← Polska

VIII Gz 210/16

Sygn. akt VIII Gz 210/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2017r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: SSO Marek Tauer Sędziowie: SR delegowany do SO Artur Forna

§ 1

kpc sąd orzekając w tym zakresie wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego utrzymuje w mocy albo je zmienia. W tych sprawach zgodnie z § 2 wniesienie skargi na postanowienie referendarza wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rejonowy pozostaje sądem pierwszoinstancyjnym w ujęciu ustrojowym, w przeciwieństwie do instancyjności odnoszonej do systemu środków zaskarżenia. Nie może budzić wątpliwości, że sąd rejonowy orzekając na podstawie art.

§ 1

i 2 kpc, nie jest sądem II instancji rozpoznającym środek zaskarżenia od orzeczenia sądu I instancji, lecz - z mocy szczególnej normy kompetencyjnej - pełni nadzór judykacyjny nad orzeczeniem innego organu działającego na tym samym poziomie, w ramach struktur tego samego sądu - referendarza sądowego. Według art.

§ 2

kpc w wypadku wniesienia skargi na orzeczenie referendarza sądowego odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o zażaleniu. Skarga ta, choć jest środkiem niedewolutywnym, zawiera jednak pewne elementy dewolutywności, gdyż sąd, który ją rozpoznaje, stosuje przepisy o zażaleniu, czyli przepisy, które kształtują postępowanie skargowe jako odwoławcze. Odesłanie do przepisów o zażaleniu oznacza także odpowiednie stosowanie przepisów o apelacji (art. 397 § 2 kpc). Słusznie podnosi się w doktrynie, że odesłanie do przepisów o zażaleniu odnosi się do samego postępowania skargowego. Sąd rozpoznający skargę funkcjonalnie orzeka jako sąd drugiej instancji, tj. tak, jak sąd, który rozpoznaje środek odwoławczy - zażalenie. Oznacza to nie tylko, że postanowienie sądu rejonowego wydane w drugiej instancji w wyniku rozpoznania skargi na orzeczenie referendarza sądowego jest niezaskarżalne zażaleniem, lecz ponadto, że funkcja kontrolna środka odwoławczego, choć formalnie realizowana w drodze innego środka odwoławczego została zrealizowana. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy ponownie zbadał i ocenił podstawy do orzeczenia o kosztach sądowych, których częścią są wydatki np. na tłumaczenie dokumentów (tak art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 punkt 3) ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r. t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1025 ze zmianami). Kierując się powyższym niezależnie od zasadności lub nie argumentów zażalenia tłumacza Sąd Rejonowy winien odrzucić zażalenie na postanowienie tego sądu, wydane na podstawie art.

§ 1KPC, orzekając dalej jako sąd drugiej instancji.

(zobacz uchwała Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej z dnia 3 grudnia 2015 r., III CZP 81/15) Bowiem w przypadku postępowań wpadkowych rozpoznawanych po raz pierwszy w postępowaniu drugoinstancyjnym należy podzielić wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że jeżeli sąd orzeka jako sąd drugiej instancji pozostaje dalej sądem drugiej instancji w stosunku do wszystkich rozstrzyganych przez siebie kwestii, w tym także kosztów postępowania za tę instancję (por. m.in. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z dnia 8 czerwca 1988 r., III CZP 16/88, OSNC 1989, nr 1, poz. 6; oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 1956, 4CZ 78/56, OSN 1956, z. 4, poz. 119; z dnia 27 lipca 1962 r., III CR 13/62, RPEiS 1962, nr 4, s. 303-303; z dnia 13 września 1962 r., I CZ 121/62, OSNC 1963, nr 7-8, poz. 174; a także postanowienia z dnia 2 grudnia 1965 r., II CZ 100/65; OSNC 1966, nr 5, poz. 87; z dnia 16 listopada 1971, I PZ 60/71; z dnia 10 października 1983 r., I PZ 19/83, OSNC 1984, nr 5, poz. 80; z dnia 21 grudnia 1988, III CKN 739/98, OSNC 199, nr 5, poz. 102; z dnia 22 lipca 1999 r., I PKN 312/99 M. Prawn. 2000, nr 3, s. 135; z dnia 28 września 1999. II CZ 98/99; z dnia18 kwietnia 2001 r., III CZ 1/01; z dnia 12 marca 2003 r., I PZ 162/02, OSNP 2004, z. 14, poz. 45; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZ 107/05; z dnia 4 stycznia 2007, V CZ 111/06). Reasumując skoro przedmiotowe zażalenie zostało przekazane do rozpoznania Sądowi Okręgowemu to na podstawie przepisu art. 373 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc należało je odrzucić gdyż podlegało ono odrzuceniu już przez Sąd Rejonowy, który działał w tej sprawie jako sąd odwoławczy. Marek Tauer Artur Fornal Wiesław Łukaszewski

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.