VI W 2752/16

(1)(M.) synowi Z. i W. z domu K. urodzonemu (...) we W. obwinionemu o to, że

1. jako osoba reprezentująca pracodawcę w PPHU (...) Sp. z o.o. ul. (...) we W. do dnia kontroli, tj. 10.06.2016 r. nie opłacił wymaganej składki na Fundusz Pracy za m-c kwiecień 2016 r. w kwocie 245,18 zł tj. za wykroczenia z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zmianami z 2016 r. poz. 691) w zw. z art. 104 i 107 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2016 r. poz. 649 ze zmianami z 2016 r. poz. 691)
2. jako osoba reprezentująca pracodawcę w PPHU (...) Sp. z o.o. ul. (...) we W. do dnia 10.06.2016 r. nie zgłosił wymaganych danych mających wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy za A. B., której powierzył pracę w okresie 18.03.2016 – 30.04.2016 r. i której wypłacił 1360 zł. tj. za wykroczenie z art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zmianami z 2016 r. poz. 691) w zw. z art. 104 i 107 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2016 r. poz. 649 ze zmianami z 2016 r. poz. 691) ****************** I. uznaje obwinionego T. M.

(1)za winnego popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 1 kw wymierza mu łącznie karę grzywny w wysokości 3000 (trzech tysięcy) zł; II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. VI W 2752/16 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego Sąd ustalił następujący stan faktyczny Obwiniony T. M.

(1)pełni funkcję prezesa zarządu spółki PPHU (...) sp. z o.o. W związku z tym jest osobą reprezentującą pracodawcę i odpowiedzialną za terminowe opłacanie składek na Fundusz Pracy. Obwiniony w wymaganym terminie nie odprowadził składki na Fundusz Pracy za miesiąc kwiecień 2016 roku w kwocie 245,18 złotych. dowód: wyjaśnienia obwinionego T. M. k. 39 – 40; protokół kontroli PIP k. 7 A. B.

(1), obywatelka Białorusi, poszukiwała pracy na portalu (...).pl top i zauważyła tam ogłoszenie o ,,pracy w hostelu na recepcji.” Wysłała swoje CV, po przyjeździe do Polski skontaktowała się z nią M. M.

(2), która jest współwłaścicielką hostelu. Doszło do spotkania na, którym ustalono, że do obowiązków A. B. będzie należało meldowanie i wymeldowanie gości hostelu G. Hostel i przygotowanie dla nich śniadań. A. B.

(1)otrzymała do wypełnienia kwestionariusz osobowy, ale przedstawiciele hostelu nigdy go od niej nie odebrali. Osobą, która wydawała polecenia A. B. i wypłacała jej wynagrodzenie był obwiniony T. M.

(1). A. B.

(1)pracowała w G. Hostelu od 18 marca do 30 kwietnia 2016 roku. Początkowo jej pracę kontrolowali M. M.

(2)i obwiniony, a po nabraniu przez nią doświadczenia pracowała samodzielnie. A. B.

(1)upominała się u obwinianego o zawarcie umowy, która formalizowałaby jej zatrudnienie, ale on ją zbywał. Wynagrodzenie za marzec 2016 roku obwiniony wypłacił A. B. bez pokwitowania. Ponieważ A. B.

(1)znalazła inną pracę postanowiła zrezygnować z pracy w G. Hostelu i telefonicznie poinformowała o tym obwinionego. Potem doszło do spotkania obwinionego i A. B. na, którym obwiniony wypłacił jej kwotę 1360 złotych, a ona otrzymanie tej sumy pokwitowała. A. B.

(1)pracowała w G. Hostelu bez formalnej umowy w okresie od 18 marca do 30 kwietnia 2016 roku. Ponieważ poczuła się oszukana tym, że nie zawarto z nią umowy oraz uważała, iż należało się jej większe wynagrodzenie A. B.

(1)zawiadomiła o sprawie Policję, a następnie Państwową Inspekcję Pracy. dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego T. M. k. 40 – 41; zeznania świadka A. B. k. 6 i 45 – 47 Obwiniony T. M.

(1)jest prezesem zarządu spółki PPHU (...) sp. z o.o. i osiąga dochód w wysokości 200 złotych miesięcznie. Obwiniony nie był karany za przestępstwa. dowód: wyjaśnienia obwinionego T. M. k. 39; dane o karalności obwinionego T. M. k. 38 Obwiniony T. M.

(1), przesłuchiwany zarówno w toku czynności wyjaśniających, jak też przed Sądem, przyznał się do popełnienia wykroczenia opisanego w art. 122 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016r. poz.645 z późn. zmianami) i wyjaśnił, że nie opłacił w terminie składki na Fundusz Pracy za miesiąc kwiecień 2016 roku z powodu braku środków, ale uregulował ją w trakcie kontroli PIP. Jednocześnie też, ani na etapie czynności wyjaśniających, ani też na etapie postępowania sądowego, obwiniony nie przyznał się do popełnienia wykroczenia opisanego w art. 122 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016r. poz.645 z późn. zmianami) i wyjaśnił, że istotnie początkowo zamierzał zatrudnić A. B. na umowę o pracę, ale ponieważ jest ona obywatelką Białorusi i wiązałoby się to z dużą ilością formalności, odstąpił od tego pomysłu. Obwiniony podał, że po kilku dniach A. B.

(1)ponownie nawiązała z nim kontakt i zaproponowała, że poprowadzi recepcję hostelu w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Pracę miała wykonywać wspólnie z pracownikami jej firmy. Obwiniony wyraził zgodę na jej propozycję. Dalej obwiniony podał, że po upływie około miesiąca uznał, że nie jest zadowolony z usług (...) i postanowił zakończyć współpracę. Podczas rozliczenia zażądał, aby A. B.

(1)wystawiła fakturę, ale ona - jak oświadczył - zaczęła twierdzić, że on chce ją oszukać. Obwiniony wyjaśnił, że chcąc uniknąć sporu wypłacił jej pieniądze za pokwitowaniem, a ona zobowiązała się dostarczyć fakturę. Dodał, że potem A. B.

(1)unikała z nim kontaktu. Obwiniony kategorycznie zaprzeczył, aby zatrudniał A. B. na innych warunkach niż podał w swoich wyjaśnieniach. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego T. M.

(1)odnoszącym się do czynu z art. 122 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż są one zgodne z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Natomiast za niewiarygodne w znacznej części Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego odnoszące się do czynu z art. 122 ust.1 pkt 2 w/w ustawy, a to z uwagi na to, że są one sprzeczne z zeznaniami świadka A. B. oraz zasadami logiki i przeciętnego doświadczenia życiowego. Sąd dał im wiarę tylko w zakresie faktów bezspornych. Obwiniony wyjaśnił, że początkowo miał zamiar zatrudnić A. B. na umowę o pracę, a powodem zmiany zdania miały być formalności związane z zatrudnieniem cudzoziemca. Jest to nieprzekonywujące ponieważ od początku wiedział o tym, że jest ona obywatelką Białorusi – wynikało to z przesłanego przez nią CV. Nadto należy zauważyć, że A. B.

(1)posiadała kartę Polaka, która zezwala jej na podjęcie pracy bez konieczności ubiegania się o zgodę na zatrudnienie obcokrajowca. Nadto obwiniony utrzymując, że A. B.

(1)miała prowadzić recepcję w G. Hostelu w ramach swojej działalności gospodarczej, nie sprawdzał w żaden sposób - co sam przyznał - czy faktycznie ona taką działalność prowadzi. Obwiniony nie dążył też do zawarcia z firmą (...) pisemnej umowy o zlecenie jej prowadzenia recepcji w G. Hostelu. W ocenie Sądu podniesione wyżej okoliczności całkowicie dyskwalifikują wiarygodność wyjaśnień obwinionego w sprawie formy wykonywania pracy przez A. B. w G. Hostelu. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. B. ponieważ są one spójne i logiczne oraz konsekwentne. Świadek w przesłanym do obwinionego CV informowała o istotnych okolicznościach jej dotyczących, między innymi o tym, że jest obywatelką Białorusi. A. B.

(1)nie prowadziła działalności gospodarczej, a więc nie mogła zgodzić się na taki rodzaj współpracy o jakim mówił w swoich wyjaśnieniach obwiniony. Zależało jej na pracy w formie umowy zlecenia lub umowy o pracę. Nie miała żadnego doświadczenia w prowadzeniu własnej firmy, w związku z czym tym bardziej mało prawdopodobne jest, aby taką działalność chciała wykonywać w obcym kraju. A. B.

(1)posiada kartę Polaka, która zezwala jej na podjęcie pracy bez konieczności ubiegania się o zgodę na zatrudnienie obcokrajowca, co w znaczny sposób ułatwia jej starania o zatrudnienie bez konieczności poszukiwania dróg obejścia przepisów o zatrudnianiu cudzoziemców. Pozostałe zgromadzone w sprawie dowody w postaci ujawnionych dokumentów takich jak protokół kontroli, pisemne oświadczenie obwinionego, pokwitowanie wystawione przez A. B., deklaracje rozliczeniowe oraz dane o karalności obwinionego, Sąd także uznał za wiarygodne, nie znajdując podstaw do przyjęcia innej oceny tych środków dowodowych. Sąd zważył co następuje Po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że wina obwinionego T. M.

(1)w zakresie zarzucanych mu czynów nie może budzić żadnych wątpliwości. Bezsporne jest, że obwiniony T. M.

(1), będąc prezesem zarządu spółki PPHU (...) sp. z o.o., reprezentując pracodawcę, nie odprowadził w określonym terminie wymaganej składki w kwocie 245,18 złotych na Fundusz Pracy za miesiąc kwiecień 2016 roku. Wynika to jednoznacznie z wyjaśnień obwinionego oraz protokołu kontroli PIP. W związku z powyższym Sąd uznał go za winnego popełnienia wykroczenia opisanego w art. 122 ust.1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. Nadto Sąd uznał obwinionego T. M.

(1)za winnego popełnienia wykroczenia opisanego w art. 122 ust.1 pkt 2 tejże ustawy, polegającego na tym, że będąc osobą reprezentującą firmę PPHU (...) sp. z o.o., do dnia 10 czerwca 2016 roku, nie zgłosił wymaganych danych mających wpływ na wymiar składek na Fundusz Pracy za A. B., której powierzył pracę w okresie od 18 marca do 30 kwietnia 2016 roku, i której wypłacił 1360 złotych. Bezsporne jest, że w okresie między 18 marca a 30 kwietnia 2016 roku A. B.

(1)wykonywała pracę w recepcji G. Hostelu. W ocenie Sądu wszystkie okoliczności wskazują na to, że obwiniony zatrudniał tam A. B. z naruszeniem stosownych przepisów prawa. Jak wcześniej podniesiono zasady doświadczenia życiowego oraz logika wskazują na to, że okoliczności sprawy wyglądają tak jak przedstawia je A. B.

(1). Obwiniony wiedział z jej CV, że jest ona Białorusinką, nie było to dla niego zaskoczeniem. Jednocześnie na mocy Karty Polaka mogła ona podjąć pracę bez konieczności uzyskiwania pozwolenia. Nie byłoby więc kłopotu z formalnościami, o których mówił obwiniony. A. B.

(1)nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej i w związku z tym nie mogła zaproponować obwinionemu, że poprowadzi recepcję G. Hostelu w ramach tej działalności. Obwiniony nie sprawdził czy istotnie A. B.

(1)taką działalność prowadziła i nie starał się zawrzeć z jej firmą stosownej umowy. W ocenie Sądu wszystkie te okoliczności, w sposób jednoznaczny wskazują na to, że obwiniony zatrudniał A. B. wbrew obowiązującym w tej materii przepisom. W tej sytuacji Sąd uznał obwinionego T. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanych mu wykroczeń, przewidzianych odpowiednio w art. 122 ust.1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016r. poz.645 z późn. zmianami). Orzekając o ukaraniu obwinionego za dwa wykroczenia Sąd, zgodnie z treścią art. 9 § 2 kw, wymierzył mu łącznie karę grzywny, błędnie powołując przy tym przepis § 1 w/w przepisu zamiast § 2. Ustalając wysokość grzywny Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 24 § 3 kw. Sąd uznał, że biorąc pod uwagę wysokość dochodu obwinionego wystarczająco dolegliwe będzie orzeczenie grzywny w jej minimalnej wysokości ustalonej przepisem art. 122 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to jest w kwocie 3000 zł. Jednocześnie też, działając w oparciu o powołane przepisy, Sąd zwolnił T. M.

(1)z ponoszenia kosztów sądowych i zaliczył je na rachunek Skarbu Państwa gdyż, zdaniem Sądu, obciążanie go nimi byłoby dla obwinionego zbyt uciążliwe z uwagi na wysokość jego dochodów.