Oskarżonego P. O. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podstawie art.
z art. 33§1 i 3 kk skazuje go na karę grzywny w wysokości 40 (czterdzieści) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 (dwadzieścia) złotych.
kk, którego istotna polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. W rozumieniu art. 115 § 16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, zaś sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy (zob. pod. M. Budyn–Kulik, Komentarz do art.
kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna 2007, wyd. II). Reasumując stwierdzić należy, że w świetle omówionego wyżej materiału dowodowego, który Sąd obdarzył przymiotem wiarygodności wina oskarżonego oraz okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą najmniejszych wątpliwości. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia tak przypisanego czynu sąd na podstawie art.
z art. 33§1 i 3 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł. Wymierzając powyższą karę Sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, rozmiarze grożącej szkody, a także sposobie i okolicznościach jego popełnienia, a nadto wadze naruszonych obowiązków i rodzaju naruszonych podstawowych reguł ostrożności wynikających z prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Na niekorzyść oskarżonego Sąd uwzględnił także ustalenia z których wynika, że wykazuje on skłonności do nadużywania alkoholu oraz to, że nie cieszy się on najlepszą opinią (wywiad środowiskowy k. 58-59). Na korzyść oskarżonego Sąd uwzględnił natomiast wyrażoną skruchę, a nadto dotychczasową jego niekaralność (karta karna k. 8). Ustalając wysokość stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł, czyli oscylującą w granicach ustawowego minimum, Sąd miał na uwadze, że oskarżony posiada pracę, z której osiąga miesięczne dochody w wysokości 1300 zł, jest rozwiedziony i na utrzymaniu posiada czworo małoletnich dzieci (wyjaśnienia oskarżonego k. 51-51v, odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Giżycku III Wydział Rodzinny i Nieletnich sygn. III Nsm 449/14 k. 47-47v, wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie VI Wydział Cywilny Rodzinny VI RC 512/14 k. 48-48v, umowa zlecenia z dnia 18 lipca 2016r. k. 49, zaświadczenie k. 50, wywiad środowiskowy k. 58-59, umowa k. 60). W ocenie Sądu tak wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego oraz społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił, a nadto spełni cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na jego osobę, a także w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. W przypadku popełnienia przestępstwa określonego w art.
42§2 kk, co mając na uwadze orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na minimalny okres trzech lat. W ocenie Sądu okres, na który orzeczono powyższy środek karny będzie stanowił wystarczającą dolegliwość i spełni tym samym cele zapobiegawcze oraz wychowawcze. Jednocześnie na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet wymienionego środka karnego zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 25.07.2016r. (postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy k. 7). Na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczono obligatoryjny środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w minimalnej kwocie 5.000 zł. Mając na uwadze ustalenia dotyczące sytuacji materialnej oskarżonego Sąd na podstawie art. 624§1 kpk zwolnił go od obowiązku uiszczenia opłaty i ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.