K. od powyższej decyzji. Powyżej wskazane postanowienie w całości zaskarżyła M. K.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie jej odwołania od decyzji ZUS z dnia 28.09.2016 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podkreśliła, że jej odwołanie dotyczy decyzji ZUS i orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, z którym się nie zgadza, gdyż błędnie uznał on, że jej choroba powstała po ukończeniu przez nią 18 roku życia, choć tak na prawdę ujawniła się już w okresie gimnazjum w 15 roku życia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : Sąd Apelacyjny stwierdza, że zarzuty zażalenia są bezzasadne i podlega ono oddaleniu. Sąd I instancji właściwie zastosował w przedmiotowej sprawie art.
zgodnie, z którym, Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że cytowany powyżej przepis ma wprost zastosowanie w niniejszej sprawie. Zważyć należy, że odwołująca w treści zażalenia jednoznacznie wskazywała, iż nie zgadza się z treścią decyzji ZUS i z treścią orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, które legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, albowiem lekarz orzecznik ZUS błędnie ustalił datę powstania u niej niezdolności do pracy. Z treści zażalenia wynika zatem wprost, iż jej zarzuty są skierowane wyłącznie przeciwko orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z 12 września 2016 r. Sąd Apelacyjny zauważa w tym miejscu, iż kwestionowane przez M. K. orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, zostało jej w sposób prawidłowo doręczone. Wraz z orzeczeniem odwołująca otrzymała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu do komisji lekarskiej ZUS (pkt 1 pouczenia) oraz pouczenie o treści 477
pozbawia skarżącą możliwości odwołania się od decyzji ZUS, gdyż nie wyczerpała ona drogi odwoławczej w postępowaniu administracyjnym. Na marginesie wskazać należy - na co również zwracał uwagę skarżącej Sąd Okręgowy, iż zgodnie z art. 14 ust. 2c zd. drugie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz.748 z późn.zm.), w uzasadnionych przypadkach Zakład, na wniosek osoby zainteresowanej, może przywrócić termin na wniesienie sprzeciwu, w tym w szczególności w razie odrzucenia przez sąd odwołania od decyzji w przypadku określonym w art.
1 k.p.c., co jednak wymaga złożenia stosownego wniosku do organu rentowego (a nie do Sądu) i wykazania przez wnioskodawcę, że niezłożenie sprzeciwu do komisji lekarskiej nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny działając na podstawie art. 397 § 1 i § 2 k.p.c. w zw. z art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia. del. SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans SSA Marta Sawińska SSA Jolanta Cierpiał
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.