← Polska

III AUz 2/17

Sygnatura akt III AUz 2/17 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2017 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Izabela Halik Sędziowie: SSA Kat

§ 2

kpc przekazał nowe żądanie do rozpoznania organowi rentowemu, umarzając postępowanie w sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie w całości złożył dowołujący K. K.

(1), który wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Okręgowego oraz o powołanie biegłego celem ustalenia czy spełnia wymogi aby otrzymać dodatek pielęgnacyjny. Skarżący zarzucił nieuwzględnienie argumentów i wniosków kierowanych przez niego oraz jawną stronniczość na korzyść ZUS. Odwołujący argumentował, iż był przekonany, że całkowita niezdolność do pracy to odpowiednik „pierwszej grupy”, dlatego w sprzeciwie nie wnosił osobno o dodatek pielęgnacyjny. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.

§ 2

kpc jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. Jeżeli zatem po wniesieniu odwołania od decyzji w sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego zostanie zgłoszone nowe żądanie, to sąd nie może go rozpoznać i zobowiązany jest przekazać to żądanie do rozpoznania organowi rentowemu (art.

§ 2KPC) (zob.

wyr. SN z 25.5.1999 r., II UKN 622/98, publ. Legalis). Sąd w postępowaniu odwoławczym nie może bowiem rozstrzygać - niejako z pominięciem organu rentowego - w zakresie żądań zgłoszonych dopiero na etapie postępowania odwoławczego (sądowego). W pierwszej kolejności żądanie takie musi zostać zgłoszone organowi rentowemu, który w zakresie tego żądania wydaje decyzję i dopiero od takiej decyzji ubezpieczonemu służyć może odwołanie do sądu ubezpieczeń społecznych. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 2015-11-04, publ. Legalis) Analiza dokumentów zawartych w aktach organu rentowego prowadzi do wniosku, że odwołujący na etapie postępowania przed organem rentowym ubiegał się o rentę z tytułu niezdolności, nie składał wniosku o przyznanie dodatku pielęgnacyjnego, czy jakiegokolwiek wniosku, który należałoby zinterpretować jako wniosek o przyznanie dodatku pielęgnacyjnego (np. wniosek o przyznanie renty inwalidzkiej I grupy). Nawet w sprzeciwie od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 4.07.2016 r. ustalającego, że jest całkowicie niezdolny do pracy wnosił tylko zastrzeżenia co do daty początkowej powstania niezdolności do pracy. Wnioskodawca dopiero w odwołaniu z dnia 29.09.2016 r. skierowanym do Sądu Okręgowego w Zielonej Górze złożył wniosek o przyznanie jemu prawa do dodatku pielęgnacyjnego, nazywając swoje pismo odwołaniem od decyzji organu rentowego z dnia 1.09.2016 r. Wniosek ten został zarejestrowany pod sygnaturą akt IV 2860/16 Sądu Okręgowego w Zielonej Górze. Z przedłożonych akt rentowych i orzeczniczych wynika, że jest to pierwszorazowy wniosek. Zarządzeniem z dnia 29.11.2016 r. sprawę IV U 2860/16 połączono ze sprawą IV U 2763/16 i zarządzono prowadzić ją łącznie pod sygnaturą IV 2763/16. Wezwany przez Sąd Okręgowy w Zielonej Górze w dniu 16.11.2016r. do przedłożenia dowodu, że składał wniosek o przyznanie prawa do dodatku pielęgnacyjnego przed 29.09.2016r. wnioskodawca nie nadesłał tego wniosku. Skoro w odwołaniu od decyzji wnioskodawca zgłosił nowe żądanie dotyczące przyznania prawa do dodatku pielęgnacyjnego Sąd I instancji prawidłowo zgodnie z art.

§ 2kpc przekazał nowe żądanie do rozpoznania organowi rentowemu.

Zważyć także należy, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z dnia 01.09.2016r. w całości zaspokoił żądanie odwołującego w zakresie jego wniosku o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i dlatego postępowanie dotyczące odwołania do Sądu od decyzji organu rentowego odmawiającej przyznania prawa do renty z dnia 10.09.2015 r. należało umorzyć na podstawie art. 477 13 § 1 i 2 kpc. Zgodnie z § 1 tego przepisu zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności zaskarżonego orzeczenia przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji lub orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Poza tym zmiana lub wykonanie decyzji lub orzeczenia nie ma wpływu na bieg sprawy. W myśl § 2 tego przepisu postanowienie sądu o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W sytuacji zatem gdy organ rentowy uwzględni żądanie strony, należy uznać, że postępowanie sądowe staje się w stosownym zakresie zbędne, toteż nie ma przesłanek do jego dalszego prowadzenia w tej części, której dotyczy pozytywna dla strony decyzja. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie. del. SSO Renata Pohl SSA Izabela Halik SSA Katarzyna Schönhof-Wilkans

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.