Sygn. akt VIII Pa 173/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Kalinka Sędziowie: SSO Jolanta Łanowy-Klimek SSO Grzegorz Tyrka Protokolant: Ewa Gambuś po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa G. J. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o sprostowanie świadectwa pracy na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 1 września 2016 r. sygn. akt VI P 3/16 1. oddala apelację; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 659,93 zł (sześćset pięćdziesiąt dziewięć złotych i dziewięćdziesiąt trzy groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. (-) SSO Grzegorz Tyrka (spr.) (-) SSO Teresa Kalinka (-) SSO Jolanta Łanowy-Klimek Sędzia Przewodniczący Sędzia VIII Pa 173/16 UZASADNIENIE Powód G. J. domagał się od pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. sprostowania świadectwa pracy poprzez wskazanie w punkcie drugim, że w okresie zatrudnienia wykonywał pracę na stanowisku kierowcy na trasach krajowych kat. C + E. Na uzasadnienie podano, że w okresie zatrudnienia powód kierował wyłącznie zestawem pojazdów złożonych z ciągnika siodłowego i naczepy. Prowadzenie tego zestawu wymaga od kierowcy posiadania prawa jazdy kategorii C, C+E, karty kierowcy oraz ukończenia kursu przewozu rzeczy. W ocenie powoda wskazanie przez pozwaną w świadectwie pracy rodzaju wykonywanej pracy jako „kierowca na trasach krajowych” nie potwierdza pracy na pojazdach ciężarowych kategorii C, C+E i może odnosić się do każdego innego pojazdu np. poniżej 3,5 t. Powód pokreślił, że obowiązująca kwalifikacja zawodów nie obejmuje takiego zawodu jak „kierowca na trasach krajowych”, a najbliższym rodzajowi wykonywanej przez powoda pracy jest określenie „kierowca ciągnika siodłowego” i „kierowca samochodu ciężarowego”. Zdaniem powoda zachowanie pozwanej jest celowe, bowiem przy okazji wystawiania np. skierowania na badanie lekarskiej, jego stanowisko pracy zostało określone poprawnie jako „kierowca na trasach międzynarodowych kat. C+E”. Pozwana domagała się oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według przedłożonego spisu kosztów w łącznej kwocie 2 290,79 zł. Na uzasadnienie podano, że powód nie może dochodzić przed sądem sprostowania świadectwa pracy, bowiem nie tylko jego żądanie zawarte w pozwie zostało sformułowane odmiennie od żądania zgłoszonego we wniosku z dnia 21 grudnia 2015 roku, ale i pozew został złożony przedwcześnie z naruszeniem terminu określonego w art. 97 § 2 1 k.p., to jest przed rozpoczęciem biegu terminu do wytoczenia powództwa o sprostowanie świadectwa pracy. Pozwana podała, że powód przez cały okres zatrudnienia wykonywał pracę na stanowisku „kierowcy na trasach krajowych”. Pozwana wyjaśniła, że stanowisko to zostało oficjalnie przyjęte przez zarząd spółki i odnosi się do wszystkich jej pracowników świadczących pracę w zakresie transportu towarów w kraju. Powód był świadomy tego już w chwili nawiązania stosunku pracy, o czym świadczy wskazanie w umowie o pracę rodzaju umówionej pracy jako „kierowcy w trasach krajowych” oraz kwestionariusze osobowe wypełnione przez powoda w trakcie rekrutacji. Dodatkowo powód nigdy nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń w tym zakresie. Pozwana wyjaśniła także, że w odniesieniu do kierowców funkcjonują u niej dwa rodzaje stanowisk: „kierowca na trasach krajowych” i „kierowca na trasach międzynarodowych”; kryterium rozróżnienia tych stanowisk jest rodzaj przewozów, nie zaś rodzaj pojazdów, którymi te przewozy są wykonywane. Pozwana wskazała, że przy skierowaniach na badania lekarskie co do zasady rozszerza zakres przeprowadzanych przez lekarza badań, żeby w razie późniejszego rozszerzenia zakresu obowiązków danego pracownika (np. o wyjazdy na trasy międzynarodowe) nie zachodziła konieczność ponownego przeprowadzania badań. Zdaniem pozwanej dla określenia stanowiska pracy dla powoda nie ma znaczenia powoływana przez niego klasyfikacja zawodów, która stanowi usystematyzowany zbór zawodów na rynku pracy. Klasyfikacja ta jednak nie typizuje w żaden sposób rodzajów stanowisk pracy, bowiem pojęcia zawodu nie można utożsamiać ze stanowiskiem pracy. Wyrokiem z dnia 1 września 2016 roku Sąd Rejonowy w G. oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1 739,79 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W pisemnym uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że powód był zatrudniony u pozwanej w okresie od dnia 2 listopada 2011 roku do dnia 12 grudnia 2015 roku w pełnym wymiarze czasu pracy. Powód posiada następujące kategorie prawa jazdy: A, B, C, D, BE, CE, DE. W podaniu o przyjęcie do pracy powód wyraził wolę pracy na stanowisku „kierowcy”. Podczas rozmowy kwalifikacyjnej był informowany o rodzaju stanowiska, na które odbywa się nabór jako kierowca kategorii C+E. W dniu 19 października 2011 roku powód w trakcie wstępnych badań lekarskich został uznany za zdolnego do wykonywania pracy na stanowisku „kierowcy kategorii C+E”. Sąd I instancji ustalił, że w dniu 2 listopada 2011 roku strony zawarły pierwszą umowę o pracę na okres próbny, w której ustalono rodzaj umówionej pracy jako „kierowca na trasach krajowych”. Powód przy zawieraniu umów o pracę zgłaszał pozwanej, że jego stanowisko pracy powinno być określone w inny sposób. Ostatecznie jednak nie kwestionował nazewnictwa swego stanowiska pracy i podpisywał się pod umowami o pracę. W okresie pracy u pozwanej powód jeździł samym ciągnikiem siodłowym lub ciągnikiem siodłowym z naczepą. U pozwanej funkcjonują dwa stanowiska kierowcy: „kierowcy na trasach krajowych” oraz „kierowcy na trasach międzynarodowych”. Sąd I instancji ustalił, że w regulacjach wewnątrzzakładowych obowiązujących w okresie zatrudnienia powoda, wysokość wynagrodzenia dla pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy została uzależniona od tego, czy dany kierowca zajmuje stanowisko kierowcy na trasach międzynarodowych czy krajowych oraz od stażu pracy. Natomiast w zakresie przydziału pracownikom odzieży ochronnej i roboczej oraz sprzętu ochrony osobistej regulacja wewnątrzzakładowa zawiera oznaczenie stanowiska pracy „pracownika zatrudnionego na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego pow. 3,5 t”. Sąd I instancji ustalił, że kolejne umowy o pracę (na czas określony) strony zawierały w dniach 1 lutego 2012 roku i 1 lutego 2014 roku, ponownie określając rodzaj umówionej pracy powoda jako „kierowca na trasach krajowych”. W okresie zatrudnienia u pozwanej powód był dwukrotnie (w dniu 14 października 2013 roku i w dniu 26 października 2015 roku) poddany kontrolnym badaniom lekarskim na stanowisku „kierowcy na trasach międzynarodowych kat. C+E, praca na wysokościach”. Sąd I instancji ustalił, że stosunek pracy został wypowiedziany przez pozwaną ze skutkiem na dzień 12 grudnia 2015 rok. W tym samym dniu pozwana sporządziła dla powoda świadectwo pracy, w którym w punkcie drugim podano, że powód w okresie zatrudnienia wykonywał pracę „kierowcy na trasach krajowych”. Powód został pouczony o prawie wystąpienia do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy oraz prawie wystąpienia do sądu z żądaniem sprostowania świadectwa pracy w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku przez pracodawcę. Świadectwo pracy zostało doręczone powodowi w dniu 18 grudnia 2015 roku. Sąd I instancji ustalił, że pismem z dnia 21 grudnia 2015 roku powód wniósł do pozwanej o sprostowanie świadectwa pracy w punkcie drugim poprzez jego zmianę na treść „kierowca pojazdu na trasach krajowych pow. 3,5 t”. W odpowiedzi na to pismo pozwana – już po wytoczeniu powództwa w niniejszej sprawie – odmówiła powodowi sprostowania świadectwa pracy. Sąd I instancji ustalił także, że w ogłoszeniach o pracę zamieszczanych w internecie w marcu 2016 roku pozwana ogłaszała nabór na stanowisko „kierowcy C+E w transporcie międzynarodowym”. Sąd I instancji pominął dowód z przesłuchania strony pozwanej, albowiem prowadziłoby to do przedłużenia postępowania. W ocenie Sądu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Wskazuje się, że dowód z przesłuchania strony w świetle normy art. 299 k.p.c. ma jedynie uzupełniający charakter. Sąd nie ma obowiązku dopuszczenia tego rodzaju dowodu, gdy wyjaśnione zostały fakty istotne do wydania wyroku, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Kwestie dotyczące sprostowania świadectwa pracy uregulowane są bowiem w art. 97 k.p. i Sąd I instancji brał pod uwagę przesłanki tam zawarte. W oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe Sąd I instancji uznał, że roszczenie powoda o sprostowanie świadectwa pracy nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 97 § 2 k.p. w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. Zgodnie z art. 97 § 2 1 k.p. pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa; w razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Odwołując się do stanowiska judykatury, Sąd I instancji podniósł, że terminy określone w przepisie art. 97 § 2 1 k.p. są terminami prawa materialnego, stąd oddala się powództwo, gdy pozew został wniesiony po upływie terminów określonych w tym przepisie, jeżeli ich nie przywrócono (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2009 roku, w sprawie II PK 156/09, opublikowany w LEX Nr 577459 oraz uchwała w składzie 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1986 roku, w sprawie III PZP 8/86, opublikowana w OSNCP z 1986 roku, Nr 12, poz. 194). Tym samym nie mają do nich zastosowania przepisy Kodeksu postępowania cywilnego normujące postępowanie w razie uchybienia i przywrócenia terminu (art. 167 – 172 k.p.c.). Pracownik, który spóźni się z żądaniem sprostowania świadectwa pracy nie traci jednak prawa do takiego sprostowania. P. analogiam do przywrócenia terminu w zakresie żądania sprostowania świadectwa pracy pracownikowi przysługuje na podstawie art. 265 § 1 k.p. prawo zwrócenia się do sądu o przywrócenie wskazanego terminu. Zgodnie bowiem z art. 265 § 1 k.p. jeżeli pracownik nie dokonał - bez swojej winy – w terminie czynności (...) sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu (art. 265 § 2 k.p.). Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z żądaniem sprostowania świadectwa pracy w zakresie zmiany adnotacji o wykonywanej przez powoda z kierowcy na trasach krajowych na kierowcę na trasach krajowych kat. C + E powód wystąpił dopiero z chwilą złożenia pozwu, to jest w dniu 5 stycznia 2016 roku, czyli po upływie siedmiodniowego terminu od otrzymania świadectwa pracy (co nastąpiło w dniu 18 grudnia 2015 roku). W tym zakresie powód nie złożył pracodawcy wniosku, o którym mowa art. 97 § 2 1 k.p. Tymczasem uprzednie wystąpienie pracownika do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy stanowi materialnoprawną przesłankę powództwa. Tym samym wobec niewystąpienia przez powoda z wnioskiem reklamacyjnym o sprostowanie świadectwa pracy przed wytoczeniem powództwa powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu. W ocenie Sądu I instancji wniosek powoda z dnia 21 grudnia 2015 roku dotyczący żądania sprostowania świadectwa pracy w zakresie zmiany zapisu o wykonywanej przez powoda z kierowcy na trasach krajowych na kierowcę pojazdu na trasach krajowych pow. 3,5t nie odpowiada żądaniu powództwu wytoczonemu w niniejszej sprawie. Do stwierdzenia takiego należy dojść w następstwie porównania ze sobą zakresu rozumienia pojęć „kierowcy na trasach krajowych kat. C + E” i „kierowcy pojazdu na trasach krajowych pow. 3,5 t”. Mianowicie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 roku, poz. 155 ze zm.) prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania kategorii C:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.