wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych, II.oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. II czynu to jest przestępstwa z art. 270§1 k.k. i na podstawie art. 270 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, III.oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. III czynu to jest przestępstwa z art. 286§ 1 k.k. w zw. z art. 270§ 1 k.k. w zw. z art. 297§ 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go zaś na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 33§
wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych, IV.oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. IV czynu to jest przestępstwa z art. 270§1 k.k. i na podstawie art. 270 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, V.oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. V czynu to jest przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. i na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go zaś na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 3 k.k., art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 33 §
wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych, VI.oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. VI czynu to jest przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i na podstawie art. 270 §1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, VII.oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. VII czynu to jest przestępstwa z art. 13§ 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w, zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go zaś na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., art. 33§ 2 k.k. w zw. z art. 33 §
wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 60 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych, VIII.na podstawie art. 85 §
86 §
połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierza mu kary łączne: roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i 70 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych, IX.na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 2 stycznia 2015 r. do dnia 24 września 2015 r., X.na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz: (...) S.A. Oddział w Polsce kwotę 2499 (dwa tysiące, czterysta dziewięćdziesiąt dziewięć) złotych, (...) Bank S.A. kwotę 6564,05 (sześć tysięcy, pięćset sześćdziesiąt cztery i 05/100) złotych, (...) kwotę 184,62 (sto osiemdziesiąt cztery i 62/100) złotych. Apelację od wyroku wywiodła obrończyni oskarżonego w części dotyczącej kary, zarzucając: 1) orzeczenie rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności, wynikającej z błędnej wykładni art. 86 § 1 k.k., która to wykładnia doprowadziła do zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady asperacji, w sytuacji, w której z uwagi na tożsamość przedmiotową i przedmiotową czynów oskarżonego należało wymierzyć oskarżonemu karę łączną na zasadzie pełnej absorpcji tj. karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 każda, niżeli karę 1 roku pozbawiania wolności i 8 miesięcy pozbawiania wolności oraz grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 każda, gdzie kara ta jest rażąco niewspółmierną, bowiem nie uwzględnia ona powyższej dyrektywy wymiary kary łącznej, gdzie sąd także umniejszył wszystkim okolicznościom świadczącym na korzyść oskarżonego, w szczególności jego pozytywnej prognozy i społecznej szkodliwości czynów, dlatego wniosła o 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmniejszenie orzeczonej kary łącznej w wymiarze orzeczonym na karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawiania wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 każda. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrończyni oskarżonego okazała się bezzasadna. Wbrew zarzutowi skarżącej obrończyni, Sąd Okręgowy wymierzając oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności i grzywny prawidłowo i logicznie ocenił okoliczności mające wpływ na jej wymiar. Tak wymierzona kara łączna nie nosi cech rażącej surowości. Jak wynika z treści wyroku Sąd Okręgowy mógł wymierzyć karę łączną w granicach od 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 zł każda do sumy kar jednostkowych tj. 5 lat i 6 miesięcy i grzywnę w wysokości 180 stawek po 40 zł każda. W tej sytuacji wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności o 2 miesiące i grzywny o 10 stawek dziennych ponad granicę kary dopuszczalnej, w żaden sposób nie nosi cech kary rażąco niewspółmiernie surowej. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Okręgowy ustalając wymiar kary łącznej nie „umniejszył wszystkim okolicznościom świadczącym na korzyść oskarżonego” jak pisze skarżąca w apelacji. Sąd miał na uwadze charakter popełnionych czynów, ich tożsamość podmiotową i przedmiotową, ich czas popełnienia, liczbę oraz postawę skazanego. Oskarżony został skazany w niniejszej sprawie za popełnienie 7 czynów. Mnogość czynów przestępczych popełnionych przez oskarżonego i ich charakter przemawiają za jego dłuższą resocjalizacją. Wbrew stanowisku skarżącej kara łączna pozbawienia wolności i grzywny nie może być nagrodą dla oskarżonego, gdyż musi być zgodna z prewencją indywidualną i ogólną. Sąd Okręgowy ustalając wymiar kary miał na uwadze dotychczasowy tryb życia oskarżonego, jego karalność, sytuację rodzinną i materialną. Z powyższych względów, Sąd Apelacyjny nie uwzględnił apelacji obrończyni oskarżonego, wobec braku argumentu, który mógłby skutecznie podważyć zasadność rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Wobec braku majątku u oskarżonego, Sąd Apelacyjny zwolnił go od uiszczenia wydatków za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Zgodnie z oświadczeniem obrończyni z urzędu Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na jej rzecz stosowne wynagrodzenie za obronę w postępowaniu odwoławczym, z urzędu, mając na uwadze jej nakład pracy.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.