ust. VIII umowy Operator był upoważniony do rozszerzania zakresu świadczonych usług, w szczególności w miarę powstawania nowych możliwości technicznych. Zawierając aneks do umowy abonent – J. M. oświadczyła, że zapoznała się i akceptuje regulamin świadczenia usług telekomunikacyjnych (...) sp. z o.o., cennik oraz Warunki Oferty Promocyjnej. Zgodnie z Regulaminem świadczenia usług (...) umożliwił Abonentowi korzystanie z następujących usług telekomunikacyjnych: przyłączenia do sieci, dostępu do sieci, wykonywania i odbierania połączeń głosowych, przesyłania wiadomości tekstowych oraz inne usługi transmisji danych, przesyłanie wiadomości multimedialnych, roaming i usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi transmisji danych (rozdział II § 3 ust. 1).
4 Operator świadczył usługi telekomunikacyjne w zakresie istniejących możliwości technicznych. W szczególności oznaczało to, że: Operator świadczy usługi zgodnie z standardami poszczególnych technologii (GSM, (...), (...), (...) i (...)). Informacje o technologiach stosowanych przez Operatora były publikowane na stronie internetowej www.era.pl (pkt 4.1.). W celu naliczenia opłat należnych operatorowi oraz opłat z tytułu rozliczeń operatorskich Operator był zobowiązany przetworzyć dane transmisyjne, odzwierciedlające usługi telekomunikacyjne świadczone Abonentowi. Z uwzględnieniem warunków określonych w przepisach prawa Operator mógł również przetwarzać te dane dla celów marketingowych oraz świadczenia usług o wartości wzbogaconej (§7 ust. 4).
2 regulaminu Operator zastrzegł sobie prawo uwzględnienia w fakturze opłat za usługi telekomunikacyjne świadczone na rzecz abonenta, a nieuwzględnione, w szczególności z przyczyn technicznych, w fakturach za poprzednie cykle rozliczeniowe. Stosownie do treści § 12 ust. 1 regulaminu Abonent zobowiązany był do zapłaty opłat wynikających z faktury, w terminie określonym w fakturze. Termin płatności nie mógł być krótszy niż 14 dni od daty wystawienia faktury.
4 regulaminu, w przypadku, gdy opóźnienie Abonenta w zapłacie przekraczało 7 dni, Operator po wysłaniu do Abonenta informacji SMS, e-mail, listem lub po uprzedzeniu go w inny sposób, miał prawo zawiesić Abonentowi możliwość inicjowania przez niego Usług telekomunikacyjnych oraz możliwości z korzystania z usługi roamingu, które wynikało z umowy /umów. W przypadku Konsumenta uprawnienie to przysługiwało Operatorowi w odniesieniu do Usług (...) świadczonych na podstawie umowy, której dotyczy opóźnienie z zastrzeżeniem ust.
4 Regulaminu świadczenia usług, Operator świadczył usługi telekomunikacyjne w zakresie istniejących możliwości technicznych. W szczególności oznaczało to, że: Operator świadczy usługi zgodnie z standardami poszczególnych technologii (GSM, (...), (...), (...) i (...)). Informacje o technologiach stosowanych przez Operatora były publikowane na stronie internetowej www.era.pl (pkt 4.1.). Należy w tym miejscu wskazać, że postępowanie cywilne ma charakter kontradyktoryjny, czego wyrazem jest przede wszystkim dyspozycja art. 232 k.p.c., określająca obowiązek stron do wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co z kolei jest potwierdzeniem reguły zawartej w art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Trzeba podkreślić, że zasady art. 6 k.c. i 232 k.p.c. nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być przede wszystkim i w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Zaznaczyć także należy, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie za stronę dowodów przez nią nie wskazanych, mających na celu udowodnienie jej twierdzeń (tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76). Dopuszczenie dowodów z urzędu jest bowiem prawem, a nie obowiązkiem sądu, z którego to prawa powinien szczególnie ostrożnie korzystać, tak by swym działaniem nie wspierać żadnej ze stron procesu. Wobec powyższego zgodnie z ogólną regułą, wyrażoną w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W razie sprostania przez powoda ciążącym na nim obowiązkom dowodowym, na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2012 roku, I ACa 1489/11). Powyższe oznacza, że pozwana wobec wykazania przez powoda okoliczności uzasadniających zasądzenie żądanej kwoty, winna była przedstawić dowody na okoliczności uzasadniające jego oddalenie, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła. W szczególności pozwana nie wykazała, by operator nie wykonywał lub niewłaściwe wykonywał usługi. Tymczasem opłata za świadczenie usług telekomunikacyjnych stanowi ekwiwalent właśnie tych usług. Jest zatem świadczeniem wzajemnym abonenta w stosunku do operatora usług. Opłata ta wynika z zawartej umowy i obowiązek jej poniesienia powstaje w związku z zamknięciem kolejnego okresu rozliczeniowego. Mając na uwadze powyższe, powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Godzi się również podnieść, iż sam fakt wyboru konkretnego abonamentu u operatora – tak bez (...) jak i z (...) – nie oznacza niedostępności powyższej usługi w ogóle, a jedynie brak określonego w abonamencie limitu kosztów połączeń wliczonego w cen abonamentu. Wskazać wypada, iż pozwana miała świadomość, iż zakupiony przez nią dla córki aparat telefoniczny – a mianowicie smartphone ma pełen dostęp do Internetu tak przez złącze bez kablowe – wi-fi jak i poprzez siec komórkową. A zatem bezsporna była zdolność samego urządzenia do logowania się do Internetu za pomocą sieci telefonii komórkowej, nie kwestionowane było również i to, iż do połączeń za pomocą sieci komórkowej dochodziło – jedyna okolicznością kwestionowaną była okoliczność, iż skoro w abonamencie wliczony był określony pakiet połączeń bądź też abonament tegoż pakietu nie zawierał to pozwana nie powinna móc korzystać z tejże usługi – gdyż powód winien w/w usługę zablokować. Sąd nie podziela powyższego stanowiska. Rzeczą pozwanej jako przezornego konsumenta było takie skonfigurowanie telefonu ewentualnie taki sposób jego użytkowania, by wykorzystywać dostępny pakiet internetowy zgodnie z zakupionym w abonamencie limitem. Nie jest rzeczą powoda ograniczać świadczone pozwanej usługi – do czego zresztą zobowiązywała powoda umowa – a wyłącznie powód był zobowiązany do zapewnienia dostępu tak do połączeń komórkowych jak i Internet – co też wykonał. Pozwana była wyłącznie upoważniona do decydowania w jakim czasie i w jakim zakresie wyraża wolę korzystania z usług świadczonych przez powoda, tak zarówno ona, jaki małoletni któremu oddala w używanie telefon komórkowy, przy czym wola ta zamanifestowana była poprzez samo nawiązanie połączenia tak Internetowego jak i telefonicznego. Analogicznie sytuacja powoływana przez pozwaną gdyby odnieść w/w wyłącznie do polaczeń komórkowych oznaczałaby, iż po wykorzystaniu limitu minut w abonamencie brak jest możliwości nawiązywania połączeń wychodzących – a z taką argumentacja nie sposób się zgodzić. Otóż pozwana w abonamencie zakupiła określony limit połączeń tak telefonicznych jak i sms oraz mms czy połączeń internetowych, zaś za korzystanie ponad wykupiony limit w abonamencie – winna dodatkowo uiścić powodowi cenę ustaloną przez strony w umowie (cenniku powoda). Sam fakt, że w zakresie drugiej z faktur pozwana miała określony limit połączeń w abonamencie nie oznacza, iż może uchylić się od płatności za korzystanie z usług powoda ponad wskazany w abonamencie limit, który zresztą był jej znany i przez nią wybrany. Jak wynika ze szczegółowego rozliczenia k. 39-39v, pozwana ponad limit przyznany w abonamencie – w tabelce rozliczenie bezpłatnych jednostek – dodatkowo wykorzystała połączenia internetowe ( Internet wysłano i Internet odebrano) na kwotę netto 502,63 złotych, zaś w okresie od dnia 05 stycznia 2014 roku do dnia 04 lutego 2014 roku (abonament rodzina 40) pozwana wykorzystała połączenia internetowe nie wliczone w limit przysługujący w abonamencie w kwoce netto 493,22 złotych. Zresztą korzystania z usług powoda ponad abonament pozwana nie kwestionowała. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w sytuacji korzystania z usług powoda ponad limit wskazany w abonamencie pozwana obowiązana jest uiszczać dodatkowo - zgodnie z umowa – wynagrodzenie za wykorzystywane przez nią usługi. W dniu wniesienia pozwu dochodzona przez stronę powodową kwota główna była wymagalna i strona powodowa miała prawo żądać odsetek za opóźnienie. Konsekwentnie na podstawie art. 481 § 1 k.c. Sąd uwzględnił żądanie zasądzenia odsetek ustawowych od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 17 marca 2015 roku do dnia zapłaty. Odsetki te podlegały, ze względu na zmianę treści art. 481 k.c., rozbiciu na okresy do 31 grudnia 2015 r. i od 1 stycznia 2016 r. Artykuł 56 Ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1830) znajduje, w ocenie Sądu, zastosowanie do odsetek za opóźnienie. Za okres po wejściu w życie nowelizacji w stosunku do odsetek ustawowych zastosowanie znajduje zaś art. 481 § 2 k.c. w brzmieniu po nowelizacji. Takie rozumienie przepisu przejściowego sprawia, że koniecznym jest, wobec istnienia po 1 stycznia 2016 r. dwóch rodzajów odsetek ustawowych, dookreślenie, że obowiązkiem pozwanego po tym dniu jest zapłata odsetek ustawowych za opóźnienie. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik wyrażoną w art. 98 k.p.c. Pozwana uległa stronie powodowej w niniejszym postępowaniu w całości, w związku z tym winna zwrócić celowe koszty poniesione przez niego na dochodzenie swych praw, na które złożyła się: opłata od pozwu w kwocie 30 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 180 zł według stawki określonej w § 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, powiększona o uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Ze względu na powyższe motywy, Sąd orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.