Sygn. akt III Ca 49/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Magdalena Balion –

§ 1k.c.

oraz art. 385 3 pkt 17 k.c., podnosząc że kara umowna 5000zł była rażąco wygórowana, co stanowi niedozwoloną klauzulę umowną. Powód nie zapłacił pozwanemu żadnego wynagrodzenia. Za godzinę pracę pozwany miał otrzymać 10zł brutto więc musiałby przepracować 500 godzin, by otrzymać 5000zł brutto wynagrodzenia. Kara umowna 5000zł była wyższa niż możliwe do osiągnięcia wynagrodzenie. Sąd Rejonowy na tej podstawie uznał postanowienie umowy o karze umownej za sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interesy pozwanego, będącego konsumentem. Powód w apelacji zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 i 328 k.p.c. przez brak wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnięcie wadliwych wniosków dotyczących nieczytania przez pozwanego umowy, narzucenia treści umowy pozwanemu przez powoda, siedziby powoda, miejsca dostarczenia reszty ulotek i mapy miasta oraz notesu ze spisem ulic, dat i miejsc wykonywania dzieła, a także rozniesienia przez pozwanego wszystkich ulotek, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, wynikający z przyjęcia, że cała umowa nie była pozwanym uzgodniona indywidualnie, powód zmierzał do wyłudzenia kary umownej, powód ustalił sposób udowodnienia wykonania umowy tak, że był niemożliwy do wykonania dla pozwanego, zarzucił także niezasadne oddalenie wniosku o przesłuchanie stron, naruszenie art.

§ 1i 3 k.c.

przez błędne zastosowanie, naruszenie art. 22 1 k.c. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie przyznania pozwanemu statusu konsumenta. Powód wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie kosztów posterowana ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Niniejsza sprawa toczyła się zgodnie z przepisami o postępowaniu uproszczonym- art. 505 1 k.p.c., a zatem stosownie do treści art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku Sądu II instancji w wypadku nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o zaoferowane prze strony dowody. Ocena zebranego materiału dowodnego nie narusza w żaden sposób dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy przyjął, iż pozwany był konsumentem i zastosował w związku z tym regulację art.

k.c. Zgodnie z art. 22 1 k.c. za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Powód miał roznosić przez określony czas ulotki reklamujące działalność gospodarczą powoda za odpowiednim wynagrodzeniem, zatem należy przyznać rację powodowi, iż w tej sytuacji pozwany nie był konsumentem i w do umowy stron nie miała zastosowania regulacja art.

§ 1k.c.

oraz art. 385 3 pkt 17 k.c. Niemniej jednak mimo błędnego przyjęcia przez Sąd Rejonowy podstawy prawnej wyrok odpowiada prawu. Spór pomiędzy stronami dotyczy obowiązku zapłaty na rzecz powoda kary umownej w związku z niewykonaniem przez pozwanego umowy. Przepis art. 484 § 1 k.c. stanowi, że w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły. §

1. Jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż z umowy wynika, że jej celem było tylko otrzymanie kar umownych od zleceniobiorców. Powód w trakcie realizowania umowy nie kontaktował się z pozwanym, wskazany przez niego na ulotkach adres biura w R. był nieaktualny. Okoliczności tej powód nie zaprzeczył. Zgodnie z umową pozwany miał roznosić ulotki przez 5 dni w tygodniu przez co najmniej 6 godzin przez dwa miesiące i otrzymać 10 zł brutto wynagrodzenia, co oznacza, że w tym okresie mógł zarobić 2400zł brutto. Pozwany żadnego wynagrodzenia nie otrzymał. W takim stanie rzeczy należy uznać, iż zastrzeżona kara umowna jest rażąco wygórowana, a wobec braku zapłaty pozwanemu jakiegokolwiek wynagrodzenia i niewykazania przez powoda, że w wyniku nienależytego wykonania przez pozwanego powód poniósł szkodę żądanie zapłaty kary umownej w wysokości 5000zł jest sprzeczne zarówno z art.484 k.c. jak i zasadami współżycia społecznego wyrażonymi w art. 5 k.c. - artykuł 5 k.c. prowadzić może do wyłączenia skuteczności roszczenia o zapłatę kary umownej, jeżeli roszczenie w świetle szczególnych ustaleń faktycznych prowadziłoby do stwierdzenia stanu nadużycia prawa podmiotowego – tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. V CSK 123/
2. W świetle tego stanowiska przesłuchanie stron jak wywodzi powód w apelacji na okoliczność indywidualnego uzgadniania warunków umowy było zbyteczne. Sąd Okręgowy, mając powyższe na uwadze na mocy art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.