Do zasiedzenia służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o służebności gruntowej. Zgodnie z art. 292 k.c. służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie w wypadku, gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. W takim przypadku odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie. Stosownie natomiast do treści art. 172 k.c. posiadacz nieruchomości, niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Normy Kodeksu cywilnego, wskazujące na w.w. okresy zasiedzenia wprowadzono ustawą z dnia 28 lipca 1990r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321 ze zm.). Przed przedmiotową zmianą art. 172 k.c. przewidywał zasiedzenie przy przyjęciu dobrej wiary po upływie 10 lat, natomiast przy przyjęciu złej wierze wraz z upływem 20 - letniego terminu. Przytoczone krótsze terminy zasiedzenia stosuje się, gdy poprzednio obowiązujące terminy zasiedzenia upłynęły przed wejściem w życie w.w. noweli, tj. przed dniem 1 października 1990r., o czym stanowi art. 9 w.w. ustawy nowelizującej. Natomiast zgodnie z dekretem Prawo rzeczowe z 11 października 1946 r. obowiązywały terminy dawności: 20 lat w dobrej wierze i 30 lat w złej wierze. Istotą zasiedzenia jest możliwość nabycia określonego prawa, w tym wypadku służebności przesyłu czy też służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu przez podmiot, któremu to prawo nie przysługuje, co wyraża się w sformułowaniu z art. 172 k.c., że „posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność”. Jeżeli posiadaczem nieruchomości jest jej właściciel, to nie może powtórnie nabyć tego prawa przez zasiedzenie, co należy analogicznie odnieść do niniejszej sytuacji, gdy wnioskodawcy jako następcy prawnego Skarbu Państwa, a także nabywcy przedsiębiorstwa i urządzeń przesyłowych (art.
służebność przesyłu czy też służebność gruntowa o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Fakt, że przy stwierdzeniu zasiedzenia określa się datę nabycia prawa nie ma w tym zakresie decydującego znaczenia. Orzeczenie w przedmiocie zasiedzenia ma charakter deklaratoryjny. Jeżeli wnioskodawca uważał się za osobę uprawnioną z tytułu służebności przesyłu lub służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu (jako następca prawny Skarbu Państwa i zgodnie z art.
k.p.c.), to winien był to podnieść w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu o sygn. VII Ns 1209/12, co skutkowałoby oddaleniem wniosku, w przypadku uznania zasadności tego zarzutu. Sąd jest związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 17 listopada 2015 r. o sygn. akt VII Ns 1209/12, zgodnie bowiem z art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Nie ma zatem możliwości, by w niniejszym postępowaniu wnioskodawca podważył prawomocne rozstrzygnięcie o sygn. VII Ns 1209/12. Takie bowiem byłyby konsekwencje uwzględnienia wniosku, a w obrocie funkcjonowałyby dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia dotyczące podstaw nabycia przez wnioskodawcę służebności przesyłu czy też służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu obciążających nieruchomości opisane we wniosku. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie ma interesu prawnego w wydaniu rozstrzygnięcia, a ewentualne uwzględnienie wniosku wobec treści prawomocnego orzeczenia o ustanowieniu służebności przesyłu skutkowałoby konsekwencjami nie do pogodzenia z zasadą praworządności. Jak wskazał wnioskodawca Sąd Okręgowy zawiesił postępowanie o wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości, w związku posadowieniem urządzeń przesyłowych o sygn. II Ca 442/16 do czasu prawomocnego zakończenia niniejszej sprawy. Jednak zarzut zasiedzenia nieruchomości podniesiony w sprawie II Ca 442/16 mógł być rozpoznany bez konieczności złożenia niniejszego wniosku. Okoliczność ta nie może zatem przesądzić o zasadności wniosku. Z tych względów Sąd oddalił zgłoszone przez wnioskodawcę wnioski dowodowe o powołanie biegłych sądowych i przesłuchanie świadka, które w takich okolicznościach nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Kserokopie załączonej dokumentacji, nie poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika, formalnie nie zostały dopuszczone jako dowody w sprawie choć okoliczności, które z nich wynikały, nie były kwestionowane. Dlatego też orzeczono jak w pkt I sentencji. Wobec tego, że interesy stron były sprzeczne o kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. Skoro wniosek został oddalony, a tym samym wnioskodawca przegrał sprawę, to uczestnikom postępowania, którzy podjęli obronę, należał się zwrot poniesionych przez nich kosztów postępowania, na które składają się: wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika według stawki minimalnie z § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – 480 zł (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji. Sygn. akt I Ns 2448/16 ZARZĄDZENIE (...) (...) (...)A W., (...) D. P. (...). D. P., (...) (...) L., (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.