(...) w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego miał wystawić fakturę VAT za ten okres rozliczeniowy zgodnie z § 5 ust. 1 umowy z terminem płatności należności w ciągu 14 dni od wystawienia faktury. Otrzymana przez licencjobiorcę faktura VAT miała stanowić wezwanie do spełnienia świadczenia na rzecz Z. (...). (dowód: umowa licencyjna (...) – k. 13) W dniu 5.12.2014 r. pozwany A. M., w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (pod firmą P.P.H.U. (...)zawarł z powodem - Stowarzyszeniem (...) umowę licencyjną jednorazową na publiczne wykonanie utworów w ramach koncertu pod nazwą (...) w Klubie (...) w W. i zobowiązał się do uiszczenia zryczałtowanego wynagrodzenia autorskiego w kwocie 500 zł netto, powiększonego o kwotę podatku VAT wg stawki obowiązującej na dzień powstania obowiązku podatkowego. Dodatkowo licencjobiorca miał przedstawić w ciągu 10 dni od koncertu wykaz utworów wykonanych podczas imprezy.
4 i 5 umowy Z. (...) w dniu otrzymania w/w wykazu utworów miał wystawić fakturę VAT z terminem płatności należności w ciągu 14 dni od wystawienia faktury. Licencjobiorca miał dokonać zapłaty wynagrodzeń autorskich na rachunek bankowy wskazany w fakturze VAT w terminie 14 dni od daty jej wystawienia. (dowód: umowa licencyjna (...) – k. 12) W dniu 30.06.2015 r. pozwany A. M., w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (pod firmą P.P.H.U. (...)”) w lokalu położonym przy ul. (...) w W. (w lokalu I.), zawarł z powodem - Stowarzyszeniem (...) umowę licencyjną na publiczne odtwarzanie utworów w trakcie imprez przy muzyce mechanicznej i zobowiązał się do uiszczania zryczałtowanego wynagrodzenia autorskiego określonego w § 5 tejże umowy w kwocie 847,35 zł miesięcznie, powiększonego o kwotę podatku VAT wg stawki obowiązującej na dzień powstania obowiązku podatkowego.
(...) w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego miał wystawić fakturę VAT za ten okres rozliczeniowy zgodnie z § 5 ust. 2 umowy z terminem płatności należności w ciągu 14 dni od wystawienia faktury. Otrzymana przez licencjobiorcę faktura VAT miała stanowić wezwanie do spełnienia świadczenia na rzecz Z. (...). (dowód: umowa licencyjna (...) – k. 11) Na podstawie zawartej w dniu 24.02.2012 r. umowy licencyjnej (...) Stowarzyszenie (...) pomiędzy marcem 2013 r. a majem 2016 r. wystawiało w ostatnim dniu każdego miesiąca faktury VAT obejmujące miesięczne zryczałtowane wynagrodzenie autorskie w kwocie 300 zł netto, powiększone o kwotę podatku VAT wg stawki obowiązującej na dzień powstania obowiązku podatkowego (każdorazowo 369 zł brutto). Na podstawie zawartej w dniu 5.12.2014 r. umowy licencyjnej (...) Stowarzyszenie (...) na koniec 2014 r. wystawiło fakturę VAT obejmującą zryczałtowane wynagrodzenie autorskie w kwocie 500 zł netto, powiększone o kwotę podatku VAT wg stawki obowiązującej na dzień powstania obowiązku podatkowego (615 zł brutto). Na podstawie zawartej w dniu 30.06.2015 r. umowy licencyjnej (...) Stowarzyszenie (...) pomiędzy lipcem 2015 r. a majem 2016 r. wystawiało w ostatnim dniu każdego miesiąca faktury VAT obejmujące miesięczne zryczałtowane wynagrodzenie autorskie w kwocie 847,35 zł netto, powiększone o kwotę podatku VAT wg stawki obowiązującej na dzień powstania obowiązku podatkowego (każdorazowo 1.042,24 zł brutto). (dowód: faktury VAT, k.39-74 oraz okoliczności uznane za przyznane) Pozwany z tytułu należności licencyjnych wynikających z powyższych trzech umów uiścił następujące kwoty: - tytułem zapłaty za fakturę nr (...) w dniu 18.01.2016 r. pozwany dokonał wpłaty w wysokości 369 zł (przed wszczęciem niniejszego postępowania), - tytułem zapłaty za fakturę nr (...) w dniu 14.03.2016 r. pozwany dokonał wpłaty w wysokości 1.042,24 zł (po wszczęciu postępowania), - tytułem zapłaty za fakturę nr (...) w dniu 14.04.2016 r. pozwany dokonał wpłaty w wysokości 369 zł (po wszczęciu postępowania). (okoliczności bezsporne) Pozwany za okres od marca 2013 r. do maja 2016 r. pozostałych należności z tytułu wskazanych wyżej opłat licencyjnych na rzecz strony powodowej nie uiszczał. ( okoliczność bezsporna). Zobowiązanie pozwanego wobec strony powodowej z tytułu ryczałtowych opłat licencyjnych za okres od marca 2013 r. do maja 2016 r. dochodzone w tym procesie wyniosło 21.669,60 zł (łącznie z podatkiem VAT). Nadto z uwagi na opóźnienie w spełnianiu powyższych świadczeń strona powodowa naliczyła skapitalizowane odsetki ustawowe z tego tytułu wg stanu na dzień 3.11.2015 r. w kwocie łącznej 966,96 zł. (dowód: faktury VAT – k. 39-74, zbiorcze zestawienie należności z dnia 3.11.2015 r. – k. 4). Sąd zważył co następuje: W części postępowanie podlegało umorzeniu na podstawie art. 355 k.p.c. z uwagi na cofnięcie pozwu (co do kwoty 1.784,28 zł). W pozostałym zakresie powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Powodowe Stowarzyszenie, jako organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 4.02.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. jedn.: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631; dalej jako - pa.), dochodziło w niniejszym postępowaniu, po przekształceniu żądania, kwoty 21.669,60 zł z tytułu należności licencyjnych, do uiszczenia których pozwany zobowiązał się na podstawie trzech umów licencyjnych. Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazuje, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy. Z art. 43 ust. 1 powyższej ustawy wynika z kolei zasada odpłatności umów przenoszących autorskie prawa majątkowe i umów licencyjnych. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia. Umowa licencyjna jest umową upoważniającą do korzystania z utworu na ustalonych w umowie polach eksploatacji (art. 67 ust. 1 pa.). Celem umowy licencyjnej jest umożliwienie osobie trzeciej (licencjobiorcy) korzystania z utworu przez pewien czas. W wyniku zawarcia umowy licencyjnej zobowiązuje się on do umożliwienia licencjobiorcy korzystania z danego przedmiotu prawa wyłącznego. Owo zobowiązanie może przybrać różną treść w zależności od okoliczności, charakteru przedmiotu prawa czy wreszcie treści umowy. Przepisy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych tylko w minimalnym zakresie regulują treść tego typu umów i są to głównie przepisy o charakterze dyspozytywnym. Umowy tego typu mogą zawierać różne klauzule, z których najważniejszymi (poza samym zezwoleniem na korzystanie z chronionych dóbr i precyzyjnym wskazaniem pola eksploatacji, do którego odnosi się umowa) będą bez wątpienia postanowienia dotyczące wysokości wynagrodzenia, sposobu jego obliczania oraz terminów i formy płatności, okresu obowiązywania umowy i terytorium, do którego się ona odnosi, terminów wypowiedzenia umowy oraz dopuszczalności i warunków odstąpienia od niej, odpowiedzialności stron umowy z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania przewidzianych w niej zobowiązań. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt realiów rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż okoliczność, że doszło do zawarcia umów licencyjnych z dnia 24.02.2012 r. (nr (...)), 5.12.2014 r. (nr (...)) i 30.06.2015 r. (nr (...)) jak i ich treść, nie może budzić żadnych wątpliwości. Nie były to zresztą okoliczności przez pozwanego kwestionowane. Na mocy przywołanych umów powodowe Stowarzyszenie udzieliło pozwanemu licencji niewyłącznej do publicznego odtwarzania utworów słownych, muzycznych i słowno-muzycznych najczęściej za pomocą urządzeń audio i odbiorników programów telewizyjnych. Umowy były odpłatne, a wynagrodzenie w ramach umów miało formę opłaty zryczałtowanej, płatnej miesięcznie w wysokości 300, 500 i 847,35 zł netto + podatek VAT (w chwili zawarcia umowy i aż do chwili obecnej -23 %). Strony umowy zastrzegły, że zmiany umowy wymagają zachowania formy pisemnej, pod rygorem nieważności. Jednocześnie stwierdziły, że każda ze stron może rozwiązać kontrakt za trzymiesięcznym wypowiedzeniem. Konsekwencją powyższych ustaleń umownych było to, że aż do momentu wygaśnięcia tychże umów licencyjnych na pozwanym spoczywał (i nadal spoczywa w przypadku dwóch z trzech umów) ciężar ponoszenia opłat z tytułu wynagrodzenia określonego kontraktami. Przedmiotem umowy licencyjnej, o której mowa jest w art. 67 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jest bowiem upoważnienie do korzystania z utworu, co oznacza, że licencjobiorca nabywa uprawnienie, z którego może, ale nie musi korzystać. Tym samym np. zaprzestanie rozpowszechniania utworów objętych ochroną przez powoda nie ma żadnego wpływu na obowiązywanie umowy licencyjnej oraz obowiązek zapłaty na jej podstawie stosownego wynagrodzenia. Pozwany mógł zwolnić się z tego obowiązku wypowiadając umowy z 24.02.2012 r. i 30.06.2015 r. stosownie do postanowień paragrafów 11 i 12 tychże kontraktów, czego jednak nie uczynił. W rezultacie Sąd przyjął, że umowy licencyjne wiązały strony i na pozwanym spoczywał i spoczywa obowiązek uiszczania wynagrodzenia za prawo do publicznego odtwarzania utworów do których prawami dysponuje strona powodowa w kwocie 300 i 847,35 zł miesięcznie netto (369 i 1.042,24 zł brutto) w przypadku umów zawartych na czas nieokreślony i w kwocie 500 zł netto (615 zł brutto) w przypadku tzw. umowy jednorazowej. Odnosząc się do kwestii podniesionego przez pozwanego zarzutu w istocie przedwczesności żądania i braku podstaw do naliczania odsetek za opóźnienie należy podzielić pogląd przedstawiony przez stronę powodową, że to właśnie przedmiotowa umowa stanowi podstawę roszczenia, a nie faktury VAT (bez względu na ich faktyczne wystawianie/doręczanie). To łączący strony stosunek prawny, a nie dokumentacja na potrzeby realizacji obowiązku podatkowego, dowodzi cywilnoprawnego roszczenia powoda. Postanowienia łączącej strony umowy licencyjnej dotyczące wystawiania faktur VAT (par.6) w żadnej mierze nie stanowią o istocie zobowiązania, kluczowy w tym aspekcie pozostaje obowiązek uiszczania przez pozwaną opłat licencyjnych za kolejne miesiące z tytułu korzystania z utworów (par.5). Inną rzeczą pozostaje termin spełnienia świadczenia (art. 455 k.c.) od którego uzależnione jest ustalenie kwestii pozostawania przez dłużnika w opóźnieniu z realizacją zobowiązania pieniężnego (w tym przypadku) i w konsekwencji możliwość naliczania odsetek za opóźnienie (art. 481 k.c.). Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom pozwanego, strony określiły ten termin poprzez powiązanie go z datą wystawiania faktur za poszczególne miesiące (par. 5 i 6 umów) – do której należało dodać 14 dni, nie zaś z otrzymaniem przez licencjobiorcę faktury VAT. Strona powodowa przedstawiła zestawienie faktur wystawionych obejmujących należności dochodzone pozwem, wynika z nich, że były wystawiane w ostatnich dniach każdego miesiąca, zgodnie z postanowieniami umów- co do okoliczności tych (dat w których wystawiano faktury) nb. pozwany się nie wypowiedział, wobec czego mając na uwadze treść faktur i milczenie w tej kwestii pozwanego na podstawie art. 230 k.p.c. fakty te mogły zostać uznane za przyznane (pozwany kwestionował jedynie doręczenie faktur). Skoro więc strona powodowa wystawiała faktury VAT w ostatnich dniach każdego miesiąca z treści wyżej przywołanych par. 5 i 6 umów, wynika jednoznacznie, że należność za dany miesiąc winna być zapłacona najpóźniej czternastego dnia kolejnego miesiąca. Skoro pozwany należności (poza trzema kwotami objętymi fakturami nr: (...), (...), (...)) wynikającymi z umów z dnia 24.02.2012 r. (nr (...)), 5.12.2014 r. (nr (...)) i 30.06.2015 r. (nr (...)) za okresy dochodzone pozwem nie spełnił, należało w punkcie II wyroku uwzględnić żądanie w kształcie jakiego nabrało po częściowym cofnięciu pozwu i rozszerzeniu pismem z 15.06.2016 r. mając na uwadze treść umów oraz art. 455, 481 i 482 k.c. Na marginesie jedynie należy wskazać, że oczywiście nie mógł zostać uwzględniony zarzut potrącenia rzekomego roszczenia odszkodowawczego w sytuacji w której nie został on bliżej skonkretyzowany, szczegółowo uzasadniony i poparty materiałem dowodowym. W punkcie II wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania zgodnie z art. 100 zd. 2 k.p.c. (strona powodowa przegrała proces tylko co do tej nieznacznej części żądania, które zostało spełnione przed wniesieniem pozwu- 369 zł) nakładając na pozwanego obowiązek zwrotu całości poniesionych przez powódkę kosztów. Pozwany, jako strona przegrywająca, obowiązany jest zwrócić stronie powodowej koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Na koszty te złożyły się w rozpoznawanej sprawie: uiszczona opłata sądowa od pozwu (1.222 zł), wynagrodzenie adwokata ustalone na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (4.800 zł) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.