(2)dokonał rozliczenia diet za podróże według zestawienia, jakie było wykonane przez powoda i przez stronę pozwaną, zestawienia w którym żadna ze stron nie kwestionowała żadnej podróży i czasu jej trwania. Dokumenty były sporządzane na bieżąco, na bieżąco podróże rozliczała pracownica firmy, która miała rozliczanie kierowców w zakresie swoich obowiązków. W okresie zatrudnienia powoda strona pozwana nie kwestionowała składanych dokumentów, dokonała rozliczeń w oparciu o te dokumenty, i z kwot jakie powodowi podał pozwany jako diety. Dopiero w toku procesu strona pozwana i nie w sprzeciwie od nakazu zapłaty, ale dopiero po dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego wskazała, że istnieje dostępna dokumentacja z danych (...), bowiem takie urządzenia miały zamontowane samochody firmowe i te dane określają daty i godziny oraz miejsca wykonanych podróży służbowych. Sąd I instancji nie uwzględnił tych danych, a w związku z tym i wyliczeń biegłej I. W.. Sąd Rejonowy stwierdził, że strona pozwana ma „bardzo swobodny” stosunek do dokumentów firmowych. Nie ma więc zdaniem Sądu I instancji żadnych przesłanek do przyjęcia bez zastrzeżeń, że dane dostarczone dotyczą właśnie samochodu, jakim jeździł powód. Nadto Sąd Rejonowy wywiódł, że strona pozwana zgłosiła nie w sprzeciwie, a to jest sprzeczne z zasadami rządzącymi tymi środkami zaskarżenia i zasadami zgłaszania dowodów. Z tych względów Sąd Rejonowy przyjął ilość podróży służbowych wskazanych przez biegłego L. S.

(2)w opinii, a zgodna z ilościami wskazywanymi przez strony w toku procesu. Opinia biegłego sądowego wskazuje w ocenie Sądu I instancji na wypłacanie powodów kwot diet niższych od należnych mu, a to ze względu na różnicę pomiędzy wartością diety wynikającą z przepisów (45 euro), a wartością diety wypłacanej powodowi (70.00zł). Wyliczenia biegłego sądowego za pewne miesiące odbiegają według Sądu Rejonowego od kwot żądanych przez powoda, a uwzględnionych w nakazie zapłaty. Zbyt wysokie były kwoty żądane za miesiące : marzec 2010r, lipiec 2010r, sierpień 2010r, grudzień 2010r., styczeń 2011r, marzec 2011r, kwiecień 2011r, wrzesień 2011r., październik 2011r., grudzień 2011r, styczeń 2012r, luty 2012r, marzec 2012r., czerwiec i lipiec 2012r. Dlatego Sąd Rejonowy uznając wyliczenia biegłego za prawidłowe przyjął, że powód nie otrzymał diet w kwotach przez biegłego wyliczonych. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał za zasadne zasądzenie na rzecz powoda kwot wyliczonych przez biegłego sądowego. Natomiast za miesiące, w których żądanie powoda jest wyższe od wartości wyliczonych, Sąd Rejonowy powództwo oddalił. Z tych wszystkich względów Sąd Rejonowy na podstawie przepisów ww rozporządzenia i art.

(5)§ 1 KP. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty pełnomocnik pozwanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, ewentualne o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach Sądowi Rejonowemu. W odpowiedzi na apelację profesjonalny pełnomocnik działający w imieniu powoda wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 24 stycznia 2017 roku pełnomocnik pozwanego poparł apelację i zarzuty w niej zawarte oraz wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik powoda zaś wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy- Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Zaskarżony wyrok jest prawidłowy i znajduje oparcie zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym jak i obowiązujących przepisach prawa. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonał analizy zebranych dowodów, nie naruszając zasady ich swobodnej oceny i w oparciu o przyjęty stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosował konkretne przywołane przepisy prawa materialnego. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ustalenia faktyczne Sądu I instancji i przyjmuje za własne, a zatem nie zachodzi potrzeba ich powtarzania w tym uzasadnieniu (por. wyrok S.N. z dnia 11 czerwca 1999 r. w sprawie II CKN 391/98).Podziela również wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie znajdując żadnych podstaw do jego zmiany bądź uchylenia. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nierozpoznani istoty sprawy, uznać należy, iż jest on nieuzasadniony. Pojęcie „istoty sprawy” dotyczy jej aspektu materialnego, a więc nie rozpoznanie istoty sprawy zachodzi wówczas, gdy rozstrzygniecie sądu I instancji nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy, gdy zaniechał on zbadania materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów strony, bezpodstawnie przyjmując, że istnieje przesłanka materialno prawna lub procesowa unicestwiająca roszczenie (zob. w szczególności wyrok SN z dnia 23 września 1998 r., II CKN 897/97, OSNC 1999, Nr 1, poz. 22; wyrok SN z dnia 14 maja 2002 r., V CKN 357/00, Lex, nr 55513,. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1298/00, lex nr 80271, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2013r., V CZ 17/13, LEX nr 1360373). . Nierozpoznanie istoty sprawy nie jest równoznaczne z niedokładnościami postępowania, polegającymi na tym, że sąd pierwszej instancji nie wziął pod rozwagę wszystkich dowodów, które mogły służyć do należytego rozpoznania sprawy lub nie rozważył wszystkich okoliczności ( por. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2011 r., III CSK 330/10). Nie należy utożsamiać z nierozpoznaniem istoty sprawy niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1999 r., II UKN 589/99, OSNAPiUS 2000 nr 12, poz. 483; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 listopada 2012 r., IV CZ 156/12, z dnia 19 grudnia 2012 r., II CZ 172/12). Zdaniem Sądu Okręgowego strona pozwana formułując zarzut nierozpoznania istoty sprawy w istocie swoje zastrzeżenia koncentruje na postępowaniu dowodowym, wskazując na dowody, które nie zostały przeprowadzone przez Sąd bądź też odmówiono im mocy dowodowej. Tymczasem oceny, czy sąd pierwszej instancji rozpoznał istotę sprawy, dokonuje się na podstawie analizy żądań pozwu i przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Na tej podstawie stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu wyżej przedstawionym. Sąd pierwszej instancji rozpoznał bowiem merytorycznie żądanie powoda i odnósł się do zarzutów jakie pozwany zgłosił w toku postępowania przed tym Sądem. Za chybiony zdaniem Sądu Okręgowego uznać należy również zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. a w więc wadliwej oceny dowodów. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Oznacza to, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane po uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. Podkreślić należy, że kontrola instancyjna ogranicza się w tym przypadku tylko do zbadania poprawności logicznego rozumowania sądu pierwszej instancji. Skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyr. SN z dnia 6 listopada 2003 roku, II CK 177/02 niepubl.). Dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego nie odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, można było wysnuć wnioski odmienne (post. SN z dnia 23 stycznia 2001 roku, IV CKN 970/00, niepubl.; wyr. SN z dnia 27 września 2002 roku, II CKN 817/00). W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom apelującego – prawidłowa. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zgromadzonych w postępowaniu dowodów, zarówno z dokumentów, jak i zeznań świadków oraz stron. Zastosowane kryteria oceny również nie budzą zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Sąd Rejonowy w sposób logiczny i w pełni przekonywujący wskazał powody przyjęcia, iż pozwany pracodawca nie zawarł w Regulaminie pracy uregulowań dotyczących należności z tytułu podróży służbowych kierowców. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania dowodowego pozwany na początku przedłożył Regulamin (k.31-32) zawierający jedynie tekst podstawowy (bez załącznika nr 3), a dopiero na dalszym jego etapie przedstawił pełny Regulamin (z załącznikiem nr 3). Sąd I instancji słusznie zauważył, że tekst regulaminu jest niespójny - w regulaminie wskazane są wartości wynagrodzeń podstawowych dla pracowników na różnych stanowiskach, podczas gdy pracownicy produkcyjni byli wynagradzani z akordu, a o akordzie i jego stawkach nie ma wzmianki w regulaminie. Zeznania świadka E. M. - Małż Sąd ocenił jako wiarygodne w kontekście innych przeprowadzonych w sprawie dowodów. W szczególności należy zwrócić za Sądem Rejonowym uwagę, na występujące różnice w treści Regulaminu wynagradzania załączonego do pisma procesowego pełnomocnika pozwanej spółki z dnia 27 .02.2014 r.( k. 179 - 190 ) a Regulaminem załączonym przez stronę pozwaną do sprawy Sąd Rejonowego w Piotrkowie Tryb. sygn. akt IVP 214/11 ( przy piśmie z dnia 12.01.2012 r. - k . 72-73 ). Pomijając fakt, iż Regulamin ostatnio wymieniony nie zawierał załącznika Nr 3, to przede wszystkim , nie zawierał zapisu w § 4 ust 3. o treści „ wysokość stawek z tytułu diet krajowych i zagranicznych stanowiących załącznik nr 3”, który to zapis znalazł się z kolei w Regulaminie przedłożonym w niniejszej sprawie. Ponadto jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy przesłuchani w sprawie świadkowie nie potwierdzili wersji pozwanego co do istnienia Regulaminu w wersji przedstawionej w toku niniejszej sprawy. Nie sposób zatem zakwestionować ostatecznego uznania przez Sad Rejonowy , iż Regulamin złożony przez stronę pozwaną w niniejszej sprawie nie ma mocy dowodowej, bowiem jest niewiarygodny, co przemawia za uznaniem, iż jego część odnosząca się do kwestii diet za podróże służbowe została wytworzona na potrzeby tej sprawy celem uzasadnienia prezentowanej przez pozwanego wersji zdarzeń. Odnosząc się do zawartego w apelacji zarzutu sprowadzającego się do stwierdzenia, iż Sąd bezzasadne oddalił wniosek dowodowy z dokumentu w postaci zapisów podróży służbowych powoda systemu (...) oraz wniosek o poddanie ocenie tych danych przez biegłego z zakresu prawa przewozowego i czasu pracy kierowców (art. 217 § 2 k.p.c.), należy w ocenie Sądu Okręgowego uznać, iż jest on bezpodstawny. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.c. strona może aż do zamknięcia rozprawy przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej. Natomiast przepis art. 207 § 6 k.p.c. i art. 217 § 2 k.p.c. precyzują termin składanie wniosków dowodowych. Sankcją spóźnionego zgłoszenia przez stronę twierdzeń i dowodów jest ich pominięcie przez sąd. Z kolei art. 503 § 1 k. p. c. stanowi, że pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty, a w przypadku nakazu wydanego przez referendarza sądowego - do sądu, przed którym wytoczono powództwo. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, oraz okoliczności faktyczne i dowody. Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w sprzeciwie bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. W niniejszej sprawie wniosek dowodowy pozwanego powinien zostać zgłoszony już w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Tymczasem rozliczenie podróży służbowych powoda wykonane na zlecenie pozwanego w oparciu o dane (...) przez podmiot zewnętrzny zostało przedłożone biegłej I. W. w trakcie sporządzania opinii w listopadzie 2014 r. a więc po upływie roku od złożenie pozwu. Jednocześnie pozwany nie wykazał okoliczności usprawiedliwiających zgłoszenie dowodu z opóźnieniem. W analizowanej kwestii Sąd I instancji zwrócił uwagę na istotną w sprawie okoliczność, iż rozliczenia podróży służbowych powoda jak i pozostałych kierowców, pozwany nie dokonywał nigdy w oparciu i zapisy (...) pomimo, iż pojazd powoda był wyposażony w tego rodzaju urządzenie. Pozwany tym samym wbrew wymogom określonym w art. 15 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czase pracy kierowców ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz 115 ) nie prowadził ewidencji czasu pracy kierowców w formach wskazanych w tym przepisie. Brak takiej dokumentacji powoduje, że w razie sporu to pracodawca ma wykazać, że pracownik nie pracował w takim rozmiarze jak twierdzi, tym bardziej jaki we własnym zakresie udokumentował. Biegły z zakresu rachunkowości L. S. na wstępie opinii wskazał ( k. 448 ), iż prowadzona ewidencja wyjazdów służbowych początkowo w postaci ewidencji przebiegu pojazdu a następnie kart opisu jazd nie pozwala na prawidłowe ustalenie ilości diet w jazdach krajowych i zagranicznych. Ewidencje te nie posiadały zapisów o godzinie wyjazdu i przyjazdu oraz godzinie przekroczenia granicy. W zaleceniach dla kierowcy ( k. 26) znajduje się zapis co do obowiązkowego przekazywania stanu przejechanych kilometrów za okres całego miesiąca tj. każdego pierwszego i ostatniego dnia miesiąca podanie powyższych wartości osobie wyznaczonej ( B. W. ).Procedura rozliczania kierowców była wprowadzona przez samego pozwanego i początkowo oparta była na wpisach dokonywanych przez kierowców w książkach jazd, następnie wprowadzono w firmie pozwanego druki, w których kierowcy wpisywali daty wyjazdów , trasy podróży, stan paliwa ( wraz z tankowaniem ). W oparciu o te dane kierowcy przedstawiali swoje wyliczenia diet, pracownicy rozliczającej kierowców tj. B. W.

(1). Z zeznań świadka B. W.

(1)odpowiedzialnej za rozliczenia delegacji wynika, iż podstawą wyliczenia a następnie wypłaty diet były wyliczenia przedstawiane miesięcznie przez kierowców. Z powyższych zapewne względów dni wyjazdów służbowych wymienione w zestawieniu powoda nie były w zasadzie w toku postepowania przed Sądem Rejonowym przez stronę pozwana kwestionowane. Według twierdzeń powoda podstawą sporządzonego zestawienia dni wyjazdów służbowych były owe miesięczne rozliczenia składane B. W.. Niezależnie od powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem powoda, iż dane z (...) nie mogą być miarodajnym dowodem chociażby dlatego, iż brak jest w nich wskazania godzin przekroczenie granicy polskiej. Występują też wątpliwości co do kompletności danych (...) w odniesieniu do spornego okresu. Jak słusznie podniósł pełnomocnik powoda, z rozliczenia sporządzonego przez biegłą I. W. w oparciu o dane (...) wynika, iż dni za które należne są diety zagraniczne jest znacznie mniej niż dni wyliczonych przez samego pozwanego. Z tych między innymi względów Sąd Rejonowy zasadnie pominął całkowicie wyliczenia dokonane w opinii biegłej I. W.. Dodać należy, iż biegła I. W. oparła wyliczenia na analizie zapisów (...) sporządzonej przez podmiot zewnętrzny za zlecenie pozwanego. Zakres opinii wykraczał zatem poza tezę dowodowa zakreśloną przez sąd. W związku z powyższym należało przyjąć, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął ilość podróży służbowych wskazanych przez biegłego L. S.

(2), który dokonał wyliczeń z pominięciem dokumentów zawierających dane z zapisów (...). Przyjęcie za podstawę wyliczeń ilości odbytych podróży służbowych przez powoda wg jego zestawienia, które jak wyże wskazano, opare zostało na rozliczeniach składanych przez niego co miesiąc i akceptowanych przez pracodawcę, było w pełni uzasadnione. Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu apelacji Sąd Rejonowy w sposób nie naruszający zasad wskazanych w art. 233 k.p.c. dokonał oceny dowodów przeprowadzonych na okoliczność zasad ponoszenia przez powoda kosztów związanych z myciem samochodu i dokonane w tym zakresie ustalenia faktyczne nie budzą zdaniem Sądu Okręgowego jakichkolwiek wątpliwości. W ocenie Sądu Okręgowego nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia prawa materialnego . Dotyczy to miedzy innymi zarzutu przedawnienia części zgłoszonych przez powoda roszczeń, tj. roszczeń od 1 marca 2010 r. do 1 listopada 2010 r. ( art. 291 § 1 KP ), wynikający z nieskutecznie podjętej próby ugodowej między stronami w sprawie o sygn. akt. IC 763/

1. Próba ta zdaniem pozwanego nie spełniał wymogów art. 123 § 1 k.p.c. Nie ulega w ocenie Sądu Okręgowego wątpliwości, iż zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 KC, przy czym wierzytelność w zawezwaniu winna być precyzyjnie określona zarówno co do przedmiotu, jak i wysokości. ( wyroku SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK 238/06 oraz wyrok SN z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II CSK 259/
2. Powód we wniosku o wezwanie do próby ugodowej z dnia 28 marca 2013 r. wskazał przedmiot sporu w postaci roszczenia o zapłatę należności związanych ze stosunkiem pracy tj. diet za podróże służbowe oraz mycie samochodu za okres od 1.03.2013 r. do 28.02 2013 r, określając należność z tytułu podróży służbowych na kwotę 70.000 złotych oraz z tytuły mycia samochodu na kwotę 10.000 złotych ( k. 23 ). Pozwem w niniejszej sprawie objęte są te same roszczenia powoda aczkolwiek w mniejszych kwotach. To jednak nie stanowi zdaniem Sądu Okręgowego przeszkody w uznaniu , iż owe zawezwanie do próby ugodowej przerwało bieg terminu przedawnienia. Wątpliwości co do tego mogłyby powstać, gdyby wysokość kwot objętych wnioskiem o zawezwaniu do próby ugodowej była mniejsza od tych dochodzonych pozwem bądź też dotyczyła innego okresu, taka sytuacja w przedmiotowej sprawie jednak nie występuje. Za nietrafne uznać należy także zarzuty co do błędnego zastosowania art.

(5)§ 1KP (nie mają więc zastosowania wprost przepisy powszechnie obowiązujące dotyczące zwrotu kosztów podróży służbowych), a po tej dacie są one podróżami służbowymi ( art. 2 pkt 7 ustawy o czasie pracy kierowców) i kierowcom przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w art. 77

(5)§ 3-5 KP ( art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców). Jednakże za okres do dnia 3 kwietnia 2010 r. moc prawną zachowały korzystniejsze dla pracowników (przyznające diety i zwrot kosztów noclegu) postanowienia układów zbiorowych pracy (regulaminów wynagradzania) oraz umów o pracę ( art. 9 § 2 i art. 18 § 2 KP). W orzecznictwie (które w tej mierze można uznać za utrwalone) przyjmuje się też, że w przypadku nieustalenia w układzie zbiorowym (regulaminie wynagradzania) lub umowie o pracę świadczeń z tytułu podróży odbywanych przez kierowcę, jej koszty mogą podlegać wyrównaniu w wysokości odpowiadającej należnościom (dietom) z tytułu podróży służbowej przewidzianym w przepisach powszechnie obowiązujących dla pracowników wykonujących rzeczywiście podróże służbowe (por. w szczególności wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2009 r.,I PK 279/07, z dnia 18 sierpnia 2009 r., I PK 51/09, z dnia 23 czerwca 2010 r., II PK 372/09, z dnia 1 kwietnia 2011 r., II PK 234/10, z dnia 4 czerwca 2013 r. II PK296/12, z dnia 28 stycznia 2014 r. IPK 154/14). W konsekwencji - w rzeczywistości - także z tytułu podróży odbywanych przez kierowców transportu międzynarodowego w okresie do dnia 3 kwietnia 2010 r. przysługują im należności co najmniej takie, jak wynikające z powszechnie obowiązujących aktów wykonawczych wydanych na podstawie art.