzeniem w wysokości około 1000 zł, które to czynności należały do obowiązków powoda jako kierownika hali sportowej, nie było przedmiotem wypowiedzenia, które otrzymał powód, dlatego nie mogą go uzasadniać obecnie. Zdaniem Sądu, zmiany te zostały przez pracodawcę wprowadzone jedynie na użytek niniejszego procesu już po wypowiedzeniu powodowi warunków płacy. Powód bowiem zgodnie z treścią otrzymanego wypowiedzenia warunków płacy miał zachować swój dotychczasowy zakres obowiązków. Uznając zatem roszczenie powoda za uzasadnione, na podstawie art. 45 § 1 k.p. i art. 47 1 k.p., stosownie do żądania pozwu, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 13681,20 zł brutto tytułem odszkodowania (tj. odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia brutto liczonego jak ekwiwalent za urlop) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 listopada 2015 r., o czym orzekł w pkt I wyroku. O odsetkach Sad orzekł od 11 listopada 2015 r., uznając, że już w tym dniu pozwana mogła zadośćuczynić zasadnemu roszczeniu powoda (pozwany odebrał pozew w dniu 10.11.2015 r.) W pkt II wyroku, o kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kodeksu postępowania cywilnego (zwanego dalej: k.p.c.) w zw. z art. 13 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (w brzmieniu obowiązującym w dacie wytoczenia powództwa). Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c., mającym zastosowanie również w sprawach rozpatrywanych przez Sąd pracy, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W niniejszej sprawie kosztami poniesionymi przez powoda były koszty wynagrodzenia reprezentującego go profesjonalnego pełnomocnika, a powód złożył wniosek o ich zwrot w wysokości przewidzianej przez obowiązujące przepisy prawa. Uwzględniając powyższy wniosek jako zgodny z przepisami prawa Sąd zasądził wskazaną w pkt II kwotę. O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i zasądził od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Rejonowy w S. kwotę 684,00 zł (5% z kwoty 13 681,20 zł) tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powód, który wygrał sprawę, był zwolniony (pkt III wyroku). W pkt IV wyroku, Sąd nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4 517,85 zł brutto po myśli art. 477 2 § 1 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.