i art.447 §1 k.p.k. zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze na niekorzyść oskarżonego D. L.. Na podstawie art.427 §
i art.438 pkt.1 zarzucił powyższemu wyrokowi: -. - obrazę przepisów prawa materialnego – art.72 §1 k.k. poprzez nieorzeczenie wobec oskarżonego D. L. jednego z obowiązków wymienionych w ww. przepisie, mimo że nałożenie jednego z wymienionych obowiązków, przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary, bez orzeczenia środka karnego, jest obligatoryjne. Na podstawie art.427 §1 k.p.k. i art.437 §
prokurator wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części poprzez dodanie obowiązku informowania Sądu przez oskarżonego o przebiegu próby – na podstawie art.72 §1 pkt 1) k.k., pozostawiając bez zmian pozostałe rozstrzygnięcia co do kary co do oskarżonego D. L.. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja nie jest zasadna. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Rejonowy nie dopuścił się zarzucanego mu uchybienia, mającego polegać na obrazie art.72§1 kk, wobec nieorzeczenia wobec oskarżonego D. L. jednego z obowiązków wskazanych w w/w przepisie, pomimo warunkowego zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, bez orzeczenia środka karnego. Zgodnie z art.72§1 kk zawieszając wykonanie kary, sąd – jeżeli nie orzeka środka karnego –winien nałożyć na oskarżonego przynajmniej jeden ze wskazanych w tymże przepisie obowiązków. W myśl punktu 6 obowiązkiem takim może być poddanie się terapii uzależnień. Oskarżony D. L. skazany został za czyn z art.62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie z art. 71 ust.1 w/w ustawy, w razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia. Sąd Rejonowy, warunkowo zawieszając wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, na podstawie art.71 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zobowiązał oskarżonego do poddania się leczeniu odwykowemu w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i oddał oskarżonego pod dozór stowarzyszenia (...). W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie takie w realiach przedmiotowej sprawy uznać należy za prawidłowe, czyniące zadość zarówno wymogowi określonemu w art.71 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jak też wymogowi określonemu w art.72§1 kk. Nałożony na oskarżonego w trybie art.71 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu, rodzajowo odpowiada wskazanemu w art.72§1 pkt 6 kpk obowiązkowi poddania się terapii uzależnień, zawiera bowiem zobowiązanie oskarżonego do poddania się stosownemu leczeniu z uzależnienia, a więc odbycia terapii odwykowej. Uznać zatem trzeba, że Sąd Rejonowy nakładając na oskarżonego obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu we właściwym podmiocie leczniczym, zastosował tym samym wobec D. L. jeden z obowiązków probacyjnych z art.72 §1 k.k. Fakt, że z uwagi na charakter przypisanego oskarżonemu przestępstwa, nałożenie na oskarżonego takiego obowiązku przewidziane zostało również w przepisie szczególnym, nie może podważać powyższej oceny. Za przyjęciem takiej oceny dodatkowo natomiast przemawia fakt, iż zgodnie z art.71 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany. Brak w tej sytuacji podstaw do stwierdzenia, iż Sąd meriti dopuścił się obrazy art.72 §1 k.k. Apelacja nie wskazuje przekonujących argumentów przeciwnych, w tym przemawiających przeciwko uznaniu art.71 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii za przepis szczególny wobec art.72 k.k. Na marginesie nadmienić należy, iż art.72 §1 pkt 8 k.k. przewiduje obowiązek innego stosownego postępowania w okresie próby, które może zapobiec popełnieniu ponownie przestępstwa. Niewątpliwie celem obowiązku leczenia odwykowego jest zapanowanie przez skazanego nad jego uzależnieniem i zaprzestanie używania środków odurzających, co prowadzić ma do zapobieżenia ponownemu popełnieniu przestępstwa w związku z uzależnieniem od tych substancji. W tym sensie wywodzić można, że art.71 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zawiera podstawę prawną innego, szczególnego zobowiązania do stosownego postępowania w okresie próby. Powyższe rozważania prowadzić muszą do wniosku, iż Sąd Rejonowy zobowiązując skazanego do poddania się leczeniu odwykowemu w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej na podstawie art.71 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dopełnił wymogów art.72 §1 k.k. poprzez nałożenie na skazanego jednego z normatywnie wskazanych obowiązków w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku. Wobec wyniku postępowania odwoławczego Sąd II instancji na podstawie art.636 §1 k.p.k. kosztami za to postępowanie należało obciążyć Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.