poprzez sprzeczną z doświadczeniem życiowym ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie i uznanie, iż Wnioskodawca postępowania nie wykazał dostatecznie potrzeby zabezpieczenia roszczenia, podczas gdy wyraźnie zostało wskazane, że w razie, gdyby w konsekwencji wytoczonego powództwa przez M. P. uzyskał on prawo żądania od P. K. przeniesienia własności nieruchomości, a te nie byłyby już w jej majątku, powodowałoby, że orzeczenie stałoby się niewykonalne, gdyż brakowałoby substratu żądania przeniesienia własności, co więcej zobowiązana z umowy powierniczej mogłaby również wyzbyć się przedmiotów uzyskanych w zamian za zbycie nieruchomości o ile w ogóle nie wykonałaby go pod tytułem darmym; 2. art. 243 k.p.c. w zw. z art.
poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego błędne zastosowanie tj. żądanie od Wnioskodawcy w zasadzie udowodnienia interesu prawnego na etapie rozpoznawania wniosku o zabezpieczenie dochodzonego roszczenia, pomimo, iż zgodnie z art.
ustawodawca wymaga jedynie uprawdopodobnienia, a zatem przedstawienia surogatu dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) pewnego faktu, co zostało przez M. P. wykazane poprzez twierdzenia wskazane we wniosku. Tymczasem mając na względzie powierniczy charakter umowy i brak jakiejkolwiek wzmianki w księgach wieczystych powoduje, że interesy wierzycieli nie podlegają jakiejkolwiek ochronie; 3. art.
w zw. z art. 755 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku o zabezpieczenie roszczenia poprzez ustanowienie zakazu zbywania nieruchomości, mimo że Wnioskodawca uprawdopodobnił, iż posiada interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, gdyż istnieje duże prawdopodobieństwo zbycia przedmiotowych nieruchomości, a rygor wynikający z rzekomego porozumienia nie może zostać uznany za skuteczny wobec faktu, że de facto i de iure uniemożliwia on wykonanie umowy powierniczej, tj. przeniesienie własności nieruchomości na jej prawowitych właścicieli w sytuacji, gdy choć jeden (z potencjalnie bardzo dużej liczby osób) nie przystąpi do żądania jej przeniesienia; 4. art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez sporządzenie zbyt lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, które nie pozwala na wszechstronną kontrolę instancyjną tego rozstrzygnięcia oraz wzbudza wątpliwość co do prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego na tym etapie postępowania materiału dowodowego; 5. art. 733 k.p.c. w zw. z art.
w zw. z art. 233 k.p.c. poprzez odmowę udzielenia terminu do sporządzenia powództwa przeciwko Uczestnikom, a co było konsekwencją oddalenia wniosku o dokonanie zabezpieczenia roszczenia M. P., w sytuacji kiedy Wnioskodawca uprawdopodobnił interes prawny oraz udowodnił istnienie roszczenia. W odpowiedzi na zażalenie uczestnicy postępowania wnieśli o jego oddalenie w całości. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz poczynione na ich podstawie rozważania prawne i uznaje je za własne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zdaniem Sądu Okręgowego chybiony jest zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Obraza art. 328 § 2 k.p.c. może być skutecznym zarzutem środka odwoławczego tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie posiada wszystkich koniecznych elementów, bądź zawiera tak kardynalne braki, które uniemożliwiają kontrolę instancyjną. Naruszenie przepisu, określającego wymagania, jakim winno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia sądu (art. 328 § 2 k.p.c.), może być ocenione jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacjach tylko wyjątkowych, do których zaliczyć można takie, w których braki w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej są tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V CKN 606/00, opublikowanym w Lex pod nr (...)). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Treść uzasadnienia pozwala na odczytanie sfery motywacyjnej orzeczenia i poddanie jego kontroli instancyjnej. Jako niezasadny Sąd Okręgowy poczytał zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art.
i art. 243 k.p.c. w zw. z art.
Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, nie można uznać, że wnioskodawca M. P. uprawdopodobnił istnienie roszczenia o zobowiązanie P. K. do przeniesienia na rzecz uczestników postępowania własności nieruchomości, skoro - zgodnie z postanowieniami umowy powierniczej z dnia 5 stycznia 2016 r. - do realizacji tego roszczenia konieczne jest zgodne żądanie Powierzających lub ich spadkobierców (§ 3 ust. 1 i 4). Tymczasem oprócz uczestników postępowania, do kręgu Powierzających należy H. J., niebędąca dłużnikiem wnioskodawcy, wobec której nie przysługują wnioskodawcy uprawnienia wynikające z dyspozycji przepisu art. 887 § 1 k.p.c. w zw. z art. 902 k.p.c. Nadto, jak wynika z przedłożonego wraz z odpowiedzią na zażalenie dokumentu, H. J. w dniu 21 marca 2014 r. podpisała porozumienie o rozwiązaniu umowy powierniczej z dniem 21 marca 2016 r. Oznacza to, że nie ma zarówno prawnych, jak i faktycznych podstaw do uznania, że został albo zostanie spełniony, w toku ewentualnego postępowania o zobowiązanie P. K. do przeniesienia na rzecz A. J. i T. B. własności nieruchomości, warunek konieczny do uznania istnienia prawnego obowiązku P. K. do złożenia przedmiotowego oświadczenia woli w postaci zgodnego żądania Powierzających albo ich spadkobierców do przeniesienia własności nieruchomości. Wobec uznania, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił istnienia roszczenia, jako bezprzedmiotowy należy uznać zarzut naruszenia przepisu art.
w zw. z art. 755 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez uznanie, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił istnienia interesu prawnego w udzieleniu żądanego zabezpieczenia, skoro obie przesłanki udzielania zabezpieczenia roszczenia powinny być spełnione łącznie. W konsekwencji powyższego należy uznać za nieuzasadniony także zarzut naruszenia przez zaskarżone orzeczenie przepisu art. 733 k.p.c. w zw. z art.
w zw. z art. 233 k.p.c. poprzez odmowę udzielania terminu do wniesienia powództwa. Dlatego, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji. SSO Barbara Mokras SSO Jacek Chmura SSO Janusz Roszewski
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.