IV Ka 866/16

Sygn. akt IV Ka 866/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Górski Protokolant: Marta Synowiec po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. sprawy M. C. syna G. i Z. z domu P. (...)r. w O. z art. 92 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013r. poz. 1414 z późn. zm.) w zw. z zlp. 16 zał. 2 ww ustawy na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 września 2016 roku sygnatura akt II W 394/16 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie o przypisane M. C. wykroczenie z art. 92 ust. 3 i 4 ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym umarza zaliczając wydatki w sprawie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn.akt IV Ka 866/16 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem M. C. uznany został za winnego, że: Jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie (...) Usługi (...) R. K. (...) S. (...), naruszył obowiązki i warunki wykonywania przewozu drogowego określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) poprzez fakt, iż:

1. W dniu 18.12,2015r. dopuścił do naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywność kierowcy poprzez brak właściwego nadzoru, co spowodowało prowadzenie pojazdu o nr rej. (...) wraz z naczepą przez kierowcę Pana R. K. bez rejestrowania na wykresówce kierowcy wskazań tachografu w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kierowca rejestrował odpoczynek w trakcie poruszania się pojazdu po drodze krajowej nr (...)),-
2. W dniu 16.12.2015r. dopuścił do naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywność kierowcy poprzez brak właściwego nadzoru, co spowodowało prowadzenie pojazdu o nr rej, (...) wraz z naczepą przez kierowcę pana R. K. bez rejestrowania na wykresówce kierowcy wskazań tachografu w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi ( kierowca rejestrował odpoczynek w trakcie poruszania się pojazdu po drodze krajowej nr (...) ),-
3. W dniu 14.12.2015r. dopuścił do naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywność kierowcy poprzez brak właściwego nadzoru, co spowodowało prowadzenie pojazdu o nr rej. (...) wraz z naczepą przez kierowcę pana R. K. bez rejestrowania na wykresówce kierowcy wskazań tachografu w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kierowca rejestrował odpoczynek w trakcie poruszania się pojazdu po drodze krajowej nr (...)),- tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92 ust.3 i 4 ustawy o transporcie drogowym. Za to na mocy powołanego przepisu wymierzono obwinionemu karę 2000 zł grzywny. Wyrok powyższy zaskarżył M. C. zarzucając:
4. błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że dopuścił się zarzucanego mu czynu,
5. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wynikającą z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących rzutujących na jej wymiar. Tym samym apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od zarzucanego czynu, alternatywnie o zmianę orzeczenia w zakresie dotyczącym wysokości wymierzonej kary grzywny. Sąd Okręgowy zważył: Odnoszenie się do zarzutów apelacji należy uznać za bezprzedmiotowe. Powyższe stwierdzenie wynika z faktu, iż w sprawie omawianej nastąpiło przedawnienie karalności wskazanego wyżej wykroczenia, bowiem od chwili jego dokonania upłynęły 2 lata. I tak obwinionemu przypisano czyny jakich miał dopuścić się od 14 do 18 grudnia 2015 r.. Wyrok Sadu I instancji zapadł zatem jeszcze przed upływem 2-letniego okresu przedawnienia karalności za wykroczenie (art. 45§1 kw), jednak akta sprawy przesłano Sądowi II instancji wraz z apelacją obwinionego dopiero 30 listopada 2016 r. (por.k.-65), a zatem nie było realnej możliwości wyznaczenia rozprawy odwoławczej i zawiadomienia o niej stron przed 18 grudnia 2016 r., kiedy to nastąpiło przedawnienie karalności omawianego wykroczenia. Z tej to przyczyny – jedynym możliwym rozstrzygnięciem w dacie wyrokowania przez Sąd II instancji (28.12.16 r.) było uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.