, I. Oskarżonego uznaje za winnego tego, że w dniu 8 września 2015 roku w miejscowości W. w gminie W., kierując motocyklem marki K. o numerze rejestracyjnym (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, co potwierdziły późniejsze badania z wynikami 0,73 mg/dm 3 oraz 0,66 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu, przewożąc pasażerkę G. F., która nie używała kasku ochronnego, a ponadto nie zachował należytej ostrożności oraz nie dostosował prędkości do warunków panujących wówczas na drodze, przez co spowodował nieumyślnie wypadek, na prostym odcinku drogi o zanieczyszczonej piaskiem nawierzchni wpadając w poślizg i tracąc panowanie nad pojazdem, który przewrócił się na prawy bok, a następnie wjechał do przydrożnego rowu, w wyniku czego pasażerka motocykla G. F. doznała rozległych obrażeń czaszkowo – mózgowych, skutkujących ostrą niewydolnością ośrodkowego układu nerwowego i znajdujących się w nim ważnych dla życia ośrodków, czego następstwem była jej śmierć, to jest czynu z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. – i za to na mocy art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. skazuje go oraz wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności. II. Na mocy art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. III. Na mocy art. 47 § 3 k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej nawiązkę w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych. IV. Na mocy art. 63 § 1 i § 5 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu jego zatrzymanie w okresie od godziny 15:30 w dniu 8 września 2015 roku do godziny 14:15 w dniu 10 września 2015 roku, jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności uznając za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. V. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie. Sędzia : II K 363/15 UZASADNIENIE Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w dniu 8 września 2015 roku w miejscowości W. w gminie W., S. W., kierując motocyklem K. o numerze rejestracyjnym (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, mając w późniejszych badaniach 0,73 i 0,66 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu, przewożąc pasażerkę G. F., która nie używała kasku ochronnego, ponadto nie zachował należytej ostrożności i nie dostosował prędkości do warunków panujących wtedy na drodze, przez co spowodował nieumyślnie wypadek, na prostym odcinku drogi o zanieczyszczonej piaskiem nawierzchni wpadając w poślizg oraz tracąc panowanie nad pojazdem, który przewrócił się na prawy bok, po czym wjechał do przydrożnego rowu, w wyniku czego pasażerka motocykla G. F. doznała rozległych obrażeń czaszkowo – mózgowych, skutkujących ostrą niewydolnością ośrodkowego układu nerwowego i znajdujących się w nim ważnych dla życia ośrodków, czego następstwem była jej śmierć. Powyższe ustalenia dały podstawę do przyjęcia, że oskarżony zrealizował swoim zachowaniem ustawowe znamiona występku z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Sąd wymierzył S. W. karę 3 lat pozbawienia wolności, uznając, że będzie ona w pełni adekwatna do stopnia jego winy i całokształtu okoliczności przypisanego mu czynu. Główną przesłanką obciążającą była liczba i charakter naruszonych przez oskarżonego – częściowo umyślnie – zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. S. W. znajdował się wówczas w stanie znacznej nietrzeźwości, co więcej, wsiadł na motocykl z pasażerką (całkowicie ignorując nakaz używania kasków ochronnych) bez ważnej życiowo potrzeby i bezpośrednio po zakończeniu spożywania większej ilości alkoholu, zatem w pełni świadomy, że znajduje się on w jego organizmie. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że sytuacja taka nie miała w życiu oskarżonego charakteru incydentalnego. W dacie przypisanego mu czynu miał on zatrzymane prawo jazdy, w związku z postawieniem mu zarzutu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w dniu 13 maja 2015 roku (ostatecznie został za to skazany na mocy wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 11 lutego 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt (...), który jednak na datę orzekania w niniejszej sprawie nie był jeszcze prawomocny), nadto w 15 czerwca 2015 roku ponownie prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, za co skazano go (już prawomocnie) wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 października 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt (...). Nota bene, w obu tych przypadkach zachowanie oskarżonego zakwalifikowano z art.
k.k., z uwagi na wcześniejsze skazanie go wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 10 lipca 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt(...) za przestępstwo z art.
popełnione w dniu 16 maja 2014 roku, chociaż w ocenie Sądu to uprzednie skazanie uległo już zatarciu (zatem w dacie czynu przypisanego oskarżonemu w sprawie niniejszej był on osobą niekaraną, co przy kształtowaniu wymiaru kary zostało uwzględnione na jego korzyść). Okolicznościami o charakterze łagodzącym były z kolei: przyznanie się do winy i złożenie wyczerpujących wyjaśnień – chociaż wagę tych przesłanek umniejsza fakt ujęcia oskarżonego na gorącym uczynku przestępstwa – oraz wyrażenie żalu i przeproszenie bliskich zmarłej G. F.. Uwadze Sądu nie umknęło, że w przeszłości S. W. wielokrotnie, bezinteresownie pomagał rodzinie F., a po wypadku pojednał się z jej mężem (zmarłym później T. F.) oraz z jednym z jej synów (M. F.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.