dla roszczenia odszkodowawczego, z którego to tytułu powódka dochodziła pozostałej części powództwa w zakresie kwoty 30 194,00 zł. Nietrafnie powódka wskazywała, że bieg terminu przedawnienia został przerwany złożeniem zawezwania do próby ugodowej. Wniosek złożony przed Sądem Rejonowym w Jastrzębiu Zdroju nie posiadał bowiem tożsamego zakresu roszczenia z zakresem objętym powództwem. Wobec powyższego nie znalazł zastosowania art. 123 § 1 k.c., a bieg przedawnienia nie został przerwany. Skoro powódka wytoczyła niniejsze powództwo dopiero w dniu 16 lipca 2014 r., a okres przedawnienia upłynął w dniu 16 sierpnia 2013 r., to zarzut przedawnienia należało uznać za skuteczny. O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na mocy art. 102 k.p.c Apelację od powyższego wyroku wniosła powódka, zarzucając mu: - naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 118 k.c. i art.
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, b) art.123 § 1 pkt 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zawezwanie do próby ugodowej powódki skierowane przeciwko pozwanym nie przerwało biegu przedawnienia, albowiem roszczenie nie było tożsame z zakresem roszczenia objętego pozwem w niniejszej sprawie; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia, w szczególności brak szczegółowej analizy roszczeń objętych zawezwaniem do próby ugodowej, które to postępowanie toczyło się przed Sadem Rejonowym w Jastrzębiu Zdroju, a w następstwie powyższego błędne ustalenie, że roszczenia w nim zawarte nie są tożsame z żądaniem pozwu. Powódka domagała się zmiany wyroku poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie od pozwanych kwoty 61 319 zł z odsetkami liczonymi od dnia złożenia pozwu oraz zwrotu kosztów oraz orzeczenie o kosztach drugiej instancji według norm przepisanych ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z orzeczeniem o kosztach postępowania. W uzasadnieniu apelacji przedstawiła argumentację na poparcie zarzutów apelacyjnych, wymieniając dokładnie roszczenia zgłoszone we wniosku o zawezwanie do próby ugodowej i w niniejszym pozwie. Zarzuciła, że uzasadnienie wyroku nie zawiera analizy roszczenia zawartego we wniosku o zawezwanie do próby ugodowej i w konsekwencji w sposób arbitralny przyjęto, że roszczenia nim objęte nie są tożsame z objętymi pozwem, a tym samym nie został zastosowany przepis art. 123 k.c, skutkiem czego uwzględniony został zarzut przedawnienia roszczenia powódki. W odpowiedzi pozwany L. P.
roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Biorąc pod uwagę datę skutecznego wystąpienia powódki ze spółki – 16 sierpnia 2010r. przyjąć należy, że roszczenie powódki uległo przedawnieniu. Kluczowym zagadnieniem, pojawiającym się w sprawie, pozostaje ustalenie, czy złożenie przez powódkę wniosku o zawezwanie do próby ugodowej przerwało bieg przedawnienia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 123 § 1 pkt 1) k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c. tylko wówczas, gdy określona w nim wierzytelność obejmuje precyzyjnie określenie zarówno przedmiotu żądania, jak i jej wysokości. W zawezwaniu do próby ugodowej, zgodnie z art. 185 § 1 k,p.c, należy wprawdzie zwięźle oznaczyć sprawę, to jednak wymóg ten należy przede wszystkim wiązać z obowiązkiem przedstawienia argumentacji uzasadniającej żądanie oraz przytaczania dowodów na jego poparcie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2012 r, V CSK 515/11; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2016 r, I ACa 218/16). Tożsamość przedmiotowa roszczenia występuje wtedy, gdy żądania są identyczne i jednocześnie jednakowa jest ich podstawa faktyczna i prawna, przy czym przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Dokonując porównania roszczeń, określonych we wniosku powódki o zawezwanie do próby ugodowej oraz w niniejszym pozwie, nie sposób ustalić, by były one tożsame. W szczególności, powódka we wniosku określiła ogólną sumę roszczenia, nie precyzując, jaka jest wysokość każdej z należności, wymienionych we wniosku. Oceniając zatem, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 123 § 1 pkt 1) k.c., należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że roszczenie powódki uległo przedawnieniu. Z powyższych względów Sąd Okręgowy na mocy art.385 kpc oddalił apelację powódki jako bezzasadną, orzekając o kosztach postępowania odwoławczego na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6) i § 10 ust.1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, nie znajdując podstaw do zastosowania przepisu art. 102 k.p.c. SSO Małgorzata Korfanty SSO Iwona Wańczura SSR (del.) Agata Żuradzka - Stuglik
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.