kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 30 złotych, zasądził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w W.świadczenie pieniężne w wysokości 100 złotych, orzekł na podstawie art. 42 § 2 kk w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat a także zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe oraz opłatę w wysokości 150 złotych. Apelację od tego wyroku złożył oskarżyciel publiczny – Prokurator Rejonowy w Tucholi zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Wyrokowi zarzucił obrazę prawa materialnego – przepisu art.
kk poprzez jego niezastosowanie w podstawie prawnej skazania i podstawie wymiaru kary, podczas gdy z uwagi na wcześniejsze skazanie oskarżonego za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, czyn przypisany mu winien zostać zakwalifikowany z art.
Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd Odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja Prokuratora była zasadna. Jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Karnego na k. 21 akt, S. W.został w dniu 8 czerwca 2004 roku skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Tucholi, Zamiejscowy Wydział Grodzki w Sępólnie Krajeńskimw sprawie o sygnaturze K 124/04 za przestępstwo z art.
Podnoszone przez oskarżyciela publicznego w apelacji okoliczności dotyczące wykonania kary grzywny orzeczonej za w.w. przestępstwo oraz okoliczności skazania S. W. kolejnymi wyrokami w październiku 2008 roku i czerwcu 2012 roku, jak i zapisy w karcie karnej wskazują, że wysoce prawdopodobnym jest, że nie doszło do czasu wyrokowania przez sąd meriti do zatarcia wcześniejszego skazania za czyn z art.
Przepis art.
kk stanowi, że jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 art.
był wcześniej prawomocnie skazany m.in. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie mogły zostać wypełnione przesłanki wskazane nie tylko w § 1 ale także w § 4 art.
kk Pewność, co do wskazanych powyżej okoliczności organ procesowy może osiągnąć jedynie po przeprowadzeniu dowodu z akt spraw lub odpisów wyroków oskarżonego oraz informacji o odbyciu kar, z których będą jednoznacznie wynikały okoliczności wcześniejszej karalności S. W., wykonania w stosunku do niego orzeczonych kar i zatarcia (lub nie) skazania. Obecnie akt sprawy informacji takich nie zawierają. Przepis art.
Przestępstwo z art.
kk zagrożone jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Informacje z Krajowego Rejestru Karnego stanowią wystarczającą podstawę do tego, aby uznać, że doszło do niezastosowania przepisu art.
Takie naruszenie zgodnie art. 438 pkt 1 kpk powoduje zmianę bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Przepis art. 455 kpk stanowi, że sąd odwoławczy nie zmieniając ustaleń faktycznych poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Taka dyspozycja przepisu oznacza, że zmiana kwalifikacji prawnej w przedmiotowej sprawie przez sąd odwoławczy nie była możliwa. Ustalenia co do wcześniejszego skazania oskarżonego za czyn z art.
W. przez Sąd Rejonowy w Świeciu. Ustalenia takie są ustaleniami faktycznymi, które musiałyby zostać „dodane” przez sąd odwoławczy do treści rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Takie dodanie to także zmiana ustaleń faktycznych w rozumieniu powoływanego przepisu. Powyższe okoliczności skutkowały koniecznością uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podczas ponownego rozpoznawania sprawy sąd meriti winien przeprowadzić dowód z akt sprawy K 124/04 i pouczyć o możliwości odmiennego zakwalifikowania zarzucanego oskarżonemu czynu a także mieć na uwadze znacznie surowsze zagrożenie karami przewidziane przez art.
Jakkolwiek Prokurator Rejonowy w Tucholi miał słuszność wywodząc niniejszą apelację, to należy stwierdzić, że brak mu konsekwencji i przypomnieć, że ten sam Prokurator słuszności takiej nie miał formułując w sprawie 2 Ds. 208/13 skargę etapową w postaci aktu oskarżenia S. W. o czyn z art.
Należy także przypomnieć, że Sąd meriti uwzględnił zarówno ową skargę etapową jak i wnioski, co do kary zaproponowane przez Prokuratora Rejonowego w Tucholi (k. 10 akt).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.