Sygn. akt III AUa 1050/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Dari

§ 1

k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Stosownie do treści przepisu art.

§ 3

k.p.c., Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Jak wynika zaś z analizy akt sprawy ubezpieczona odwołanie od decyzji z dnia 3 lutego 2015 roku wniosła dopiero w dniu 26 czerwca 2015 roku, a więc znacznie przekraczając ustawowy termin 1 miesiąca. Nadto skarżąca nie wskazała na żadne przyczyny tego opóźnienia.Dlatego też Sąd Okręgowy na podstawie przepisu art.

§ 3k.p.c.

orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Apelację od wyroku wywiodła ubezpieczona A. J., zaskarżając gow całości i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. W pkt. l wyroku błędne ustalenie daty nadania odwołania od decyzji pozwanego.
2. W pkt. 2 wyroku błędne ustalenie, że powódka niezasadnie skorygowała wniosek dotyczącyokresu naliczenia świadczenia emerytalnego na okres od 1975 do 1988, na skutek nieuwzględnienia okoliczności, że urlop wychowawczy, we wskazanym okresie, jest łącznikiem10 letniego okresu zatrudnienia.
3. W pkt. 3 wyroku bezpodstawne, za pozwanym uznanie, że nie ma podstaw do zaliczenia wpoczet kapitału początkowego kwot wskazanych w książeczce ubezpieczeniowej adotyczących okresu zatrudnienia w C. i B., w tym także akceptowanie, że pozwanyarbitralnie zaliczonych wynagrodzenie w C. z angaży a nie uczynił tego samego wstosunku do naliczeń z B., gdzie posłużył się płacą minimalną. Wskazując na powyższe apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy doponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że trzyletni urlop wychowawczy jest łącznikiem ustawowym zachowania ciągłości zatrudnienie iciągłości zatem okresu zatrudnienia z lat 1975 do 1988, gdzie zachodzi usprawiedliwiona ustawąnieobecność w pracy, która jedynie przesuwa okres składkowego zatrudnienia o jakie chodzi wewskazanym okresie 10 lat do naliczenia emerytury o te właśnie trzy lata. Zatem wniosek o naliczeniez 10 lat pracy z okresu od 1975 do 1998 zasługuje na uwzględnienie. Pozwany nie uwzględnił wskazanych zarobków z książeczki ubezpieczeniowej, albowiem jegozdaniem nie zostały podane w rozbiciu rocznym lecz ogółem. Pozwany zaznaczył, że gdyby byłorozbicie roczne, to wówczas ten dochód by uwzględnił. Pozwana wskazała, że nie ma przeszkódwyliczenia średniej przez podzielenie wskazanych kwot na miesiące wskazanego okresu zatrudnienia. Nadto wnioskodawczyni podkreśliła, że co do zasady, to pozwany nie kwestionuje, że otrzymał składki ZUSod zapisanych w książeczce kwot, co zdaniem pozwanej stanowi iż te kwoty winny być zaliczone wcałości w poczet kapitału początkowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja wnioskodawczyni okazała się częściowo zasadna. Przedmiotem niniejszejsprawybyły trzy decyzje organu rentowego dotyczące wysokości kapitału początkowego oraz wysokości emerytury wnioskodawczyni A. J.. Na wstępie podkreślić należy, że Sąd Apelacyjny zaakceptował w całości ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, traktując je jak własne, nie widząc w związku z tym konieczności ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776). Jednocześnie Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że Sąd I instancji pomimo prawidłowych ustaleń faktycznych dokonał częściowo nieprawidłowej subsumcji prawnej. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż Sąd i instancji trafnie odrzucił odwołanie wnioskodawczyni od decyzji z dnia 3 lutego 2015 r. Zgodnie z treścią art.

§ 1

k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Na mocy zaś art.

§ 3

k.p.c., sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Jak wynika z pisma pełnomocnika pozwanego z dnia 14 listopada 2016 r., decyzja o ustaleniu kapitału początkowego z dnia 3 lutego 2015 r. nadana została do wnioskodawczyni dnia 19 lutego 2015 r. Sąd I instancji ustalił, iż ubezpieczona odwołanie od tej decyzji wniosła dnia 26 czerwca 2015 r. Wnioskodawczyni w apelacji podnosiła wprawdzie, iż wniosła odwołanie w dniu 22 czerwca 2015 r., nie kwestionowała jednak faktu, iż wniosła je z przekroczeniem ustawowego miesięcznego terminu. Nie odniosła się również w żaden sposób do twierdzeń pozwanego zawartych w piśmie z dnia 14 listopada 2016 r. Jak wynika z potwierdzenia nadania załączonego do apelacji, rzeczywistości ubezpieczona wniosła odwołanie w dniu 22 czerwca 2015 r. Niemniej jednak ta kilkudniowa różnica w dacie nadania odwołania nie zmienia faktu, iż odwołanie wniesione zostało ze znacznym naruszeniem miesięcznego terminu do jego złożenia. W związku z powyższym, Sąd Okręgowy prawidłowo na podstawie art.

§ 3k.p.c.

odrzucił odwołanie od decyzji z dnia 3 lutego 2015 r. Przechodząc zaś do merytorycznej oceny pozostałych zaskarżonych w sprawie decyzji, przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 173 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 887) dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek ustala się kapitał początkowy. Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych w art. 174 pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 dla osób w wieku 62 lat. Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy. W myśl art. 174 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-

1. Zgodnie z ust. 2 przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6, 2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5, 3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2, czyli w wymiarze nieprzekraczającym jednej trzeciej udowodnionych okresów składkowych. Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym, że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r. (ust. 3). Zgodnie zaś z art. 111 ust. 1 ustawy emerytalnej, wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego: 1) z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia, 2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176, 3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty, - a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego. W świetle powyższych przepisów, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji trafnie nie uwzględnił wniosku ubezpieczonej o przyjęciajako okresu rozliczeniowego okresu 1975 –
2. Żaden z przywołanych wyżej przepisów nie dopuszcza bowiem możliwości uwzględniania przy obliczaniu kapitału początkowego podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne z okresu 14 lat. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż we wnioskowanym okresie przez 3 lata wnioskodawczyni przebywała na urlopie wychowawczym. Skoro bowiem powyższe przepisy mówią wprost o 10 bądź 20 kolejnych latach kalendarzowych, nie uwzględniając wyjątków, takich jak występujące w danym okresie przerwy w postaci np. urlopu wychowawczego, to Sąd Apelacyjny nie widzi podstaw, aby wbrew przepisom, przyjmować 14-letni okres rozliczeniowy (por.uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2004 r., III UZP 11/03, Lex nr 106663). Zasadne natomiast okazały się zarzuty skarżącej odnoszące się do niezaliczenia jej za okresy zatrudnienia w (...) Spółdzielni Pracy (...) w S. oraz w Zakładzie (...) wynagrodzenia wynikającego z zapisów w legitymacji ubezpieczeniowej. Rację ma Sąd I instancji, iż przy ustalaniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru niezbędne jest ustalenie kwoty wynagrodzenia w danym roku kalendarzowym. Zauważyć jednak należy, iż w legitymacji ubezpieczeniowej wnioskodawczyni na str. 83 wskazane zostało nie tylko wynagrodzenie łączne za całe okresy zatrudnienia w powyższych zakładach pracy, ale również przeciętny miesięczny zarobek, który umożliwiał ustaleniewynagrodzenia osiągniętego w danym roku kalendarzowym. W związku z powyższym, Sąd II instancji zobowiązał Zakład Ubezpieczeń Społecznych do hipotetycznego wyliczenia wysokości kapitału początkowego dla ubezpieczonej, przyjmując za okres zatrudnienia w (...) Spółdzielni Pracy (...) w S. wynagrodzenia wynikającego z zapisów w legitymacji ubezpieczeniowej, tj. kwoty 30.700 zł miesięcznie, zaś za okres zatrudnienia w Zakładzie (...) w G. – 58.692 zł miesięcznie. Wykonując powyższe zobowiązanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w piśmie z dnia 2 grudnia 2016 r. wskazał, iż hipotetyczna wysokość kapitału początkowego po przeliczeniu podstawy wymiaru stanowiącej podstawę do obliczenia emerytury na dzień 19 listopada 2014 r. wynosi 91.544,09 zł. H. kapitału początkowego stanowiąca podstawęobliczenia emerytury na dzień 1 maja 2015 r. wynosi zaś 96.353,18 zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok, jak w punkcie I i II wyroku. Uznając zaś apelację za niezasadną w pozostałym zakresie, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację w pozostałym zakresie. SSA Grażyna Czyżak SSA Daria Stanek SSA Bożena Grubba